Czy wszystko w porządku? Otwórz, proszę! – Polina mocniej zaczęła stukać w drzwi łazienki.

„Wszystko w porządku? Jaśmina, otwórz!” – Paulina mocniej zastukała pięściami w drzwi łazienki.

Paulina obudziła się i nasłuchiwała. Obok chrapał mąż. Przez białe płótno chmur przebijało się marcowe słońce. Spojrzała na zegar na ścianie i wzdrygnęła się, przerażona, że spóźni się do pracy. Lecz w tej samej chwili przypomniała sobie – dziś była niedziela, Dzień Kobiet.

„Dobrze, umyć się, wypić kawę, przygotować śniadanie, zanim Jaśmina i mąż wstaną”. Ostrożnie wyślizgnęła się spod kołdry. Ale Krzysiek poruszył się, obudził.

„Która godzina?” – zapytał, przecierając oczy.

„Wpół do dziewiątej.”

Mąż gwałtownie usiadł na łóżku.

„Spokojnie. Niedziela, święto, śpij dalej” – uśmiechnęła się Paulina.

„A ty czemu wstałaś?” – Krzysiek objął ją mocno i wtulił twarz w jej szyję. – „Gratulacje, moja ukochana kobieto, matko moich dzieci.”

„Cóż, właściwie to mamy tylko jedno dziecko” – zaśmiała się Paulina. – „Idę przygotować śniadanie, a ty poleż jeszcze.”

„A ty gotuj, a ja w tym czasie pobiegnę. Pogoda wspaniała.” – Krzysiek odsunął kołdrę, wstał z łóżka i bosymi stopami poszedł do łazienki.

Paulina od wieczora przetarła twaróg na racuszki. Pozostało tylko dodać banana, obtoczyć w mące i usmażyć na patelni. Wkrótce kuchnię wypełnił słodkawy zapach smażonego twarogu.

„Ale pachnie” – w drzwiach kuchni pojawiła się rozczochrana Jaśmina w szortach i koszulce, mrużąc oczy od jaskrawego światła.

Promień słońca przebił się na chwilę przez chmury i radośnie oświetlił kuchnię, odbijając się od metalowego czajnika.

Nagle Jaśmina przycisnęła dłoń do ust i zniknęła z progu. Paulina stała jak wryta, po czym ruszyła za córką.

„Jaśmina, otwórz. Wszystko w porządku?” – Paulina przystanęła, nasłuchując, po czym zapukała do zamkniętych drzwi łazienki. Usłyszała szum lecącej wody. – „Jaśmina, otwórz!” – Zaczęła bić pięściami w drzwi.

Niepokój zalał jej serce. Paulina próbowała się uspokoić, przekonując siebie, że córce po prostu zaszkodziło. Nagle uderzyło ją przerażające przypuszczenie. Wszystko w niej zamarzło. „Nie, to nie mogło spotkać Jaśminy, tylko nie jej. Maturalna klasa, prymuska, miała iść na studia… Boże, za co?!”

Zapach spalenizny wyrwał ją z myśli. Paulina pobiegła do kuchni. Przeklinając, wyskrobała przypalone racuszki do śmietnika. To trochę ją otrzeźwiło. „Bez paniki” – powtarzała w myślach.

Gdy zadzwonił dzwonek, pomyślała, że to Krzysiek wrócił z biegania. Otworzyła drzwi i ujrzała na progu młodego mężczyznę z bukietem kolorowych tulipanów.

„Dzień dobry, Pani Paulino. To dla Pani.” – Podał jej kwiaty i uśmiechnął się.

„Dziękuję” – odparła zaskoczona Paulina, biorąc bukiet. – „Wchodź, Jaśmina jest w łazience.”

Chłopak wszedł, zatrzaskując za sobą drzwi, ale nie zdjął kurtki, kręcił się niepewnie. Po jego niespokojnym wzroku Paulina zrozumiała – to on był przyczyną problemu Jaśminy.

„Więc to ty?” – syknęła. – „Ty? Wiesz, że mogę cię wsadzić za uwiedzenie małoletniej?”

Chłopak przestraszył się, mrugając szybko.

„Przyszedłem porozmawiać. Kocham Jaśminę i nie zamierzam uciekać od odpowiedzialności…”

W tej chwili z łazienki wyszła blada i wyczerpana Jaśmina. Spojrzała przestraszonym wzrokiem na matkę, potem na chłopaka.

„Ty?” – zapytała, powtarzając słowa matki.

„Kto mi wytłumaczy, co się dzieje? Dlaczego rano wymiotowałaś? Może on?” – Paulina podniosła głos, wbijając w chłopaka palący wzrok.

„Mamo! Wszystko w porządku” – Jaśmina uniosła ostrzegawczo dłonie i wyszła do swojego pokoju.

„Jaśmina! Wróć tu!” – krzyknęła za nią Paulina.

W tej chwili zaskrzypiał zamek i do mieszkania wszedł Krzysiek.

„O, masz adoratora?” – Krzysiek wskazał na tulipany w rękach Pauliny. – „Mam nadzieję, że krzyczałaś z radości, słychać było na klatce.”

„Z radości?” – Paulina aż się zakrztusiła ze złości. – „On…” – Nie mogła wypowiedzieć tej strasznej prawdy, łapiąc powietrze.

„Kocham Pani córkę i chcę się z nią ożenić” – wyrecytował chłopak, czerwieniąc się jak burak.

„No proszę, oświadczyny. A ja już zacząłem zazdrościć żonie” – zażartował Krzysiek. – „Jaśmina jeszcze w szkole, i ty chyba też. Widzę, że czeka nas poważna rozmowa. Jak ci na imię?”

„Marek, Marek Zalewski. Przyszedłem, żebyście nie myśleli, że…”

„Rozbieraj się i wchodź do pokoju. Paulina, włóż kwiaty do wazonu. Szybki prysznic i dołączam” – zarządził Krzysiek i zniknął w łazience.

Gdy Krzysiek wrócił, Paulinie zrobiło się lżej. Wstawiła tulipany do wazonu, podziwiając, jak jaskrawe kwiaty ożywiły kuchnię. Wróciła do smażenia racuszków.

Słońce schowało się za chmurami, jakby bało się wpaść pod gorącą rękę. Wkrótce na talerzu leżała góra puszystych placuszków. Paulina rozłożyła na stole talerze i filiżanki. Wszedł Krzysiek, niosąc ze sobą zapach mydła.

„O, racuszki! Jaśmina, zaproś gościa do stołu!” – krzyknął w stronę pokoju. – „Więc co się stało?” – Krzysiek usiadł i uważnie spojrzał na żonę.

Paulina nie zdążyła odpowiedzieć, do kuchni nieśmiało wszedł Marek. W świetle dnia wyglądał na bardzo młodego i zagubionego. Krzysiek skinął na krzesło naprzeciw, a Marek usiadł, nie odrywając wzroku od racuszków.

Jaśmina przebrałaJaśmina spojrzała na Marka, a w jej oczach pojawił się cień nadziei, jakby zrozumiała, że choć droga przed nimi trudna, nie jest już sama.