Jesteś potworem, mamo! Ludzie tacy jak ty nie powinni mieć dzieci!

„Ty jesteś potworem, mamo! Takie jak ty nie powinny mieć dzieci!”

Po liceum Weronika wyjechała z małego prowincjonalnego miasteczka do Warszawy, aby dalej się uczyć. Pewnego wieczoru wybrała się z koleżankami do klubu i tam poznała Jacka. Warszawiak, przystojny, jego rodzice wyjechali na roczny kontrakt zagranicą. Zakochała się w nim bez pamięci i wkrótce wprowadziła się do niego.

Żyli na wysokiej stopie, rodzice przysyłali pieniądze. Codziennie imprezy, albo w klubie, albo w domu. Początkowo Weronice się to podobało. Zanim się obejrzała, nazbierała długów i nieobecności, zimową sesję zaliczyła na dwóje. Groziło jej wyrzucenie z uczelni.

Obiecała się wziąć w garść i poprawić sprawdziany. Rzeczywiście, zakopała się w książkach. Gdziekolwiek Jacek urządzał imprezę, zamykała się w łazience. W końcu poprawiła wszystkie oceny. Postanowiła jednak namówić Jacka, żeby się opamiętał. Był na ostatnim roku, lada chwila dyplom.

„Daj spokój, Weronika. Żyje się tylko raz. Młodość szybko mija. Jeśli nie teraz, to kiedy się bawić?” – odpowiadał beztrosko.

Wstyd było powiedzieć matce, że żyje z chłopakiem bez ślubu. Gdy dzwoniła do domu, kłamała, że wzięli ślub cywilny, a wesele odbędzie się po powrocie rodziców Jacka.

Pewnego dnia na wykładach Weronice zrobiło się słabo. Kręciło jej się w głowie, mdliło ją. Nie mogła sobie przypomnieć daty ostatnich miesiączek i ze zgrozą zrozumiała, że jest w ciąży. Test ciążowy potwierdził jej przypuszczenia.

Była jeszcze wczesna ciąża, więc Jacek namawiał ją na aborcję. Pierwszy raz pokłócili się tak mocno, że chłopak wyszedł i nie pokazał się przez dwa dni. Weronika nie mogła sobie znaleźć miejsca, płakała i czekała. W końcu wrócił, ale nie sam. U boku miała pijaną blondynkę, która ledwo trzymała się na nogach. Weronika, wykończona niepewnością, nie wytrzymała i zaczęła krzyczeć na Jacka, próbując wyrzucić jego towarzyszkę.

„Ona nie wyjdzie. Jak ci się nie podoba, to wynoś się sama!” – wrzasnął i uderzył ją z całej siły.

Porwała płaszcz i wybiegła z mieszkania. Doszła pieszo do akademika. Z opuchniętym policzkiem, rozmazanym tuszem i łzami na twarzy zapukała do drzwi. Portierka ulitowała się i wpuściła ją.

Następnego dnia przyszedł Jacek, przepraszał, obiecywał, że nigdy więcej nie podniesie na nią ręki, błagał, żeby wróciła. Weronika uwierzyła. Dla dobra dziecka.

Jakoś skończyła pierwszy rok. Bała się jechać do domu. Co powie matka? Ale zostawać w Warszawie też było strasznie. Wkrótce mieli wrócić rodzice Jacka, a ona z widocznym brzuchem i wyglądem, jakby przeszła apokalipsę.

Wkrótce faktycznie wrócili rodzice z delegacji. Gdy się dowiedzieli, że Weronika jest z prowincji i ledwo przeszła na drugi rok, ojciec Jacka zaczął nieprzyjemną rozmowę. Zaproponował pieniądze, żeby odeszła i zostawiła ich syna w spokoju.

„Zastanuj się, jaki z niego ojciec? Tylko imprezy w głowie. A może wcale nie jego to dziecko? Proponuję ci dużą sumę. Bierz i wracaj do swojego miasta, do rodziców. Na pierwszy czas starczy. Uwierz, tak będzie lepiej dla wszystkich.”

Weronice było przykro to słyszeć. Ze wstydu chciała zapaść się pod ziemię. Jacek nie stanął w jej obronie, słuchał w milczeniu. Pieniędzy nie wzięła, choć później tego żałowała. Spakowała się i pojechała do matki.

A ta, gdy tylko zobaczyła córkę z brzuchem w progu, od razu wszystko zrozumiała.

„Czemu sama przyjechałaś? – zapytała podejrzliwie. – Wnioskuję, że nie wyszłaś za mąż? Warszawiak się zabawił i cię wyrzucił? Pieniądze chociaż dał?” – spytała, nie wpuszczając jej dalej niż do przedpokoju.

„Mamo, jak możesz? Nie potrzebuję jego pieniędzy.”

„A do mnie po co przyjechałaś? My z tobą ledwo wiązałyśmy koniec z końcem. Myślałam, że córka wyciągnęła los na loterii – wyszła za warszawiaka, żyje w luksusach. A tu z brzuchem wróciła. I jak my się tu pomieścimy we czworo? Jeszcze z małym dzieckiem?”

„Dlaczego we czworo? – cichym głosem, nie rozumiejąc, spytała Weronika.

„Bo kiedy ty się bawiłaś w Warszawie, ja też znalazłam sobie kogoś. A co? Jeszcze nie jestem stara, też chcę szczęścia. Ciebie sama wychowywałam, nie miałam czasu na siebie. Teraz mogę trochę dla siebie pożyć. On jest ode mnie młodszy. Nie chcę, żeby się na ciebie gapił.”

„To gdzie mam iść, mamo? Zaraz będę rodzić…” – ledwo powstrzymując łzy, spytała Weronika.

„A wracaj do męża. Albo kim on tam dla ciebie jest. To on ci zrobił dziecko, niech się teraz tobą zajmuje.”

Matka stała nieugięta. Żadnego współczucia, żadnego ciepła w jej oczach. Ich relacje i tak nigdy nie były dobre, ale teraz Weronika czuła, że rozmawia z obcą, a nie z własną matką.

Wzięła torbę i wyszła. Odszła od domu, usiadła na ławce i rozpłakała się. Gdzie ma iść? Kto się nią zaopiekuje, skoro nawet własnej matce na nią i na wnuka jest wszystko jedno? Myślała nawet, żeby wyjść na ulicę i rzucić się pod samochód. Ale dzieciątko w brzuchu poruszyło się niespokojnie, jakby coś przeczuwało. Nie miała siły skazać je na śmierć pod kołami.

„Weronika?” – przed nią zatrzymała się nagle dziewczyna.
Podniosła oczy, ale łzy zasłaniały jej widok.

„To ja, Kinga Nowak. Chodziłyśmy razem do szkoły. Czemu płaczesz?” – usiadła obok i dopiero wtedy zauważyła brzuch. – „Jesteś w ciąży?”

Weronika wybuchnęła płaczem i opowiedziała wszystko byłej koleżance.

„Wiesz co, chodź do mnie. Rodzice są na działce do jesieni. Możesz u mnie jakiś czas zostać, nie będziesz spać na ulicy. Coś się wymyśli.”

I Weronika się zgodziła. Nie miała wyboru. Nogi nie chciały jej już nosić, a głód coraz bardziej dawał się we znaki.

„Rozgość się. Nie krępuj się.”A kilka lat później, gdy Alenka poszła już do szkoły, Weronika spotkała Jacka przypadkiem na ulicy, ale minęła go bez słowa, trzymając córkę za rękę i uśmiechając się do nowego życia, które zbudowała sama.