Gdybym tylko wiedziała, co mnie czeka…

**4 maja 2023**

Autobus podskakiwał na wybojach, aż szyby drżały. Kierowca przeklinał pod nosem, wymijając kałuże rozlewające się na jezdni, czasem nawet wyjeżdżając na przeciwległy pas. W środku było niewiele osób – wszak zwykły dzień roboczy.

Marek wpatrywał się w okno, gdzie brudny, osiadły śnieg wciąż trwał opornie. Jeszcze chwila, a zniknie całkiem, a potem lato przyjdzie w mgnieniu oka. Kolejny dziurawy odcinek, kolejne przekleństwo kierowcy.

— Tak to i zawieszenie rozwalimy — mruknął ktoś z tyłu.

Wreszcie pojawił się płot cmentarza, a za nim szare rzędy nagrobków.

Za każdym razem, gdy tu przyjeżdżał, Marek czuł ten sam ciężar – myśl, że kiedyś i on tu spocznie. Nie przychodził z potrzeby serca, ale z obowiązku. Tak wypada – odwiedzać groby bliskich w odpowiednie dni. Zawstydził się własnych myśli i westchnął głośno.

Autobus zatrzymał się przed bramą. Ludzie wysiadali, przeciągali się. Wszyscy od razu kierowali się ku stoiskom z plastikowymi kwiatami ustawionym wzdłuż ogrodzenia. Marek też powłóczył się między nimi, szukając czegoś żywego. Od krzyczących kolorów aż bolały oczy. Na końcu zauważył kobietę ze wiadrem czerwonych goździków.

Kupił cztery i wszedł na cmentarz. Ścieżki tonęły w błocie. Omijał kałuże, ale nawet pod miękkim śniegiem woda chlupała pod nogami. Żałował, że włożył stare zimowe buty.

Dotarł niemal do skraju lasu i skręcił w lewo. Grób żony znalazł od razu po krzyżu. „Trzeba postawić nagrobek. Albo niech syn później jeden dla nas obojga zrobi?” Wokół już nie było prowizorycznych krzyży. Spojrzał na rozwijające się przed nim miasto umarłych – tyle nowych grobów od jesieni…

Przekroczył niską metalową barierkę i stanął w śniegu, ugniatając go ciężarem butów. Czubki palców już marzły.

— Cześć, Kasia.

Z wyblakłej fotografii w ramce uśmiechała się do niego żona. Ten obraz najbardziej lubił. Pamiętał ją właśnie taką, choć na zdjęciu miała zaledwie trzydzieści sześć lat.

Przypomniał sobie tamte urodziny. Rankiem pobiegł po kwiaty, a gdy wrócił, Kasia już stała w nowej sukience. Podarował jej złote kolczyki. Włożyła je od razu, promiennie uśmiechnięta. Zdążył uwiecznić ten moment. Jakby to było wczoraj…

— Sto lat. Dziś skończyłabyś pięćdziesiąt sześć. — Marek zastanawiał się, gdzie wetknąć goździki.

Cały grób zasłaniały sztuczne kwiaty wbite w ziemię. Nie blakły, jakby ktoś je dopiero co przyniósł.

Wyciągnął spod śniegu jeden żółty plastikowy kwiat przed samym krzyżem i wetknął go w błoto przy stopach mogiły. Na jego miejsce położył goździki. Ziemia była zmarznięta, łodygi się łamały. I tak szybko opadną, gdy śnieg stopnieje. Wyglądały skromnie wśród jaskrawych imitacji, ale przynajmniej były prawdziwe.

— Tęsknię. Ale nie mogę tu często przychodzić. Wybacz i nie gniewaj się. To ja powinienem tu leżeć, nie ty. A życie rozstrzygnęło inaczej… —

Mówił długo, opowiadał nowiny, aż nogi zupełnie zesztywniały. Ciszę przerywało tylko krakanie wron. I z każdym takim dźwiękiem robiło się smutniej.

— Idę już, Kasiu. Włożyłem stare buty i przemokłem. I nie ma nawet komu mnie zbesztać. Wrócę po Wielkanocy, jak będzie sucho. Wtedy posprzątam, nowe zdjęcie przyniosę. Takie samo. Bo tu jesteś najpiękniejsza. Wybacz mi wszystko. — Westchnął, przeszedł przez barierkę i bez oglądania się ruszył ku wyjściu.

Na przystanku czekało już kilka osób. Gdy wsiadł do autobusu, nie czuł już palców u nóg.

W domu ściągnął mokre buty, nastawił wodę na herbatę. Wypił dwa kubki z miodem, wciągnął suche wełniane skarpety i włączył telewizor. Jakiś film leciał, ale oczy same mu się zamykały…

***

Marysia pojawiła się na budowie zaraz po technikum. Młoda, z wesołymi oczami i wiosennymi piegami na nosie. Marek nie mógł oderwać od niej wzroku. Miał przecież żonę, syn w podstawówce, a jednak ta dziewczyna go hipnotyzowała. Co miał robić, gdy ciągle mu się nawijała przed oczy?

Pewnego dnia, przed samymi świętami, spotkali się na przystanku. Marysia otulała się szalem, a w jej oczach odbijały się światełka latarni. Gdy podjechał autobus, Marek przepchnął się i usiadł obok niej.

— Cześć. Do domu? — zagaił.

— Tak. A ty?

— Ja też. — Zamilkł na chwilę. — Choinkę już macie?

— Nie. Tata zawsze kupował żywą. Leżała na balkonie, a trzydziestego wszyscy ją stroili. Ten zapach w domu… Od razu czuło się święta.

— Ale dziś jest trzydziesty. Masz żywą na balkonie? — zapytał Marek.

Marysia roześmiała się, a on poczuł, jak coś mu się w środku rozpływa.

— Rodzice daleko, a ja mam plastikową. Jak wrócę, to ją ustawię i ubiorę. Na pewno zawieszę cukierki. Mama tak robiła. Potem herbatę i będę się gapić. — Znowu się zaśmiała.

Marek wyobraził ją sobie w świetle lampek, sięgającą ręką po bombkę… A w kuchni szumiący czajnik…

— Mogę do ciebie wpaść? W gości? — wyrwało mu się niespodziewanie.

— Po co? — zdziwiła się.

— Pomogę ci ubrać choinkę. Potem napijemy się herbaty. — Sam nie wiedział, skąd ta śmiałość.

Coś musiała w nim zobaczyć, bo tylko skinęła głową i powiedziała:

— No to chodź.

Ubrali drzewko, śmiejąc się i popychając. Czuł, jakby znali się od lat. Potem pili herbatę… I wyszedł, choć nie chciał.

A w sylwestra wrócił. Kłamał żonie, a Kasia patrzyła na niego tak, jakby wszystko wiedziała. Ale nie mógł się oprzeć – ciągnęło go do Marysi jak sznurem, bezsilny był wobec tego.

Zaczął bywać u niej. Marysia nie pytała o nic. Tylko czasem widział w jej oczach smutek – taki sam, jak w oczI tak minęły lata, a teraz, gdy patrzył w okno na pusty nocny świat, zrozumiał, że niektóre rany nigdy się nie zagoją, a w sercu zawsze zostanie dziura w kształcie Kasi.

**5 maja 2023**

Dziś znów był na cmentarzu. Tym razem kupił białe goździki — jej ulubione. Pogoda była lepsza, śnieg stopniał, ale wiatr hulał między nagrobkami. Usiadł na ławce niedaleko grobu Kasi i patrzył, jak kwiaty kołyszą się na wietrze.

— Chciałem ci powiedzieć, że Marysia też umarła — szepnął. — Rak. Taki sam jak u ciebie. Może to kara za wszystko, co między nami było?

Nie odpowiedziała, bo i jak mogła? Tylko wiatr szeleścił suchymi liśćmi wokół krzyża.

— Życie to dziwna rzecz, Kasiu. Tyle lat minęło, a ja wciąż nie wiem, czy warto było tak kombinować, uciekać, kłamać… I co z tego mam? Tylko dwie mogiły i samotność.

Westchnął i wstał. Buty tym razem miał suche, ale i tak czuł chłód w kościach.

— Do widzenia. Może następnym razem przyniosę te cukierki, których nie zdążyłem kupić tamtej wigilii.

Odwrócił się i powoli poszedł ku bramie. Za plecami wiatr rozwiewał płatki goździków, a gdzieś w oddali krakała wrona.

**Koniec.**