Szczeniak w nowym świecie

Szczeniak

Małgosia i Franek mieszkali sami we dwoje. Ojciec chłopca oczywiście istniał, ale jakoś specjalnie ich nie potrzebował. Franek na razie nie zadawał pytań o tatę – w przedszkolu liczyły się raczej zabawki niż to, czy ma się rodziców, czy nie.

Małgosia postanowiła, że lepiej, by Franek nie wiedział, jak bardzo zakochała się w jego przyszłym ojcu, a kiedy powiedziała mu o ciąży, ten poinformował ją, że jest żonaty. Miał wprawdzie problemy z żoną, ale nie mógł odejść, bo jej ojciec był jego szefem. W razie czego zostałby z niczym, a taki egzemplarz raczej nie byłby Małgosi potrzebny. Poradził jej też, żeby pozbyła się dziecka, póki czas, bo alimentów i tak by nie dostała. A jeśli zdecydowałaby się działać – samaby na tym wyszła gorzej…

Nie narzucała się więc, zniknęła z jego życia i wychowywała Franka sama. Chłopiec wyszedł jej sympatyczny i to jej wystarczało.

Małgosia pracowała jako nauczycielka w podstawówce, a pięcioletni Franek chodził do przedszkola. Nikogo więcej im nie było potrzeba.

Po Nowym Roku do szkoły przyszedł nowy wuefista. Wysoki, wysportowany, uśmiechnięty. Wszystkie samotne nauczycielki – a było ich większość – od razu zaczęły się do niego zalecać i zabiegać o jego uwagę. Tylko Małgosia ani na niego nie patrzyła, ani nie śmiała się z jego żartów. Może dlatego właśnie zwrócił na nią uwagę.

Pewnego dnia, gdy wychodziła po lekcjach ze szkoły, przed nią zatrzymał się SUV. Z auta wysiadł wuefista i otworzył przed Małgosią drzwi od strony pasażera.

– Proszę – uśmiechnął się i skinął głową w stronę fotela.

– Dziękuję, ale mam blisko – odpowiedziała zdezorientowana.

– Jedź. Lepiej autem niż piechotą, nawet jeśli niedaleko – zauważył logicznie.

Małgosia zawahała się chwilę, ale w końcu wsiadła. Wuefista zatrzasnął drzwi, wsiadł za kierownicę i zapytał o adres.

– Nie znam numeru. Znam tylko przedszkole Franka – przyznała się, spuszczając wzrok.

– Jakiego przedszkola? – Zmarszczył brwi.

– Tego, do którego chodzi mój syn – wyjaśniła szybko.

– Masz syna? Duży? – Dlaczego od razu przeszedł na „ty”?

– Franek. Ma pięć lat – odpowiedziała i sięgnęła po klamkę. – Lepiej pójdę.

– Zaczekaj. Podwiozę was. – Włączył silnik.

Małgosia zamknęła drzwi. Niech chociaż podwiezie ją po Franka. I tak nic z tego nie będzie. Po co facetowi kobieta „z bagażem”, skoro wokół pełno wolnych i bez dzieci?

– No dobrze, jeśli pan się nie spieszy… – westchnęła.

– Nie. Nikt na mnie nie czeka. Nie mam ani żony, ani dzieci – wyjaśnił od razu, oszczędzając jej pytań.

– A to czemu? Charakter okropny? Kobiety nie wytrzymują? Czy jakaś pana zraniła i teraz boi się poważnych związków? – zaszczekała.

– Oho, jaka zaczepna. A wygląda na cichą. Było i to, i to. Ale do ślubu nie doszło, i nie tylko z mojej winy. Nie wyszło. A charakter… No, ludzi bez wad nie ma, szanowna Małgorzato Kowalska. Ty też nie jesteś taka niewinna, jak wyglądasz.

– Żałuje pan, że mnie podwiózł? Skręć pan w tę ulicę – poprosiła nagle.

Auto zatrzymało się przed przedszkolem.

– Zaczekam – powiedział, gdy Małgosia wysiadła.

Zawahała się.

– Nie warto. Mieszkamy tuż obok. Nie chcę, żeby Franek zadawał później pytania. Rozumie pan, panie Krzysztofie? – Spojrzała na niego jak na zagubionego pierwszaka. – Nie czekaj na nas. – Zamknęła drzwi i poszła po syna.

Krzysztof Nowak siedział jeszcze kilka minut, zanim odpalił silnik i odjechał. Gdy po dziesięciu minutach Małgosia wyszła z przedszkola, trzymając Franka za rękę, westchnęła z ulgą i lekkim rozczarowaniem. No tak. Kobieta z dzieckiem mu nie pasuje. I dobrze. „Nam też nie jest potrzebny” – pomyślała.

Ale następnego dnia znów czekał pod szkołą.

– Wiem, myślałaś, że uciekłem, jak usłyszałem o synu. A tu niespodzianka. Wsiadaj. Do przedszkola? – zapytał zwyczajnie.

Małgosia uśmiechnęła się i skinęła głową. Gdy przyprowadziła Franka do auta, chłopiec spojrzał na Krzysztofa dokładnie tak, jak ona dzień wcześniej, po czym uniósł wzrok na matkę.

– To mój kolega z pracy, Krzysztof Nowak. Nauczyciel WF-u. No cóż, wsiadaj – powiedziała nienaturalnie wesoło, ukrywając zakłopotanie.

Franek nie podskoczył z radości, nie rzucił się do auta. Z poważną miną wskoczył na tylne siedzenie i wpatrywał się w okno.

– Dokąd jedziemy? – zapytał Krzysztof, odwracając się do niego.

– Gdzieś niedaleko. Bez fotelika może być mandat – odpowiedziała za syna.

– To może do centrum rozrywki? Na spacer za zimno. Franek, zgoda? – zapytał głośno i radośnie.

Franek milczał, jakby nic ważniejszego nie istniało niż widok za oknem. Krzysztof uśmiechnął się i ruszył.

W szkole wszyscy przestawali rozmawiać, gdy Małgosia wchodziła do pokoju nauczycielskiego. A gdy pojawiał się wuefista, wychodzili, uśmiechając się znacząco.

Krzysztof nie naciskał, miał cierpliwość. Kilka razy wychodził od Małgosi po kolacji, ale za trzecim razem został do rana. Spała niespokojnie, co chwilę spoglądając na zegarek – bała się, że Franek zaskoczy ją w łóżku z Krzysztofem.

– Spokojnie, chłopak duży, rozgarnięty. Niech się przyzwyczaja – szepnął nad ranem, przyciągając ją do siebie.

Ale wysunęła się z jego objęć i wstała. W tygodniu Franka nie dało się dobudzić, a dziś, na złość, mógł wstać wcześnie. Gdy chłopiec po myciu wszedł do kuchni, Małgosia smażyła już racuchy, a Krzysztof siedział przy stole.

– Dzień dobry – zdziwił się Franek, patrząc na matkę.

– Umyłeś się? To siadaj – uśmiechnęła się najpierw do Krzysztofa, potem do syna, i podeszła z patelnią.

Najpierw nałożyła racuchy Krzysztofowi, dopiero potem Frankowi, co chłopiec natI tak zostali we trójkę – Małgosia, Franek i Smajek – szczęśliwi, choć nieidealni, ale za to prawdziwie swoi.