Druga szansa

**Drugi raz**

– Joanno, idziesz do domu? – przyjaciółka Kinga zniecierpliwiona zapukała paznokciami w blat biurka.

– Nie, jeszcze zostanę. Mąż ma po mnie wpaść – bezczelnie skłamała Joanna.

– No jak wolisz. Do jutra. – Kołysząc biodrami, Kinga wyszła z gabinetu.

Pracownicy jeden po drugim opuszczali biuro. Za drzwiami słychać było pośpieszne kroki i stukot obcasów. Joanna wzięła telefon i zamyśliła się. „Pewnie już wypił swoje piwo, leży przed telewizorem z brzuchem do góry.” Westchnęła i nacisnęła przycisk wybierania. Po trzech długich sygnałach usłyszała pomrukiwanie telewizora, a dopiero potem głos Wojciecha:

– Słucham.

– Wojtek, na dworze leje, a ja mam zamszowe buty. Przyjedź po mnie.

– Joasiu, przepraszam, nie wiedziałem, że zadzwonisz, już się napiję. Weź taksówkę – powiedział mąż.

– Jak zawsze. Nic innego się po tobie nie spodziewałam. A przypomnę ci, że kiedyś obiecywałeś, że będziesz mnie nosił na rękach.

– Joasiu, złotko, mecz… – W słuchawce rozległy się okrzyki kibiców, a Joanna rozłączyła się.

Minęły czasy, gdy mąż czekał na nią pod biurem. Wtedy nie miał samochodu, ale i tak codziennie po nią przyjeżdżał. Joanna westchnęła, wyłączyła komputer, ubrała się i wyszła z gabinetu.

Ciszę korytarza przerwał stukot jej obcasów. Wszyscy dawno już wyszli. W holu na parterze przy recepcji stał wicedyrektor Tomasz Marek i rozmawiał przez telefon. Wysoki, wysportowany, w długim czarnym płaszczu wyglądał bardziej jak hollywoodzki aktor niż pracownik zwykłego biura. Kobiety plotkowały, że jest kawalerem.

Joanna miała zawsze cięty język i stwierdziła, że pewnie coś z nim nie tak, skoro taki przystojniak wciąż sam.

– Spotyka się z modelką. Zapomniałam, jak się nazywa. Często pojawia się na okładkach – powiedziała kiedyś Kinga, która znała wszystkie plotki.

Wojciech w młodości też nie był gorszy. Codziennie podciągał się trzydzieści razy na drążku na podwórku. A potem… Potem się rozlenił, zaczął pić piwo, wyhodował brzuch. I każdego dnia, wracając z pracy, Joanna widziała ten sam obraz – Wojciech leżał na kanapie przed telewizorem, a na podłodze stała puszka piwa.

Już podchodziła do wyjścia, gdy za plecami rozległ się przyjemny baryton, od którego przeszły ją ciarki.

– Joanno Leszczyńska, spóźniła się pani dzisiaj.

– Myślałam, że mąż po mnie wpadnie, ale nie mógł – odpowiedziała z uśmiechem, odwracając się.

Tomasz Marek schował telefon do kieszeni płaszcza i podszedł do niej.

– Podwiozę panią. – Otworzył drzwi, przepuszczając ją przodem.

– Nie, dziękuję, wezmę taksówkę – zaczęła się wymawiać Joanna, wychodząc na ulicę.

Przed schodami przystanęła, spojrzała na kałuże na asfalcie i swoje modne zamszowe buty. Cóż, wiosna – ledwo śnieg stopniał, a już deszcze.

– Proszę sobie wyobrazić, że taksówka już czeka. – Tomasz Marek wziął Joannę pod rękę i poprowadził do swojego samochodu.

Jak tu odmówić? Szkoda, że żadna z koleżanek tego nie widziała, pozazdrościłyby. Chętnych na przystojniaka było co niemiara.

Tomasz Marek wyłączył alarm i otworzył przed Joanną drzwi suva. Wdrapała się na wysokie siedzenie, pisnęła z zaskoczenia i zakłopotana poprawiła spódnicę na kolanach. Tomasz zamknął drzwi, obszedł samochód i usiadł za kierownicą.

– Obserwuję panią od jakiegoś czasu. Wymagająca, ale bez przesady, nikomu nie pobłaża. Myślę, że świetnie sprawdziłaby się pani jako szefowa marketingu.

– A co z Jadwigą Nowak? – zdziwiła się Joanna, nie spodziewając się takiej propozycji.

– Czas na emeryturę. To solidna pracownica, ale trudno jej nadążyć za nowymi programami.

Joanna wierciła się na siedzeniu. Żal jej było Jadwigi. To właśnie ona uczyła ją tajników pracy. Ale i odmawiać kuszącej oferty nie zamierzała.

– Wkrótce ślub wnuka, chciała jeszcze dorobić, żeby mu pomóc – powiedziała cicho Joanna.

– To nie pani zmartwienie, Joanno Leszczyńska. Jeśli tylko o to chodzi, dostanie godne odprawienie. Więc? Zgoda?

Joanna poczuła na sobie wzrok Tomasza, analizujący jej profil. Przez chwilę patrzyła przed siebie, jakby się zastanawiała. Gdy odwróciła głowę, on już spoglądał przez przednią szybę.

Nagle zorientowała się, że samochód zaraz minie jej dom.

– Proszę skręcić w prawo. To mój blok – przerwała milczenie. – Zatrzymajmy się tam, pod trzecim wejściem.

Samochód stanął, ale Joanna nie spieszyła się z wyjściem. Nie mogła znaleźć słów podziękowania.

– Może kiedyś zjemy razem obiad? – wypowiedział magiczne słowa aksamitny baryton wicedyrektora.

Serce zabiło jej szybciej od nowej propozycji.

– MożeJoanna spojrzała na niego, uśmiechnęła się lekko i wysiadła, czując, że ten jeden wieczór wystarczy, by wszystko zaczęło się zmieniać.