Mamo, jesteś potworem! Tacy jak ty nie powinni mieć dzieci!

„Jesteś potworem, mamo! Takie jak ty nie powinny mieć dzieci!”

Historia zaczęła się, gdy Kasia, młoda dziewczyna z małego miasta pod Łodzią, wyjechała na studia do Warszawy. Pewnego wieczoru poszła z koleżankami do klubu i tam poznała Krzysztofa. Warszawiak, przystojny, rodzice wyjechali na rok do pracy za granicę. Zakochała się w nim bez pamięci i wkrótce zamieszkała z nim.

Żyli na wysokiej stopie, rodzice przysyłali pieniądze. Każdego dnia imprezowali – kluby, domówki. Kasi na początku podobał się taki styl życia. Zanim się zorientowała, nazbierała długów i zaległości, a zimowa sesja skończyła się dwójami. Zagrożono jej wydaleniem z uczelni.

Kasia obiecała wziąć się w garść i poprawić oceny. Zamknęła się w książkach. Gdy Krzysztof zapraszał przyjaciół, uciekała do łazienki. W końcu zdała egzaminy, ale postanowiła namówić Krzysztofa, by się ogarnął. Miał ostatni rok, dyplom tuż-tuż.

„Daj spokój, Kasieńko. Żyje się tylko raz. Młodość szybko mija. Kiedy się bawić, jeśli nie teraz?” – odpowiadał beztrosko.

Wstydziła się powiedzieć matce, że mieszka z chłopakiem bez ślubu. Gdy dzwoniła do domu, kłamała, że wzięli ślub cywilny, a wesele odbędzie się, gdy rodzice Krzysztofa wrócą.

Pewnego dnia na zajęciach Kasia źle się poczuła. Zawroty głowy, mdłości. Spojrzała w kalendarz – i zamarła. Test ciążowy potwierdził najgorsze.

Była w ciąży. Krzysztof namawiał ją na aborcję. Pierwszy raz się pokłócili tak ostro, że zniknął na dwa dni. Kasia płakała, nie mogła znaleźć sobie miejsca. W końcu wrócił – ale nie sam. Wisiała na nim pijana blondynka. Zmęczona czekaniem, Kasia wpadła w szał. Krzyczała, próbowała wyrzucić tę dziewczynę.

„Ona nie wyjdzie. Jak ci się nie podoba, sama się wynoś, histeryczko!” – wrzasnął i uderzył ją.

Kasia chwyciła kurtkę i wybiegła. Dotarła pieszo do akademika. Z opuchniętą twarzą, rozmazanym makijażem, zapukała do drzwi. Portierka się ulitowała i wpuściła ją.

Nazajutrz przyszedł Krzysztof. Przepraszał, obiecywał, że więcej jej nie tknie, błagał, by wróciła. Kasia uwierzyła. Dla dziecka.

Jakoś skończyła pierwszy rok. Bała się wracać do domu. Co powie matka? Ale w Warszawie też było strasznie. Rodzice Krzysztofa mieli wrócić, a ona – w ciąży, wyglądająca marnie.

Wkrótce rodzice przyjechali. Gdy ojciec dowiedział się, że Kasia jest z prowincji i ledwo przeszła na drugi rok, zaczął brzydką rozmowę. Zaoferował pieniądze, by odeszła.

„Sam pomyśl, czy on będzie ojcem? Tylko imprezy w głowie. A może to w ogóle nie jego dziecko? Dam ci sporą sumę. Zabieraj się i wracaj do rodziców. Wierz mi, tak będzie lepiej.”

Kasia czuła się upokorzona. Krzysztof milczał. Nie wzięła pieniędzy, choć potem żałowała. Spakowała się i wróciła do matki.

Ta, zobaczywszy córkę z brzuchem w drzwiach, od razu zrozumiała.

„Czemu sama? Wychodzi na to, że ślubu nie było? Warszawiak się nacieszył i wyrzucił? Pieniądze chociaż dał?” – spytała, nie wpuszczając Kasi dalej niż do przedpokoju.

„Mamo, jak możesz? Nie potrzebuję jego pieniędzy.”

„To po co do mnie przyjechałaś? Ledwo wiązaliśmy koniec z końcem. Myślałam, że córka wygrała los – wyszła za warszawiaka, żyje w luksusie. A tu z brzuchem na karku. I jak my się tu pomieścimy we czworo? Z dzieckiem?”

„We czworo?” – spytała Kasia, nie rozumiejąc.

„Bo kiedy ty imprezowałaś w Warszawie, ja znalazłam sobie faceta. Co? Nie jestem jeszcze stara, też chcę szczęścia. Ciebie sama wychowałam, nie miałam czasu dla siebie. Teraz mogę.”

„Gdzie ja pójdę, mamo? Zaraz rodzić…” – szepnęła, powstrzymując łzy.

„To wracaj do niego. Albo jak mu tam. Niech się martwi o dziecko.”

Matka stała twardo. Ani śladu współczucia. Wcześniej nie były bliskie, teraz Kasia czuła, że rozmawia z obcą.

Wzięła torbę i wyszła. Usiadła na ławce i rozpłakała się. Gdzie iść? Skoro nawet matka ma ją w nosie? Myślała o rzuceniu się pod samochód. Ale dziecko w brzuchu kopnęło – jakby wyczuło zamiary. Zabrakło jej odwagi.

„Kasia?” – usłyszała nagle.

Przed nią stała dziewczyna. Łzy zasłaniały twarz.

„To ja, Ola Kowalska. Razem chodziłyśmy do liceum. Co się stało?” – usiadła obok i zauważyła brzuch. „Jesteś w ciąży?”

Kasia wybuchnęła płaczem i opowiedziała wszystko.

„Chodź do mnie. Rodzice są na działce do jesieni. Nie możesz spać na ulicy. Coś wymyślimy.”

Kasia zgodziła się. Gdzie indziej miała iść?

U Oli odnalazła chwilę spokoju.

Po kilku dniach Ola wróciła podekscytowana:

„W szpitalu jest staruszka po wylewie. Córka nie chce jej zabrać. Szukają opiekunki. Myślę o tobie.”

„Jak ja, w ciąży, będę się nią zajmować?”

„Nauczysz się. To twoja szansa – dach nad głową.”

Spotkały się z otyłą kobietą o nieprzyjemnym spojrzeniu.

„Brzuch? Dasz radę?” – spytała.

„Da radę. Ja pomogę. Ona jest bezdomna” – wtrąciła Ola.

„Nie płacę. Mieszkanie nie dla niej. Tylko jedzenie i opieka za dach. Masz tu kartę – wydawaj na matkę. Będę sprawdzać.”

Tak Kasia zamieszkała z Anną. Staruszka była cicha, często płakała. Kasia ocierała łzy, karmiła ją. Opowiedziała o swoim życiu.

Miesiąc później urodziła córeczkę – Olę.

Krzątała się między dzieckiem a staruszką. Pewnego dnia zostawiła Olę przy łóżku Anny – a gdy wróciła, staruszka nuciła, a dziecko zasypiało.

Tak Anna zaczęła pomagać.

Czas mijał. Ola stawiała pierwsze kroki, Anna słabła. Wkrótce zmarła.

Córka Anny przyjechała na pogrzeb. Kazała Kasi się wynKasia spojrzała przez okno, widząc, jak córka Anny odjeżdża, i pomyślała, że czas naprawdę zacząć żyć na własnych zasadach.