Słodki szczeniak

Szczeniak

Mały Julek mieszkał tylko z mamą. Ojciec oczywiście istniał, ale nie był im potrzebny. Na razie chłopiec nie zadawał pytań o tatę. W przedszkolu dzieci bardziej interesowały się zabawkami niż tym, czy ktoś ma oboje rodziców, czy nie.

Jego mama, Wioletta, postanowiła, że lepiej będzie, jeśli Julek nigdy nie dowie się, jak bez pamięci zakochała się w jego przyszłym ojcu, który okazał się być żonaty. Gdy powiedziała mu o ciąży, wyjaśnił, że jest związany z żoną – córką swojego szefa – i że odejście oznaczałoby dla niego finansową katastrofę. Doradził jej „pozbycie się problemu”, bo i tak nie dostanie alimentów. Wioletta nie nalegała, zniknęła z jego życia i wychowywała syna sama. A Julek wyrósł na wspaniałego chłopca, co jej wystarczało.

Pracowała jako nauczycielka w szkole podstawowej, a pięciolatek chodził do przedszkola. Nikogo więcej nie potrzebowali.

Po Nowym Roku do szkoły przyszedł nowy wuefista – wysoki, wysportowany, zawsze uśmiechnięty. Samotne nauczycielki natychmiast zaczęły się do niego zalecać. Tylko Wioletta go ignorowała, nie śmiała się z jego żartów. Może dlatego właśnie zwrócił na nią uwagę.

Pewnego dnia, gdy wychodziła ze szkoły, zatrzymał się przed nią terenowy samochód. Za kierownicą siedział wuefista, Krzysztof. Otworzył przed nią drzwi.

— Proszę — uśmiechnął się i wskazał miejsce obok.

— Dziękuję, ale mam niedaleko — odpowiedziała zmieszana.

— Lepiej jechać niż iść, nawet jeśli niedaleko — odparł logicznie.

Wahała się, ale w końcu wsiadła. Zapytał o adres.

— Nie wiem… Znam tylko numer przedszkola — przyznała, patrząc w podłogę.

— Jakiego przedszkola? — Spojrzał na nią bez zrozumienia.

— Tego, do którego chodzi mój syn — wyjaśniła.

— Masz syna? Duży? — od razu przeszedł na „ty”.

— Julek. Ma pięć lat — powiedziała i sięgnęła po klamkę. — Lepiej pójdę pieszo.

— Przytrzymaj. Jedziemy. — Włączył silnik.

Zamknęła drzwi. Niech podwiezie ją po Julka. I tak nic z tego nie będzie. Po co facetowi kobieta „z dzieckiem”, skąd wokół pełno singielek?

— Jeśli pan nie śpieszy się… — westchnęła.

— Nie śpieszę. Nikogo nie mam — rzucił od niechcenia.

— Dlaczego? Straszny charakter? Kobiety nie wytrzymują? — zapytała.

— O, jaka przebojowa! A wygląda na cichą. Były związki, ale nie wyszło. A charakter… No cóż, nikt nie jest idealny, Wioletto.

— Żałuje pan, że mnie podwiózł? Skręć w tę ulicę — poprosiła.

Zatrzymali się przed przedszkolem.

— Zaczekam — powiedział, gdy wysiadła.

Zawahała się.

— Nie trzeba. Mieszkamy tuż obok. Nie chcę, by Julek zadawał pytania. Rozumie pan, Krzysztofie? — Spojrzała na niego surowo. — Nie czekaj na nas.

Zamknęła drzwi i poszła po syna. Gdy wyszli po kilku minutach, odetchnęła z ulgą i lekkim rozczarowaniem. No cóż, jasna sprawa – kobieta z dzieckiem mu nie pasuje. „Nam też on nie jest potrzebny” — pomyślała.

Następnego dnia znów na nią czekał.

— Pewnie myślałaś, że uciekłem, dowiedziawszy się o synku. A tu niespodzianka. Jedziemy? Do przedszkola?

Uśmiechnęła się i skinęła głową. Gdy przyprowadziła go do samochodu, Julek spojrzał na Krzysztofa poważnie, tak jak ona dzień wcześniej.

— To mój kolega z pracy, Krzysztof. No, wsiadaj — powiedziała nienaturalnie wesoło, by ukryć zakłopotanie.

Chłopiec nie okazał radości. W milczeniu wsiadł na tył i wpatrywał się przez okno.

— Dokąd jedziemy? — zapytał Krzysztof.

— Gdzieś niedaleko. Bez fotelika może być mandat — odpowiedziała za syna.

— To może do centrum rozrywki? Na dworze za zimno. Julku, zgoda? — zapytał głośno.

Chłopiec milczał. Wuefista uśmiechnął się i ruszył.

W szkole nauczycielki szeptały, gdy Wioletta wchodziła do pokoju nauczycielskiego. Gdy pojawiał się Krzysztof, wymieniały się wrednymi spojrzeniami.

On nie naciskał. Kilka razy wychodził po kolacji, ale za trzecim razem został do rana. Wioletta spała niespokojnie, bojąc się, że Julek ich zobaczy.

— Daj spokój, chłopak jest bystry. Niech się przyzwyczaja — szepnął nad ranem.

Ale wysunęła się z jego objęć.

Gdy Julek wszedł do kuchni po myciu, Krzysztof już siedział przy stole, a Wioletta smażyła naleśniki.

— Dziń dobry — powiedział zdziwiony chłopiec.

— Umyłeś się? To siadaj. — Uśmiechnęła się, nalewając herbatę.

Najpierw podała naleśniki Krzysztofowi, dopiero potem Julkowi. Chłopiec to zauważył.

— No, który z nas zje szybciej? — zapytał Krzysztof.

— Po co? — spytał chłopiec.

— No, dla zabawy.

Julek jadł powoli, nie dając się wciągnąć w wyścig.

— Mówiłaś, że ma niedługo urodziny. Co chciałby dostać? — Krzysztof zmienił temat.

— Szczeniaka — odparł Julek.

— Elektronicznego?

— Prawdziwego.

— Rozmawialiśmy o tym — wtrąciła Wioletta. — To odpowiedzialność. Później, jak dorośniesz…

— To nic nie chcę.

— Może w sklepie znajdziesz coś fajnego — rzucił Krzysztof.

W marcu znów zrobiło się zimno. Pojechali do galerii. Wioletta kupowała Julkowi buty — rosł jak na drożdżach.

Krzysztof próbował zachęcić go do zabaw w dziale z zabawkami, ale chłopiec był obojętny. Tylko raz błysnęły mu oczy na widok robota.

Gdy wychodzili, nagle coś małego i puszystego wpadło im pod nogi.

— Widziałaś? Mógłbym na niego nadepnąć! — zaklął Krzysztof.

Julek zauważył brudne, drżące kłębuszko.

— Wynoś się! — Krzysztof kopnął szczeniaka.

Chłopiec podbiegł, podniósł zwierzę i spojrzał na niego z nienawiścią.

— Jesteś… głupi!

— Jak się odzywasz?! — krzyknęłaWioletta popatrzyła na syna przytulającego szczeniaka i zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie polega na szukaniu kogoś dla siebie, lecz na byciu z tymi, którzy naprawdę cię kochają.