Szczeniak pełen przygód

**Szczeniak**

Żyliśmy tylko we dwoje – ja i mój syn, Staś. Ojciec? Oczywiście, istniał gdzieś na świecie, tylko nie było w nim potrzeby angażować się w nasze życie. Na razie Staś nie zadawał pytań. W przedszkolu dzieci bardziej interesują się zabawkami niż tym, czy ktoś ma tatę, czy nie.

Postanowiłam, że lepiej, by Staś nigdy nie dowiedział się, jak głupio zakochałam się w jego przyszłym ojcu. Gdy powiedziałam mu o ciąży, wyjawił, że jest żonaty. Miał problemy z żoną, ale nie mógł odejść – jej ojciec był jego szefem. Gdyby coś poszło nie tak, zostałby z niczym, a takiego faceta sama bym nie chciała. Doradził mi, żebym „pozbyła się problemu”, bo alimentów i tak bym nie dostała. A jeśli postanowię walczyć – sama będę żałować…

Nie narzucałam się. Zniknęłam z jego życia i wychowywałam Stasia sama. Wyszedł mi wspaniały chłopiec – to mi wystarczało.

Pracowałam jako nauczycielka w podstawówce, a pięcioletni Staś chodził do przedszkola. Nikogo więcej nam nie było potrzeba.

Po Nowym Roku do szkoły przyszedł nowy wuefista – wysoki, wysportowany, zawsze uśmiechnięty. Większość nauczycielek, samotnych lub rozwiedzionych, od razu zaczęła się nim interesować. Tylko ja nie patrzyłam w jego stronę, nie śmiałam się z jego żartów. Może dlatego zwrócił na mnie uwagę.

Pewnego dnia, gdy wychodziłam ze szkoły, zatrzymał się przy mnie terenowy samochód. Zza kierownicy wysiadł wuefista i otworzył przede mną drzwi.

– Proszę – uśmiechnął się, wskazując fotel pasażera.

– Dziękuję, ale mam niedaleko – odparłam, zdezorientowana.

– Lepiej jechać niż iść, nawet jeśli to tylko kawałek – odpowiedział logicznie.

Wahając się, wsiadłam. Zapytał o adres.

– Nie wiem numeru domu… Znam tylko przedszkole Stasia – przyznałam, spuszczając wzrok.

– Jakiego przedszkola? – Zmarszczył brwi.

– Tego, do którego chodzi mój syn – wyjaśniłam.

– Masz syna? Duży? – Dlaczego od razu przeszedł na „ty”?

– Staś. Ma pięć lat – odparłam, sięgając po klamkę. – Lepiej pójdę.

– Zaczekaj. Podwiozę was – odpalił silnik.

Zamknęłam drzwi. Niech podwiezie nas do przedszkola. I tak nic z tego nie będzie. Po co facetowi kobieta „z bagażem”, gdy wokół pełno wolnych i bezdzietnych?

– Jeśli naprawdę nie śpieszysz… – westchnęłam.

– Nie śpieszę. Nikt na mnie nie czeka. Nie mam ani żony, ani dzieci – odparł, oszczędzając mi pytań.

– Dlaczego? Straszny charakter? Kobiety nie wytrzymują? A może ktoś cię zraniła i boisz się związków? – zapytałam, dziwiąc się własnej śmiałości.

– Oho, jaka przebojowa. A wyglądasz na cichą myszkę. Było wszystko – miłość, rozczarowania. Ale nigdy nie doszło do ślubu, i to nie tylko z mojej winy. Charakter? Każdy ma wady, szanowna Katarzyno. Ty też nie jesteś taka słodka, na jaką wyglądasz.

– Żałujesz, że mnie podwiózł? Skręć w tę ulicę – poprosiłam szybko.

Zatrzymaliśmy się pod przedszkolem.

– Zaczekam – powiedział, gdy wysiadłam.

Zawahałam się.

– Nie ma sensu. Mieszkamy tuż obok. Nie chcę, żeby Staś zadawał pytania. Rozumiesz, Piotrze? – Spojrzałam na niego surowo, jak na niesfornego ucznia. – Nie czekaj na nas.

Poszłam do przedszkola, a Piotr Kowalski siedział w aucie, zamyślony. Po chwili odjechał. Gdy wyszłam z przedszkola, trzymając Stasia za rękę, westchnęłam z ulgą i lekkim rozczarowaniem. Sprawa jasna – kobieta z dzieckiem mu nie pasuje. I dobrze. „Nam też nie jest potrzebny” – pomyślałam.

Ale następnego dnia znów czekał pod szkołą.

– Pewnie myślałaś, że uciekłem, gdy dowiedziałem się o synu. A tu niespodzianka. Wsiadaj. Do przedszkola? – zapytał zwyczajnie.

Uśmiechnęłam się. Gdy przyprowadziłam Stasia do samochodu, chłopiec poważnie spojrzał na Piotra, dokładnie tak, jak ja dzień wcześniej.

– To mój kolega z pracy, Piotr. Pomoże nam dziś – powiedziałam, udając wesołość.

Staś nie był zachwycony. W milczeniu wsiadł na tył i patrzył przez okno.

– Gdzie jedziemy? – zapytał Piotr, odwracając się do niego.

– Nie za daleko. Bez fotelika może być mandat – odpowiedziałam za syna.

– To może centrum rozrywki? Na spacer za zimno. Stasiu, zgoda? – zapytał wesoło.

Staś milczał. Piotr uśmiechnął się i ruszył.

W szkole wszyscy milkli, gdy wchodziliśmy do pokoju nauczycielskiego. Piotr nie przyspieszał wydarzeń, był cierpliwy.

Pewnego ranka Staś zastał nas przy śniadaniu.

– Dzień dobry – powiedział zdziwiony, patrząc na mnie pytająco.

– Umyłeś ręce? Siadaj – podałam mu naleśniki.

Najpierw nałożyłam je Piotrowi. Staś to zauważył.

– Ile łyżeczek cukru? – zapytałam Piotra.

– Dwie.

– Zagramy w konkurs na szybkie jedzenie? – zaproponował Piotr.

– Po co? – spytał Staś.

– No… dla zabawy! – Piotr się zmieszał.

Staś jadł powoli. Piotr zmienił temat:

– Słyszałem, że masz urodziny. Co chciałbyś dostać?

– Szczeniaka – odparł Staś.

– Elektronicznego? – Piotr skrzywił się.

– Prawdziwego.

– To nie jest dobry pomysł – wtrąciłam się. – Jest mały, a my cały dzień poza domem.

– Więc nic nie chcę – mruknął Staś.

Pod koniec marca znów spadł śnieg. W centrum handlowym Staś nie interesował się zabawkami, aż nagle…

Pod nogi Piotra wtargnął brudny kłębek futra.

– Wynoś się! – kopnął go butem.

Staś podbiegł, podniósł psa i spojrzał na Piotra z nienawiścią.

– Ty… idioto! – krzyknął.

– Stasiu! Przeproś! – nakazałam.

Ale syn tylko przytulił drżącego szczeniaka.

– On zmarznie! Ja się nim zajmę!

– Lepiej kupimy zdrowego psa – próbował Piotr.

Staś odwrócił się i pobiegł… wprost pod cofający się samochód.

– Stasiu! – krzyknęłam.

Na szczęście uderzenie było lekkie. StaśStaś przytulił szczeniaka mocniej, a ja zrozumiałam, że czasem największe szczęście kryje się w najmniejszych i najbardziej nieoczekiwanych chwilach.