Druga szansa

*Drugą szansę*

— Joanno, idziesz do domu? — Przyjaciółka Weronika niecierpliwie stukała wypielęgnowanymi paznokciami w blat biurka.

— Nie, zostanę jeszcze. Mąż miał po mnie wpaść — skłamała bez zmrużenia oka Joanna.

— No, jak chcesz. Do jutra. — Kołysząc biodrami, Weronika wyszła z gabinetu.

Pracownicy jeden po drugim opuszczali biuro. Za drzwiami słychać było pośpieszne kroki i stukot obcasów. Joanna wzięła telefon i zamyśliła się. *„Pewnie już wypił piwo i leży przed telewizorem z brzuchem do góry”*. Westchnęła i nacisnęła przycisk wybierania. Po trzech długich sygnałych usłyszała pomrukiwanie telewizora, a dopiero potem głos Wojciecha:

— Słucham.

— Wojtek, pada, a ja mam zamszowe buty. Odbiór mnie.

— Joasiu, wybacz, nie wiedziałem, że zadzwonisz, już piwko wypiłem. Weź taksówkę — powiedział mąż.

— Jak zawsze. Nic innego nie spodziewałam się po tobie. A swoją drogą, gdy składałeś mi propozycję, obiecałeś nosić na rękach.

— Joasiu, kotku, mecz… — W słuchawce rozległy się okrzyki kibiców, a Joanna rozłączyła się.

Minęły czasy, gdy mąż czekał na nią pod biurem. Wtedy nie miał samochodu, ale i tak codziennie po nią zachodził. Joanna westchnęła, wyłączyła komputer, ubrała się i wyszła z gabinetu.

Ciszę korytarza przerwało stukanie jej obcasów. Wszyscy już dawno wyszli. W holu na parterze pod biurkiem portiera stał zastępca dyrektora, Tomasz Marek, i rozmawiał przez telefon. Wysoki, wysportowany, w długim czarnym płaszczu wyglądał bardziej na hollywoodzkiego aktora niż na pracownika przeciętnego biura. Kobiety plotkowały, że jest singlem.

Joanna zawsze miała cięty języczek i stwierdziła, że pewnie jest dziwakiem, skoro do tej pory jest wolny.

— Spotyka się z jakąś modelką. Zapomniałam jej imię. Często pojawia się na okładkach — powiedziała wtedy Weronika, która znała wszystkie plotki.

Wojciech w młodości też był przystojny. Codziennie podciągał się trzydzieści razy na drążku na podwórku. A potem… Potem rozleniwił się, zaczął zaglądać do piwa i wyhodował brzuch. Każdego dnia, wracając z pracy, Joanna widziała ten sam obraz — Wojciech leżał na kanapie przed telewizorem, a na podłodze stała puszka piwa.

Już miała wyjść, gdy za plecami rozległ się przyjemny baryton, od którego przeszły ją ciarki.

— Joanno Marcinowna, trochę się pani spóźnia.

— Myślałam, że mąż po mnie przyjedzie, ale nie mógł — odparła z uśmiechem, odwracając się.

Tomasz schował telefon do kieszeni płaszcza i podszedł do niej.

— Odwiozę panią. — Otworzył drzwi, przepuszczając ją przodem.

— Nie, dziękuję. Wezmę taksówkę — odmawiała Joanna, wychodząc na ulicę.

Przed schodkami przystanęła, spojrzała na kałuże na asfalcie i swoje modne zamszowe buty. No cóż, wiosna — ledwo śnieg zdążył stopnieć, a już deszcze.

— Niech pani uważa, że taksówka już tu jest. — Tomasz wziął Joannę pod rękę i poprowadził do swojego samochodu.
Jak tu odmówić? Szkoda tylko, że żadna z koleżanek tego nie widziała — padłyby z zazdrości. Amatorek na przystojniaka nie brakowało.

Tomasz wyłączył alarm i otworzył przed Joanną drzwi SUV-a. Lekko wskoczyła na wysokie siedzenie, pisnęła z zakłopotaniem i poprawiła spódnicę na kolanach. Tomasz zamknął drzwi, obszedł samochód i usiadł za kierownicą.

— Od dawna panią obserwuję. Wymagająca, ale w granicach rozsądku, nikomu nie pobłaża. Myślę, że mogłaby pani pokierować działem marketingu.

— A co z Krystyną Stanisławną? — zdziwiła się Joanna, nie spodziewając się takiej propozycji.

— Czas na emeryturę. To dobra pracownica, ale nie nadąża za nowymi technologiami.

Joanna niespokojnie poruszyła się na siedzeniu. Żal jej było Krystyny. To ona uczyła ją wszystkich tajników pracy. Ale i odmawiać kuszącej oferty nie chciała.

— Jej wnuk właśnie ma się żenić, chciała jeszcze trochę popracować, uzbierać na mieszkanie — powiedziała Joanna z lekkim smutkiem.

— To nie pani zmartwienie, Joanno Marcinowno. Jeśli tylko o to chodzi, dostanie godne odprawienie. Więc jak, zgoda?

Joanna poczuła na sobie spojrzenie Tomasza, badającego jej profil. Przez chwilę patrzyła przed siebie, jakby się zastanawiała. Gdy odwróciła głowę, on już spoglądał przez przednią szybę.

Nagle zauważyła, że samochód mija już jej dom.

— W prawo. To mój blok — przerwała przedłużające się milczenie. — Proszę zatrzymać tam, pod tym wejściem.

Samochód stanął, ale Joanna nie spieszyła się z wyjściem. Nie mogła znaleźć odpowiednich słów podziękowania.

— Może kiedyś zjemy razem obiad? — wypowiedział magiczne zdanie aksamitny baryton zastępcy dyrektora.

Serce zabiło jej mocniej od nowej, kuszącej propozycji.

— Może — odparła, uśmiechnęła się kokieteryjnie i wysiadła na mokrą ziemię przed swoim blokiem.

— Do jutra — olśnił ją uśmiechem Tomasz.

Joannie zakręciło się w głowie od jego głosu i uśmiechu. SUV odjechał, podskakując na wybojach, których w naszych osiedlach nie brakuje.

Następnego dnia na oczach wszystkich współpracowników poszli razem na obiad do kawiarni. Potem do obiadów dołączyły kolacje… A potem…

Nie trzeba mówić, co było potem. Jaka młoda kobieta oprze się takiemu przystojniakowi? Jeśli jakaś się znajdzie, to tylko dlatego, że jej mąż jeszcze nie zdążył zamienić się w kanapową poduszkę.

Joanna nie szła, lecz fruwała, czując się pożądaną, zakochaną i młodszą o dziesięć lat. Życie przestało wydawać się szare i nudne. Tylko widok Wojciecha na kanapie budził w niej coraz większą irytację i odrazę.

I dziś leżał przed telewizorem. Na podłodze niedopita butelka piwa. Joannie przyszło do głowy, by kopnąć ją, wylaJoanna spojrzała na męża, który nagle wstał i wyłączył telewizor, i po raz pierwszy od lat dostrzegła w jego oczach iskrę dawnego Wojtka.