Ślubu nie będzie

Ślubu nie będzie

Jadwiga ukończyła studium pedagogiczne z wyróżnieniem, marzyła o studiach na uniwersytecie. Ale marzenia się nie spełniły. Ojciec miał poważny wypadek, długo leżał w szpitalu. Gdy go wypisali, mama wzięła urlop, by opiekować się nim w domu, póki nie przyzwyczai się do wózka inwalidzkiego.

W ich mieście nie było uniwersytetu, trzeba było jechać do wojewódzkiego. Jadwiga postanowiła, że złoży papiery za rok. Nie mogła zostawić rodziców samych w tak trudnym czasie. Zaczęła pracować w szkole.

Lekarze dawali nadzieję, że z czasem ojciec wstanie na nogi, jeśli będzie robił ćwiczenia, masaże i brał leki. Mama sprzedała działkę rekreacyjną, by opłacić rehabilitanta i lekarstwa. Ale ojciec nigdy nie wstał z wózka.

— Dość, przestańcie wyrzucać pieniądze w błoto. I tak już nie wstanę — powiedział pewnego dnia.

Jego charakter się popsuł, stał się kapryśny i podejrzliwy, wszystko go drażniło. Najbardziej, oczywiście, cierpiała mama. Jeśli ją wołał, musiała wszystko rzucać i biec do niego. Zwykle chciało mu się pić, albo o coś pytał, albo po prostu pogadać. A w tym czasie obiad przypalał się na kuchni.

— Władku, mógłbyś sam podjechać do kuchni. A teraz ziemniaki się spaliły — strofowała go mama.

— Ja mam spalone życie, a tobie żal ziemniaków. Tobie łatwo mówić, chodzisz o własnych siłach. Co to, trudno przynieść szklankę wody? — wściekał się ojciec.

Czasem w gniewie rzucał w mamę kubkiem lub talerzem. Coraz częściej prosił o wódkę. A po drinku wyładowywał złość na matce, jakby to ona była winna wypadkowi.

— Tato, nie pij, to nie pomoże, tylko pogorszy sprawę. Nie masz czym się zająć? Zagraj w szachy, poczytaj książki — przekonywała Jadwiga.

— Co ty możesz wiedzieć. Chcesz mi ostatnią radość odebrać? W twoich książkach same kłamstwa. Sama je czytaj. A w życiu jest inaczej. Jestem do niczego — burczał ojciec.

— Mamo, nie kupuj mu więcej wódki — prosiła Jadwiga.

— Jak nie kupię, to będzie krzyczał. Ma ciężko. Co teraz zrobię… — wzdychała mama.

— Powinien nie pić, tylko ćwiczyć. Mówili przecież, że może chodzić. Sam nie chce. Po prostu lubi nas męczyć, a my tańczymy wokół niego — złościła się Jadwiga.

Ojca było szkoda, ale i im z mamą nie było łatwo. Pewnego dnia Jadwiga wróciła ze szkoły zmęczona, bolało ją gardło, chciała się położyć. A ojciec co chwilę ją wołał. W końcu nie wytrzymała.

— Dość. Jestem padnięta, ledwo stoję na nogach. Ty masz wózek, sam podjedź do kuchni i pij, ile wlezie. Nie jesteś jedyny. Setki ludzi tak żyją, a nawet pracują, startują w paraolimpiadach. A ty do kuchni podjechać nie potrafisz. No już, sam. A ja nie mam czasu, muszę przygotować lekcje. — I poszła do siebie.

Słyszała, jak po podłodze szurały koła wózka, jak ojciec postawił z hukiem szklankę w kuchni, jak koła przejechały koło jej drzwi, na chwilę zwalniając. Czekała, że rozepchnie drzwi wózkiem, zacznie krzyczeć. Ale koła odjechały dalej. Od tamtej pory ojciec stał się bardziej samodzielny.

W ciepłe dni Jadwiga zostawiała otwarte drzwi balkonowe. Ojciec podjeżdżał i siadał przed nimi — „spędzał czas na powietrzu”. Przejechać przez wąskie drzwi i próg nie mógł. Oczywiście, trzeba by poszerzyć przejścia, ale skąd wziąć pieniędzy.

— Oddajcie mnie do domu opieki — prosił pijany ojciec.

— Co ty mówisz? Jak można? Żyjesz, to najważniejsze. Reszta się ułoży — uspokajała go mama.

— Teraz tak mówisz, ale później znudzi ci się wynoszenie ode mnie nocników. Będziesz żyć z litości. Po co ci kaleka? Jeszcze jesteś młoda…

Tak płynęły dni. Niepostrzeżenie minął rok, znów nadeszła deszczowa jesień. Pewnego dnia Jadwiga wyszła ze szkoły, ale zanim dotarła do przystanku, zaczął się ulewny, zimny deszcz. Schowała się pod szklanym daszkiem przystanku, ale krople i tam dolatywały. Przejeżdżające samochody nie zwalniały, pędząc przez kałuże i oblewając ludzi na przystanku błotem. Jadwiga stała jak nastroszony wróbel.

Nagle obok zatrzymała się ciężarówka. Wysiadł z niej chłopak. Trzymając kurtkę nad głową, podbiegł do Jadwigi.

— Wsiadaj, podwiozę cię do domu.

Jadwiga była już porządnie zmarznięta, buty przemokły. Wślizgnęła się pod jego kurtkę, która pachniała benzyną i smarem. Pomógł jej wdrapać się do kabiny. Było tam sucho i ciepło.

— Andrzej — przedstawił się.

— Jadwiga.

— Więc Jadzia? Dokąd jedziemy, Jadziu?

Jadwiga podała adres. Po drodze Andrzej opowiadał, dlaczego został kierowcą.

— Matka sama mnie wychowała. Przyszedł czas, bym się nią zajął. Sąsiad wziął mnie do warsztatu. A kiedy wróciłem z wojska, sam usiadłem za kierownicą. A co? Płacą dobrze, do tego można dorabiać — podwieźć kogoś, coś przewieźć. Więc jeśli będziesz potrzebować, dzwoń, zawsze do usług. — Tak łatwo przeszedł na „ty”.

— A ty się uczysz, pracujesz? — zapytał Jadwigę.

— Pracuję jako nauczycielka.

— Nieźle — pochwalił. — Podjadę pod szkołę, wyjdziesz, wsiądziesz do mojej kabiny, i wszyscy ci będą zazdrościć. Czego się śmiejesz? Maszyna potężna. Nikt takiej nie ma.

Z nim było łatwo. A nuż i rzeczywiście przyda się pomoc? Jadwiga dała mu numer telefonu. Zadzwonił wieczorem i zaprosił ją do kina.

— Przepraszam, nie mogę. Mam ojca na wózku.

— A jeśli podjadę pod dom, wyjdziesz?

— Po co miałbyś podjeżdżać? — spytała Jadwiga.

— Chcę cię zobaczyć. Spodobałaś mi się — powiedział prosto z mostu.

— Może ja się tobie podobam, ale ty nie do mojego gustu. To cię nie martwi? — zapytała.

— Dlaczego? Brzydki jestem? A może wstydzisz się kierowcy? — warknął.

— Przepraszam, nie chciałam cię uraPo roku wzięli ślub, a ojciec Jadwigi, choć ciągle jeszcze wspierający się na kulach, uśmiechał się szeroko, widząc szczęście córki w oczach Pawła.