To ty wszystko zaplanowałaś, babciu? – zapytała dziewczyna, patrząc na portret

„To wszystko twoja sprawka, babciu?” – zapytała Julka, wpatrując się w portret.

Po kłótni z mężem Julka nie spała całą noc. Czuła, że coś w ich związku jest nie tak, ale gdy wieczorem wrócił do domu i oznajmił, że kocha inną, okazało się, że nie była na to gotowa. Wyszedł, a ona długo szlochała, zalewając się łzami.

Raz chciała go odzyskać. Ale czy mogłaby mu wybaczyć zdradę? Nie była pewna, czy kiedykolwiek znów zaufa Igorowi.

Innym razem pragnęła zemsty, by i on cierpiał. Ale miłość nie znika tak po prostu, nawet po zdradzie. Zostawiła tę myśl na później, skupiając się na tym, jak żyć dalej.

Tuż przed świtem przypomniała sobie, jak każde lato rodzice zabierali ją do babci do małego miasteczka pod Łodzią. Jak tam było wspaniale! Gdyby mogła wrócić w czasie, znów stać się dzieckiem…

Babcia zmarła trzy lata temu. Julka nie pamiętała, by rodzice sprzedali mieszkanie. Może ktoś z dalszej rodziny tam mieszka? Musi zapytać mamę. Z tą myślą w końcu zasnęła.

Śnił jej się park niedaleko domu babci. Babcia w beżowym, staromodnym płaszczu i słomkowym kapeluszu siedziała na ławce, patrząc, jak Julka bawi się z jakimś chłopcem i szczeniakiem. „Wiedziałam, że przyjedziesz. Czekałam” – powiedziała nagle babcia, patrząc prosto na dorosłą Julkę, nie na dziewczynkę z zabawy.

Sen był tak rzeczywisty, że po przebudzeniu Julka długo czuła obecność babci. Im więcej o nim myślała, tym bardziej była pewna – to znak. Skoro babcia na nią czekała, musiała jechać.

„Mamo, co się stało z mieszkaniem babci? Nie sprzedaliście go? Nikt tam nie mieszka?” – zapytała wieczorem.

„Nie, oczywiście. Babcia nie miała innych krewnych. Zostawiła list – mieszkanie należy do ciebie.”

„Czyli mogę tam zamieszkać?” – ucieszyła się.

„Co ci strzeliło do głowy? Chcesz jechać pod Łódź? I co tam będziesz robić?” – zaczęła protestować matka.

„Nie mogę tak żyć. Potrzebuję zmiany, czasu dla siebie…”

Faktem było, że mieszkanie, w którym żyli z Igorem, należało do jego rodziców. Julka nie mogła tam zostać, więc wprowadziła się do matki. Dwa lata samodzielności sprawiły, że trudno było jej znosić ciągłe rady i moralizowanie. A teraz słyszała tylko, że Igor się opamięta, wróci, że takiego męża już nie znajdzie…

„Ale to stary lokal, wymaga remontu. Lepiej jedź nad morze, jeśli chcesz odpocząć.”

Gdyby nie sen, Julka pewnie by to zrobiła. Ale teraz nie dawał jej spokoju.

„Masz klucze?”

„Gdzieś tu były…” – matka przekopała szufladę. „O, chyba to one.” – Podała Julce dwa klucze. „Twój ojciec zajmował się tym mieszkaniem. Powinniśmy je dawno sprzedać.”

„Pojadę, zobaczę, a potem zdecydujemy. Dobrze?” – Julka ścisnęła klucze w dłoni.

„Naprawdę chcesz tam jechać? A praca?”

„Wezmę urlop. Proszę, nie odradzaj mi.”

Następnego dnia Julka z płaczliwą miną złożyła podanie o urlop. Szefowa, współczując „zdradzonej kobietce”, podpisała je bez słowa.

Wieczorem spakowała najpotrzebniejsze rzeczy, a rano wsiadła w pociąg do Łodzi. Po pięciu godzinach taksówka zatrzymała się przed starym ceglanym blokiem. Na drugim piętrze stanęła przed brązowymi drzwiami, nagle trawiona wątpliwościami.

Czy to na pewno dobry pomysł? Przecież nie da się wrócić do przeszłości, babci nie ma, a od siebie samej nie ucieknie. Ale była zbyt zmęczona, by zawracać. Klucz obrócił się w zamku bez problemu.

Wewnątrz powitały ją znajome sprzęty, stęchły zapach i cisza. Bez babci wszystko wydawało się obce. Otworzyła okna, przeszła pokoje, a potem wzięła się za sprzątanie – zdjęła firanki, umyła podłogi, ledwo zipiąc z wysiłku.

Gdy padła na kanapę, nie miała siły nawet na prysznic. Ale też nie zostało jej nic na rozpamiętywanie Igora.

Kiedy w końcu zebrała się pod prysznic, rozdarł powietrze ochrypły dzwonek. W drzwiach stała pulchna kobieta po pięćdziesiątce z jasnymi loczkami.

„Dzień dobry! To pani nowa lokatorka? A myślałam, kto tu hałasuje?”

„Nie, jestem wnuczką Antoniny Nowak. Przyjechałam…” – nie dała jej dokończyć.

„O, to ty, Julka? Jestem Grażyna! Pamiętasz mnie? Mój Staś bawił się z tobą, gdy przyjeżdżałaś do babci. Szkoda Antoniny, taka dobra kobieta…”

Przez dziesięć minut Grażyna opowiadała, nie zważając na milczenie Julki.

„Nie było was tu latami. A mój syn właśnie się żeni. Kupilibyśmy to mieszkanie – wygodnie, gdy syn mieszka obok. Szkoda, że przyjechałaś… Oczywiście, cieszę się! Ale jeśli jednak sprzedasz, daj nam znać!”

W końcu odeszła, pozostawiając Julkę z bólem głowy. Wzięła prysznic, wypiła herbatę i poszła po nowe firanki.

Następnego dnia obudziła się późno, boląca po sprzątaniu. Za to przez nowe firany świeciło słońce.

W łazience cieknący kran zostawił rdzę na umywalce. Julka próbowała go dokręcić, ale bez skutku. Wspomniała słowa Grażyny i postanowiła poprosić o pomoc męża sąsiadki.

Drzwi otworzył sam Zdzisław – wysoki i chudy, przeciwieństwo swojej żony. Zabierał się za naprawę, gdy znów rozległ się ten okropny dzwonek.

Na progu stała Grażyna.

„Widziałam, że Staś wrócił, a w domu go nie ma… A tu słyszę głosy…”

Zobaczywszy męża przy stole, wpadła w szał:

„Ty stary kozle! Zaraz ci ten kręgosłup naprawię!”

Julka dołączyła do poszukiwań, ale Zdzisław zniknął. W końcu zza firanek wyłonił się z uśmiechem:

„Pójdę, zanim wróci. Powiem, że po papierosy.”

Julka wybuchnęła śmiechem. Jaka rodzinka!

Później wyszła na miasto. Słońce, zieleń, śpiew ptaków – czuła się lekko i spokojnie. Wracając, przez roztargnienie przeszła na czerwonym świetle.

„Dziewczyno, życia ci nie szkoda?!” – krzyknął z samochodu młodyWtedy zobaczyła jego twarz – Stasia, chłopca z dzieciństwa, który teraz stał się przystojnym mężczyzną, i w tej chwili zrozumiała, że babcia w swoim sprytnym uśmiechu miała rację, prowadząc ją właśnie tutaj.