Ślubu nie będzie

Ślubu nie będzie

Agnieszka skończyła liceum pedagogiczne z wyróżnieniem, marzyła o studiach na uniwersytecie. Ale marzenia nie miały się spełnić. Ojciec wpadł w poważny wypadek, długo leżał w szpitalu. Gdy go wypisali, mama wzięła urlop, by opiekować się nim w domu, aż przyzwyczai się do wózka inwalidzkiego.

W ich mieście nie było uniwersytetu, trzeba było jechać do wojewódzkiego. Agnieszka postanowiła, że złoży papiery za rok. Nie mogła zostawić rodziców samych w tak trudnym czasie. Zaczęła pracować w szkole.

Lekarze dawali nadzieję, że z czasem ojciec wstanie na nogi, jeśli będzie robił specjalne ćwiczenia, chodził na masaże i brał leki. Mama sprzedała działkę, by zatrudnić rehabilitanta, kupować lekarstwa. Ale ojciec nie wstał z wózka.

— Wystarczy, dość marnować pieniądze. Nie trzeba niczego, i tak nie wstanę — powiedział pewnego dnia.

Charakter mu się popsuł, stał się kapryśny i podejrzliwy, do wszystkiego się czepiał. Najbardziej, oczywiście, cierpiała mama. Jeśli wołał, musiała wszystko rzucać i biec do niego. Zwykle chciało mu się pić, o coś zapytać lub po prostu pogadać. A w tym czasie obiad przypalał się na kuchence.

— Heniu, mógłbyś sam podjechać do kuchni. A teraz ziemniaki się spaliły — strofowała mama.

— Mnie życie się spaliło, a tobie żal ziemniaków. Tobie łatwo mówić, chodzisz o własnych nogach. Co to, trudno przynieść szklankę wody? — wściekał się ojciec.

W przypływie złości mógł rzucić w mamę szklanką lub talerzem. Coraz częściej prosił o wódkę. A po drinku wyładowywał złość na matce. Jakby to ona była winna wypadkowi.

— Tato, nie pij, to nie pomoże, tylko gorzej będzie. Nie masz czym się zająć? Graj w szachy, czytaj książki — namawiała Agnieszka.

— Dużo ty rozumiesz. Ostatnią przyjemność mi odbierasz? W tych twoich książkach same bzdury. Sama je czytaj. A w życiu jest inaczej. Jestem do niczego — mruczał ojciec.

— Mamo, nie kupuj mu więcej wódki — prosiła Agnieszka.

— Nie kupię, to będzie wrzeszczeć. Ciężko mu. Co tu teraz… — wzdychała mama.

— Powinien nie pić, tylko ćwiczyć. Mówili, że może chodzić. Sam nie chce. Po prostu lubi nas męczyć, a my biegamy wokół niego — złościła się Agnieszka.

Ojca oczywiście było szkoda, ale i im z mamą nie było łatwo. Pewnego dnia Agnieszka wróciła ze szkoły zmęczona, bolało ją gardło, chciała się położyć. A ojciec co chwilę ją wołał. I Agnieszka nie wytrzymała.

— Dość. Jestem zmęczona, ledwo stoję. Ty masz wózek, sam podjedź do kuchni i pij, ile chcesz. Nie jesteś jedyny. Setki ludzi tak żyją, nawet pracują, startują w paraolimpiadach. A ty do kuchni nie potrafisz podjechać. No dalej, sam. Ja nie mam czasu, muszę przygotować lekcje. — I Agnieszka wyszła do swojego pokoju.

Słyszała, jak po podłodze szeleściły koła wózka, jak ojciec postawił szklankę na stole w kuchni, jak koła przejechały obok jej drzwi, na chwilę zwalniając. Czekała, że rozepchnie drzwi wózkiem, zacznie krzyczeć. Ale koła odjechały dalej. Od tamtej pory ojciec stał się bardziej samodzielny.

W ciepłe dni Agnieszka zostawiała otwarte drzwi balkonowe. Ojciec podjeżdżał i siedział przed nimi — „spacerował”. Nie mógł przejechać przez wąskie drzwi i próg. Oczywiście, trzeba by poszerzyć przejścia, ale skąd wziąć pieniądze?

— Oddajcie mnie do domu opieki — prosił po drinku ojciec.

— Co ty mówisz? Jak można? Żyjesz, to najważniejsze. Reszta się ułoży — uspokajała go mama.

— Teraz tak mówisz, ale potem znudzi ci się wynoszenie nocników. Będziesz żyła z litości. Po co ci kaleka? Jeszcze jesteś młoda…

Tak sobie żyli. Niepostrzeżenie minął rok, znowu nadeszła deszczowa jesień. Pewnego dnia Agnieszka wyszła ze szkoły, ale zanim zdążyła dojść do przystanku, zaczął się ulewny, zimny deszcz. Schowała się pod szklanym dachem wiaty, ale krople i tak padały na nią. Przejeżdżające samochody nie zwalniały, pędząc prosto przez kałuże, obryzgując ludzi na przystanku. Agnieszka stała jak nastroszony wróbel.

Nagle obok zatrzymała się ciężarówka. Wysiadł z niej chłopak. Trzymając kurtkę nad głową, podbiegł pod wiatę.

— Wsiadaj, podwiozę cię do domu.

Agnieszka już solidnie zmarzła, nogi miała przemoknięte. Wślizgnęła się pod pachnącą benzyną i olejem kurtkę. Chłopak pomógł jej wsiąść do kabiny. Było tam sucho i ciepło.

— Krzysztof — przedstawił się.

— Agnieszka.

— Agata, znaczy się. Dokąd jedziemy, Agato?

Agnieszka podała adres. Krzysztof przez całą drogę opowiadał, dlaczego został kierowcą.

— Samotnie mnie matka wychowała. Czas było o nią zadbać. Sąsiad wziął mnie do warsztatu. A jak wróciłem z wojska, sam siadłem za kółko. I co? Płacą nieźle, a do tego można dorobić — podwieźć, przywieźć. Więc jak co, dzwoń, zawsze do usług. — I tak bez ceregieli przeszedł na „ty”.

— A ty się uczysz, pracujesz? — spytał Agnieszkę.

— Pracuję w szkole.

— Fajnie — pochwalił. — Podjadę pod szkołę, wyjdziesz, wsiądziesz, i wszyscy ci będą zazdrościć. Czego się śmiejesz? Duża furka. Nikt takiej nie ma.

Z nim było łatwo. A nuż i prawda, przyda się pomoc? Agnieszka dała mu swój numer. Zadzwonił wieczorem i zaprosił do kina.

— Wybacz, nie mogę. Tata jest na wózku.

— To może podjadę pod dom, wyjdziesz?

— A po co? — spytała Agnieszka.

— Chcę cię zobaczyć. Spodobałaś mi się — powiedział prosto z mostu.

— Może nie jesteś w moim typie. To cię nie rusza? — spytała Agnieszka.

— Co, brzydki jestem? Czy wstydzisz się kierowcy? — warknął.

— Przepraszam, nie chciałam urazić. Dobrze, wyjdę — powiedziała Agnieszka i rozłączyła się.

Następnego dniaAle gdy Agnieszka wróciła do domu, zastała list od Pawła, w którym wyznał, że od zawsze ją kocha, a jego serce nigdy nie zapomniało o ich dziecięcej przysiędze.