„Co się stanie, jeśli rodzice się rozstaną? Strach, który ściska brzuch i wywołuje łzy”

„A jeśli rodzice naprawdę się rozwiodą?” Ta straszna myśl ścięła Krzysia w żołądku i miał ochotę się rozpłakać.

Trzech kolegów szło ze szkoły. Wiosenne słońce prażyło prosto w oczy. Chłopcy przekomarzali się, popychając i śmiejąc. Zatrzymali się przed blokiem Jacka.

— Wieczorem jedziesz z nami na rowerach? Wczoraj z Kubą tak zajebiście jeździliśmy po parku.

Krzyś zmarszczył brwi. Od dawna prosił ojca, żeby przyniósł rower z garażu, ale ten zawsze nie miał czasu. Albo wracał z pracy późno, gdy było już ciemno, albo kazał czekać do weekendu, a potem zapominał albo wymigiwał się sprawami.

— Jedziesz? — powtórzył Jacek i trącił Krzysia w ramię.

— Nie wiem. Rower jest w garażu. Jeśli tata wróci wcześniej…
— Sam nie możesz go wziąć? No dobrze, będziemy w parku o siódmej, podjeżdżaj. — Jacek wyciągnął dłoń, i chłopaki przybili piątkę.

Przed następnym klatką Krzyś pożegnał się też z Kubą. *„Może jednak poszukać klucza do garażu? Tata parkował tam auto tylko zimą. Nie nosi przecież klucza przy sobie”* — pomyślał i ruszył szybko do domu. Mieszkał najdalej ze wszystkich.

W domu Krzyś przebrał się i od razu zaczął szukać klucza. Ale w szufladzie komody, gdzie rodzice trzymali różne drobiazgi, klucza nie było. Szukał jeszcze chwilę, ale w końcu dał spokój i zabrał się za lekcje. Jak wróci mama, zapyta ją o klucz. Ale jeśli nie odrobi zadań, mama na pewno mu go nie da.

Udało mu się skończyć w półtorej godziny. Sam się zdziwił. Zwykle zajmowało mu to dwie, trzy godziny. W zamku drzwi wejściowych zaskoczyło. *„Mama!”* — ucieszył się Krzyś i wybiegł na jej spotkanie.

— Cześć — powiedziała zmęczona mama, wchodząc z siatkami do kuchni.
Krzyś poszedł za nią. Wyjmowała zakupy i wkładała je do lodówki.

— Dlaczego nie zjadłeś makaronu z kotletem? Znowu tylko kanapki i herbata? Włóż do szafki — podała mu paczkę z kaszą gryczaną.

— Mamo, a gdzie jest klucz do garażu?

— Po co ci?

— Chcę zabrać rower.

— Odrobiłeś lekcje? — Mama zatrzasnęła lodówkę i spojrzała na Krzysia.

— Tak, możesz sprawdzić — odparł szybko.

— Klucz… — mama rozejrzała się po kuchni. — Nie pamiętam. Poczekaj na tatę, on na pewno wie, gdzie jest.

— A kiedy wróci? O północy? — Krzyś warknął ze złością. — Kolegowie już dawno jeżdżą. Po co w ogóle wynosiliście rower do garażu? Mogliście zostawić na balkonie. Tata wróci, i będziecie mieli ważniejsze sprawy ode mnie. Nie potraficie nawet dnia przeżyć bez kłótni. Mam dość — mruknął, już wiedząc, że dziś nie pojeździ.

Nastrój mu gwałtownie spadł. Odwrócił się i wyszedł do swojego pokoju, trzaskając drzwiami.

Ostatnio tata często zostawał w pracy. Z mamą codziennie się kłócili, krzyczeli na siebie. Krzyś zbyt często słyszał słowo „rozwód”.

Nie mógł sobie wyobrazić, że rodzice się rozstaną. Tak, ojciec rzadko interesował się jego życiem, od dawna nigdzie razem nie wychodzili. Raz wrócił wcześniej. Przy kolacji spytał, jak mu idzie w szkole. Krzyś zaczął opowiadać, ale szybko urwał, widząc nieobecny wzrok taty. Nie słuchał, myślał o czymś swoim.

Wtedy mama zaczęła krzyczeć, że ojciec olewa syna, że nie zajmuje się wychowaniem, a to przecież trudny wiek, gdy przykład ojca jest ważny… Krzyś zamknął się w pokoju, starając się nie słuchać. Ale czy da się nie słyszeć, gdy rodzice wrzeszczą?

Wszyscy koledzy mieli normalne rodziny. Jacek z tatą często jeździli na ryby, chodzili na mecze. Kuba w ogóle rzadko wychodził na podwórko. Ciągle z rodzicami gdzieś jeździli samochodem. Krzyś westchnął.

Siedział na łóżku z nogami podwiniętymi, trzymał książkę, ale ani razu nie spojrzał na otwarte strony. Do pokoju weszła mama, usiadła na skraju łóżka, sięgnęła, żeby pogłaskać go po włosach. Krzyś odsunął głowę, a mama cofnęła rękę.

— Znalazłam klucz do garażu. Jeśli odrobiłeś lekcje… — zaczęła przepraszająco.

— Odrobiłem, mówiłem — przerwał jej Krzyś.

— No dobrze, to się ubieraj. Pójdziemy razem po rower.

Krzyś zamknął książkę, odrzucił ją na bok, zerwał się z łóżka i naciągnął bluzę przez głowę.

— Gotowy — powiedział wesoło.

— Tylko obiecaj, że nie będziecie jeździć po ulicy. Park albo chodniki — powiedziała mama, wstając.

Garaż był niedaleko, nie dalej niż przystanek. Doszli w pięć minut. Krzyś z trudem otworzył zardzewiałą kłódkę, pociągnął metalową bramę. Otworzyła się z piskiem.

— Ile razy mówiłam, żeby nasmarował zawiasy — mruknęła mama, wchodząc do środka.

Nacisnęła włącznik, i pod niskim sufitem zapaliła się goła żarówka. Na półkach i w kątach stały pudła, leżały narzędzia i różne graty. W rogu stał stary kuchenny stół i dwa stołki. Garaż był jak składzik — trzymali tu rzeczy, które mogły się jeszcze przydać.

Metal nagrzany w ciągu dnia oddawał ciepło. W środku było duszno, pachniało olejem i benzyną. Krzyś od razu zobaczył rower, zawieszony wysoko na wolnej od regałów ścianie.

— Tak nie sięgniesz, weź stołek — powiedziała mama.

Krzyś postawił stołek pod ścianą i stanął na nim. Meble niepewnie się zachwiał.

— Ostrożnie, przytrzymam cię — mama objęła nogi Krzysia i przycisnęła do siebie.

— Mamo, tak mnie nie utrzymasz. Lepiej przytrzymaj stołek, żeby się nie chwiał. — Krzyś sam się zdziwił, że zabrzmiał jak tata.

Podniósł rower, ale nie mógł go zdjąć z haka — był za ciężki.

— Spróbuję ja — zaproponowała mama.

— Sam — Krzyś wspiął się na palce i mocno pchnął rower w górę. Stołek niebezpieRodzice wymienili spojrzenia pełne zrozumienia, a Krzyś zrozumiał, że właśnie otrzymał największy prezent — ich miłość i nadzieję na to, że wszystko będzie dobrze.