Nie zgubiliśmy czasu, po prostu długo wędrowaliśmy do naszego szczęścia, powiedziała i mocniej przytuliła się.

—Nie zmarnowaliśmy czasu, po prostu długo szliśmy do naszego szczęścia — powiedziała Nadzieja i przytuliła się mocniej do Romana.

Nadzieja otworzyła oczy i przeciągnęła się z rozkoszą. Niedziela — można się wylegiwać bez pośpiechu.

Gdy zmarł jej mąż, znajomi i koledzy z pracy spodziewali się, że Nadzieja będzie pogrążona w rozpaczy, zalewając się łzami. Dlatego zakładała maskę nieutulonego smutku i żałoby. W pracy dano jej urlop, by godnie pożegnała ukochanego męża.

Na zewnątrz byli idealną parą, ale to, co kryli w środku — jakie szkielety chowali w szafie — nikogo nie obchodziło. Nie, jako człowiekowi było jej żal Krzysztofa, jak każdego, kto odszedł przedwcześnie. Ale nie jako męża.

Nadzieja spojrzała na zdjęcie w ramce. Już czas je schować. Dotąd tego nie robiła, bo przychodzili znajomi, pocieszali i, naturalnie, szukali wzrokiem portretu zmarłego.

Budzić się codziennie i widzieć jego zadowoloną, jak u najedzonego kota, twarz — to było za dużo. Odgarnęła koc, wstała, podeszła do półki z książkami i wzięła fotografię męża. Przez chwilę wpatrywała się w wypielęgnowaną, przyjemną twarz człowieka pewnego swojej nieodpartości. Ilu kobietom zawrócił w głowie? Nadzieja uśmiechnęła się gorzko.

— No i co? Doskakałeś? Myślisz, że cierpię i opłakuję cię? Nie doczekasz. Żegnaj. — Rozsunęła książki i wcisnęła między nie ramkę. — Ot, tak. Teraz twoje miejsce jest tam, nie w moim życiu. — Strzepnęła z dłoni niewidzialny pył i poszła do łazienki.

***

Gdy Nadia wyszła z sali po ostatnim egzaminie, na korytarzu nie było już nikogo. Zdawała jako ostatnia. Nagle z boku pojawił się zwyczajny, niepozorny chłopak. Razem zdawali na studia.

— No jak? Zdałaś? — zapytał.

— Piątka! — Nie mogła ukryć radości.

— Czyli będziemy razem studiować. — Uśmiechnął się.

— Trzeba jeszcze poczekać na listy… — zaczęła Nadia, choć sama była pewna, że się dostanie.

— To tylko formalność. Masz jedną czwórkę. Progiem przechodzisz.

— A kiedy wywieszą listy?

— Pojutrze, pytałem. Może świętujemy? — Czekał na odpowiedź z bijącym sercem.

Nadia pomyślała, że rodzice jeszcze w pracy, nie ma już czego się uczyć…

— Chodźmy — odpowiedziała.
Spacerowali po mieście, jedli lody, a potem poszli do kina.

Trafili do różnych grup. Nadi to nie obchodziło, ale Roman był zawiedziony. Spotykali się tylko na przerwach i wykładach, gdzie zawsze siadał obok niej.

Pewnego dnia Roman się spóźnił, a jego miejsce zajęła Kinga Nowak, która wpadła na salę w ostatniej chwili. Nadia chciała powiedzieć, że miejsce zajęte, ale profesor wszedł na katedrę. Krążyły o nim plotki — surowy, jeśli kogoś nie polubi, pożegnaj się z ocenami wyższymi niż trójka.

Nadia uznała, że nic się nie stanie, jeśli raz posiedzą osobno.

— Szewczyk cię zazdrości. Czuję, jak wierci mi plecy wzrokiem — szepnął Krzysztof, pochylając się ku niej.

Obejrzała się. Romek siedział z tyłu i patrzył na nich z wyrazem cierpienia.

— Proszę o ciszę! Jeśli pani nie interesuje wykład, może go pani opuścić — ostry głos profesora sprawił, że Nadia drgnęła.
Wszyscy spojrzeli na nią i Krzysztofa. Schyliła głowę nad zeszytem.

— No to po ptakach. Profesor nas zapamiętał — mruknął Krzysztof, a oni wybuchnęli cichym śmiechem.

Profesor jednak ich wyrzucił. Czekali w korytarzu do końca wykładu, a potem Krzysztof zaproponował stołówkę.

Krzysztof był oczytany i dowcipny. Nadii podobała się jego pewność siebie. Nawet wykładowcy go lubili za błyskotliwość.

— Nadia, uważaj z nim. To babiarz, błazen — przestrzegł ją Romek po wykładzie.

— Zazdrościsz? — spytała.

— A może tak?

— Romek, między mną a Krzysztofem nic nie ma. Posiedzieliśmy razem na wykładzie.

Ale na jednym wykładzie się nie skończyło. Nadia się zakochała. Nie mogła bez niego żyć. Wszyscy uznali ich za parę, rodzice Nayi traktowali go jak zięcia. Ujmujący Krzysztof urzekł nawet jej matkę. Potrafił zdobywać kobiece serca w każdym wieku.

Młodzi postanowili nie śpieszyć się ze ślubem, ale los zdecydował inaczej — Nadia zaszła w ciążę. Ku jej zdumieniu, Krzysztof zareagował spokojnie.

— Fajnie, zostanę ojcem. Tylko… z czego utrzymamy dziecko? A studia? Może nie spieszmy się? Przecież termin mały.

Nadia się zgodziła. Ale mdłości pojawiały się w najgorszych momentach, czuła się chora i zmęczona. W końcu zdecydowała się na aborcję. Jak studiować z dzieckiem? Kochali się, mieli plany…

A Romek był tylko przyjacielem. Pożyczał notatki, gdy opuszczała zajęcia. Niewidzialny, ale zawsze blisko.

Latem po czwartym roku Nadia i Krzysztof wzięli ślub. Jego ojciec był ważną personą w mieście. Po studiach zabrał ich do swojej firmy. Krzysztof szybko awansował. Nadia nie zazdrościła — rozumiała, że ojciec robi to dla syna, a ona była tylko żoną.

Pewnego dnia w przerwie obiadowej Nadia weszła do gabinetu męża i zastała go w objęciach zadziornej sekretarki. Ta przeszła obok, nawet się nie zaczerwieniwszy, patrząc jej prosto w oczy. Cała jej postawa mówiła: twoja wina, mogłaś zapukać.

W domu wybuchła awantura.

— No i co z tego? Wszyscy mężczyźni mają romanse. Jeśli myślisz, że nie, to po prostu ktoś nie dał się złapać. Kocham cię. To tylko przelotna znajomość.

Ale sekretarkę zwolnił. Wziął nową — wysoką, szczupłą, mniej atrakcyjną. Nadia się uspokoiła.

Gdyby odeszła, czy inny byłby lepszy? Może na początku, a potem… Po co zmieniać wół na krowę? Na zewnątrz wciąż byli idealną parą.

Później życzliwa osoba poinformowała ją, że Krzysztof ma dziecko. Znów wybuchła, groziła rozwodem.

— Uspokój się. Dziecko nic nie zmieni. Kocham tylko ciebie. Nie rozstaniemy się —Jednak przeszłość została za nimi, a teraz mogli wreszcie odetchnąć pełną piersią, wiedząc, że prawdziwe szczęście często przychodzi późno, ale zawsze przychodzi właśnie wtedy, gdy jest nam najbardziej potrzebne.