Chciałam tylko odnaleźć szczęście

Po prostu chciałam być szczęśliwa

Weronika odrzuciła kołdrę, przewróciła poduszkę na suchą stronę i znów położyła się. Było odrobinę chłodniej, ale sen wciąż nie nadchodził. Przeszkadzały szelesty opon nielicznych samochodów za oknem. I myśli. One przeszkadzały najbardziej. „Dokąd pędzi ten spóźniony kierowca? Do domu? A może ucieka przed kimś w noc? Kto czeka na tego pośpiesznego wędrowca?… Przeklęty upał…”

Weronika westchnęła i wstała. Znała mieszkanie jak własną kieszeń, więc nie włączała światła. W kuchni podeszła do okna. W bloku naprzeciwko paliły się dwa okna. „Czy ktoś tam czeka na swojego wędrowca, czy opłakuje jego odejście?”

Młode liście na drzewach zasłaniały widok, uniemożliwiając dostrzeżenie, czy w tamtym mieszkaniu ktoś stoi przy oknie. Włączyła nocną lampkę i nalała wody z dzbanka do szklanki. Zgasła światło i znów spojrzała na blok naprzeciw. Jedno okno zgasło. Piła małymi łykami, czując, jak wraz z chłodną wodą stygnie jej ciało. Bose stopy przyjemnie chłodziła wykładzina.

Postawiła pustą szklankę na parapecie i wróciła do sypialni. Ale nie położyła się w zmiętą, wilgotną pościel. Poszła do drugiego pokoju i legła na wąskiej, twardej kanapie, kładąc pod głowę małą poduszkę wypchaną Bóg wie czym.

I nagle zaczęła zapadać w sen…

***

— Gorzko! Gorzko! — krzyczeli goście, trzymając w dłoniach kieliszki szampana.

Marek wstał i pociągnął za sobą Weronikę. W ślubnych butach na wysokich obcasach była niemal jego wzrostu, mogła patrzeć mu prosto w oczy, a nie z dołu, jak zwykle. Marek patrzył z zachwytem, miłością i nieukrywanym pragnieniem. Weronika pochyliła się lekko, tak by welon zasłonił jej profil przed gośćmi.

— Raz, dwa, trzy… — liczyli pijani weselnicy.

Mama uczyła Werę, że w rodzinie wszystko zależy od kobiety, że powinna prowadzić dom i być oparciem dla męża. Weronika heroicznie wzięła się za budowanie swojego szczęścia.

Z początku wszystko robili razem: chodzili na zakupy, nawet gotowali kolację, śmiejąc się i całując. Aż pewnego dnia zapomnieli o ziemniakach na patelni, zajęci pocałunkami, i prawie je przypalili. Kochali się. Zdawało się, że tak będzie zawsze, że przez całe życie pozostaną młodzi i szczęśliwi.

Dwa lata później Weronika urodziła córeczkę, Maję. Na początku pomagała mama.

— Jestem zmęczona… — skarżyła się Weronika, że Marek w ogóle nie pomaga.

— Mąż pracuje, jest zmęczony. To los kobiety — prowadzić dom i wychowywać dziecko — mówiła mama. — Możesz się przespać w dzień z Mają. A jeśli on się nie wyśpi, co z niego za pracownik?

Weronika przywykła spać łapanymi chwilami, nawet przysypiać na ławce podczas spaceru z wózkiem. Gdy Maja skończyła dwa lata, Weronika oddała ją do przedszkola i wróciła do pracy.

— Jak przejdę za pięć lat na emeryturę, weźmiemy Maję do siebie, a wy urodzicie jeszcze dziecko — marzyła mama.

Ale wracając do zawodu, Weronika nie chciała myśleć o kolejnym dziecku. Marek też nie nalegał. I tak już więcej nie urodziła.

— Dlaczego mężczyźni zdradzają? Bo kochanki zawsze widzą wypielęgnowane i wystrojone, a żony chodzą po domu w wytartym szlafroku i z rozczochranymi włosami — pouczała mama.

Więc Weronika starała się, by mąż zawsze widział ją wystrojoną i z makijażem. Wstawała wcześniej, by zdążyć się przygotować, zanim on wstanie.

Ale to nie uratowało ich małżeństwa. Córka dorosła, wyfrunęła z gniazda, i Weronika ze zdumieniem zauważyła, że mąż coraz częściej wybiera dżinsy i bluzy zamiast garnituru. Zaczął biegać rano, choć i tak był wysportowany.

— Tak teraz modnie — mówił. — Trzeba iść z duchem czasu.

Gdy zauważyła ślad szminki na jego koszuli, zapytała wprost o kochankę. Zaskoczony, Marek bąkał coś niezrozumiale, w końcu przyznał się i poprosił Weronikę, by go puściła.

— Czy ja cię trzymam? Idź. Tyle że nie przyjmę cię z powrotem, miej to na uwadze.

Sama spakowała mu rzeczy, nie uroniła łzy. Marek powoli ubierał się w przedpokoju, udając, że sprawdza, czy czegoś nie zapomniał, ale tak naprawdę rzucał na nią ukradkowe spojrzenia, czekał, że rzuci się na niego, będzie błagać, by został.

Weronika stała w drzwiach, skrzyżowawszy ręce na piersi. „Nie doczekasz się” — mówiła jej cała postawa.

Mąż odszedł, a ona wróciła do pokoju, położyła się na kanapie, wtuliła w tę samą twardą poduszkę i zawyła jak zraniona wilczyca. Życie straciło dla niej sens. Płakała całą noc. A rano postanowiła wziąć garść tabletek. Nawet wyjęła blister. Ale na koniec zadzwoniła do przyjaciółki, by się pożegnać.

Tamta wyczuła, że coś jest nie tak, i przyjechała.

— Nie waż się niczego zrobić. Wyobraź sobie, jakim atutem będzie się obnosił, jeśli umrzesz przez niego. Wszyscy pomyślą, że to taki wspaniały facet, że kobiety od niego szaleją. Nie rób mu tej przysługi.

Więc Weronika nie wzięła tabletek. Powoli zaczęła dochodzić do siebie, uczyć się życia w samotności. Ku jej zaskoczeniu, znalazła w niej uroki. Mogła spać do woli, chodzić po mieszkaniu jak przyszła na świat, nie malować się w weekendy, nie gotować obfitych posiłków. Mało jadła, schudła, wyglądała młodziej. Zaoszczędzone na jedzeniu pieniądze wydawała na nowe ciuchy. Zakupy — jak wiadomo — to najlepsze lekarstwo dla kobiety.

A potem córka urodziła wnuka i dała Weronice nowy sens życia. Spodobała jej się rola babci. Śpiewała wnukowi kołysanki, czytała bajki, lepiła z nim babki w piaskownicy.

Weronice bardzo zależało, by Marek przypadkiem ją zobaczył, zrozumiał, co stracił. Próbowała wyobrazić go sobie z młodą żoną. Czy gotuje mu rano owsiankę, czy tylko kanapki? A może to on nosi jej kawę do łóżka? I wyobraźnia natychmiast podI wtedy, patrząc na roześmianego wnuka bawiącego się w piasku, zrozumiała, że prawdziwe szczęście nigdy nie było tam, gdzie go szukała, ale tu — w zwykłych chwilach, które sama tworzyła.