Cześć. Nigdy nie poszliśmy razem do kina, prawda?

– Cześć. Wiesz, nigdy nie poszliśmy wtedy razem do kina – wypalił pierwsze, co przyszło mu do głowy, zapomniawszy wszystkie przygotowane wcześniej zdania.

Krzysztof i Kinga siedzieli na nadwiślańskiej ławce, marząc, jak dostaną się na studia, skończą je, kupią mieszkanie w Warszawie…

– A ja kupię niemieckie auto, najlepsze z możliwych. Wszystko nam się uda, na pewno – powiedział Krzysztof i cisnął kamyk do wody.

– Będziemy jeździć nad morze albo za granicę – dodała Kinga, obserwując, jak kręgi na wodzie powoli znikają. – Ale najpierw musimy zdać na studia. Już mam dość tej nauki…

– Dostaniemy się – Krzysztof objął Kingę za ramiona i przytulił mocno.

Wydawało im się, że nikt przed nimi nie kochał się tak mocno i że nic ich nie rozdzieli.

– Chodźmy już do domu, mama pewnie się martwi. I zimno mi – Kinga wstała z ławki i westchnęła od bólu. Nowe buty obtarły jej stopy. Zdjęła je i przeszła boso po chłodnych płytach bulwaru.

– Pójdziemy jutro do kina? Jest świetny film… – zaproponował Krzysztof.

Szli, rozmawiając o byle czym i o wszystkim naraz.

– Do jutra – powiedziała Kinga pod swoim blokiem, stanęła na palcach, pocałowała Krzysztofa w policzek i szybko wbiegła do klatki.

– To kupię bilety? – krzyknął za nią.

Kinga nie odpowiedziała, tylko uśmiechnęła się jeszcze w drzwiach.

Miasto jeszcze spało, ale krótka czerwcowa noc już się skończyła, a świt gasił gwiazdy na niebie. Nadchodził pierwszy dzień dorosłego życia byłych maturzystów.

Krzysztof cicho wszedł do mieszkania, by nie obudzić matki, rozebrał się i natychmiast zasnął snem kogoś szczęśliwego, pewnego jutra. Po południu stał już pod oknami Kingi. Wyjrzała, a chwilę później wybiegła z klatki.

– Mam bilety – Krzysztof wymachował przed nią dwoma kartonikami.

– Przepraszam, Krzysiu, nie mogę. Przyjechała ciocia z mamy strony. Wyszła za mąż i wyjeżdża do Niemiec. Zostawiła nam mieszkanie w Poznaniu. Musimy jutro jechać, żeby wszystko zobaczyć… Ja wyjeżdżam do Poznania.

– A kiedy wrócisz? – spytał Krzysztof, jeszcze nie rozumiejąc do końca.

– Nie wiem. Będę tam zdawać na studia.

– A ja? A my?… Przecież marzyliśmy, żeby być razem… – Głos mu się załamał.

– Krzysiu, taka szansa zdarza się raz. Poza tym, nie wyjeżdżam na Księżyc, możesz mnie odwiedzać. A może zdaj razem ze mną w Poznaniu? – Jej oczy błysnęły nadzieją.

– Gdzie ja tam będę mieszkał? A twoi rodzice co powiedzą? Nie mam bogatej ciotki, która zostawi mi mieszkanie. Pieniędzy nie mam. Jak powiem mamie? Ona jest sama…

– Coś wymyślimy… – odparła lekkomyślnie.

– Kiedy wyjeżdżasz? – spytał cicho.

– Jutro rano. Muszę jeszcze spakować rzeczy. Wszystko tak nagle… Krzysiu, rodzice mnie tu nie zostawią, nawet nie próbuj. Jeśli mnie kochasz, znajdziesz sposób, żebyśmy byli razem.

– A jeśli ty mnie kochasz… – Krzysztof nie dokończył. Machnął ręką, odwrócił się i odszedł szybkim krokiem.

Kinga krzyczała za nim, ale nie obejrzał się ani razu. Czuł, jak serce rozrywa mu się na części. „Ona wyjedzie, znajdzie nowych znajomych, zapomni o mnie… A kim ja jestem? Zwykłym chłopakiem z prowincji…” – myślał, zagłębiając się w bólu.

W domu rzucił się na łóżko i leżał tak dwa dni. Matka myślała, że jest chory, chciała nawet wzywać lekarza.

– Zacznij się uczyć, Krzysztof. Jeśli tak poleżysz, nie zdasz na studia i pójdziesz do wojska. Wtedy twoja Kinga na pewno do ciebie nie wróci.

Słowa matki otrzeźwiły go. Zaczął się uczyć, choć przed oczami wciąż widział Kingę. W przerwach ćwiczył na drążku, żeby nie myśleć. Postanowił osiągnąć wszystko, o czym marzyli razem. Wtedy przyjedzie do Poznania i… Ale najpierw musi zdać na studia.

I zdał, ku radości matki. Każdego dnia czekał na list od Kingi. Sam by napisał, ale nie znał adresu. Głupio się teraz załamał, jak dziecko, nie odprowadził jej, nie spytał…

Przez całe studia żył nadzieją, że Kinga wróci albo napisze. Na ostatnim roku dostał ofertę pracy w nowej fabryce pod Warszawą. Będzie bliżej niej. Może nawet ją spotka.

Matka się zgodziła. Po pół roku dostał pracę i mieszkanie. Rok później ożenił się z roześmianą, brązowooką Martą z księgowości. Urodziła się im córeczka – Kinga.

– Nie podoba mi się to imię – skrzywiła się Marta. – Brzmi staroświecko.

– Wręcz przeciwnie, ponadczasowo. Kinga – brzmi dumnie! – upierał się Krzysztof.

Po dziesięciu latach awansował na wicedyrektora. Kupił dom, drogi samochód i wyjeżdżał w służbowe podróże. Z prostackiego chłopaka stał się pewnym siebie człowiekiem sukcesu.

Pewnej nocy przyśniła mu się Kinga. Stała na nadwiślańskiej ławce, a za nią płynęła rzeka, jak wtedy po maturze. „A my tak nigdy nie poszliśmy do kina” – powiedziała smutno.

Odkrył jej profil w mediach społecznościowych. Patrzył na zdjęcia jej eleganckiego życia w Niemczech, syna, willi z basenem. Napisał krótkie „cieszę się, że u ciebie dobrze”, ale nie odpowiedziała.

– Kinga szukała mnie – zdał sobie sprawę. Wskazała rodzinne miasto, żeby mógł ją znaleźć.

Odnalazł jej rodziców. Gdy wszedł do ich mieszkania, z pokoju wyszła Kinga. Blada, zmęczona, ale to była ona.

– Cześć. Wiesz, nigdy nie poszliśmy wtedy do kina – powiedział, choć miał przygotowane inne słowa.

Opowiedziała mu swoją tragedię: rozwód, walkę o dziecko, porażkę. Teraz wróciła do rodziców, złamana.

– Pamiętasz, jak marzyliśmy o podróżach? Ja to zrobiłem – powiedział, patrząc na jej zniszczone życie.

– Co byś zmienił, gdybyś mógł wrócić? – spytała.

– Nie pozwoliłbym ci odejść.

– Ale nic już nie wrócisz – Kinga przytuliła się od tyłu, płaczącKrzysztof wyszedł, zostawiając za sobą zamknięte drzwi i przeszłość, która wreszcie przestała go ciążyć.