Cześć. Wciąż nie poszliśmy razem do kina, a to tylko pierwsze, co przyszło mi do głowy.

Dzisiaj znowu o niej myślałem. To dziwne, jak przeszłość potrafi wrócić w najmniej oczekiwanym momencie.

„Cześć. Tak się złożyło, że nigdy nie poszliśmy wtedy do kina” – powiedziałem pierwsze, co przyszło mi do głowy, zapominając o przygotowanych wcześniej zdaniach.

Kamil i Kinga siedzieli na nadwiślańskiej skarpie i marzyli, jak dostaną się na studia, skończą je, kupią mieszkanie w Warszawie…

„A ja kupię niemieckie auto, najlepsze z możliwych. Wszystko nam się uda” – rzucił Kamil, wrzucając kamyk do wody.

„Będziemy jeździć nad morze albo za granicę” – dodała Kinga, patrząc, jak kręgi na wodzie powoli znikają. – „Ale najpierw musimy zdać maturę. Już mam dość nauki” – westchnęła.

„Zdamy” – Kamil objął Kingę za ramiona i przytulił.

Wydawało im się, że nikt przed nimi nie kochał się tak mocno i że nic ich nie rozdzieli.

„Chodźmy już do domu, mama pewnie się martwi. I zimno” – Kinga wstała z ławki i wzdrygnęła się z bólu. Nowe buty obtarły jej stopy. Zdjęła je i poszła boso po chłodnych płytach bulwaru.

„Pójdziemy jutro do kina? Jest dobry film…” – zaproponował Kamil. Szli, rozmawiając o niczym i o wszystkim.

„Do jutra” – powiedziała Kinga pod swoim blokiem, stanęła na palcach, pocałowała Kamila w policzek i szybko pobiegła do klatki.

„To kupię bilety?” – krzyknął za nią.
Kinga nie odpowiedziała, tylko uśmiechnęła się jeszcze w drzwiach.

Miasto jeszcze spało, ale krótka czerwcowa noc dobiegała końca, a świt gasił gwiazdy. Nadchodził pierwszy dzień dorosłego życia byłych maturzystów.

Kamil cicho wszedł do mieszkania, by nie obudzić matki, rozebrał się i natychmiast zasnął snem szczęśliwego człowieka, pewnego jutra. Po południu stał już pod oknami Kingi. Wyjrzała, a chwilę później wybiegła z klatki.

„Mam bilety” – Kamil pomachał przed nią dwoma kartonikami.

„Przepraszam, nie mogę. Przyjechała ciocia z mamy strony. Wyszła za mąż i wyjeżdża do Anglii. Zostawiła nam mieszkanie w Warszawie… Jutro jedziemy z nią, żeby wszystko ogarnąć. Ja tam zostaję.”

„A kiedy wrócisz?” – zapytał Kamil, jeszcze nie rozumiejąc do końca.

„Nie wiem. Tam będę zdawać na studia.”

„A ja? A my? Przecież marzyliśmy…”

„Kamil, to szansa raz na życie. Nie lecę na księżyc, możesz przyjeżdżać. Może też zdaj do Warszawy?” – Jej oczy zabłysły. – „Słuchaj, jedź ze mną!”

„Gdzie ja tam będę mieszkał? A twoi rodzice? Ja nie mam bogatej ciotki ani pieniędzy. Co powiem mamie? Jest sama…”

„Coś wymyślimy” – odparła beztrosko Kinga.

„Kiedy wyjeżdżasz?” – głos mu się załamał.

„Jutro rano. Muszę jeszcze spakować rzeczy. To wszystko tak nagle… Kamil, jeśli mnie kochasz, znajdziesz sposób.”

„A jeśli ty mnie…” – Kamil nie dokończył, machnął ręką, odwrócił się i odszedł.

Kinga wołała za nim, ale nie obejrzał się. Czasem przyspieszał, aż w końcu, gdy była już daleko, wlókł się, ledwo powłócząc nogami. W sercu czuł pustkę, jakby ktoś wyrwał z niego kawałek. „Kinga wyjedzie, znajdzie nowych przyjaciół, zapomni… A kim ja jestem? Zwykły chłopak z prowincji.”

„No to sobie jedź. Dam radę bez ciebie. Osiągnę wszystko… Jeszcze pożałujesz…” – mruczał do siebie.

W domu rzucił się na łóżko i tak leżał dwa dni. Matka myślała, że jest chory, chciała wzywać pogotowie.

„Weź się za naukę, Kamil. Jak będziesz tak leżał, to nie zdasz, pójdziesz do wojska. Wtedy Kinga na pewno do ciebie nie wróci.”

Słowa matki otrzeźwiły go. Zaczął się uczyć, choć przed oczami wciąż stała Kinga. W przerwach ćwiczył na drążku, aż nie mógł myśleć. Postanowił osiągnąć wszystko, o czym marzyli. Wtedy przyjedzie do niej do Warszawy i… Ale najpierw studia.

Dostał się, ku radości matki. Każdego dnia czekał na wiadomość od Kingi. Sam by napisał, ale nie znał adresu. Przeklinał swoją dumę – powinien był zapytać, pożegnać ją… Teraz jak ją znajdzie w milionowym mieście?

Przez całe studia żył nadzieją, że Kinga wróci lub napisze. Na ostatnim roku rekruterzy z dużych firm zapraszali absolwentów do pracy. Kamil wybrał nową fabrykę pod Warszawą – bliżej Kingi, może ją spotka.

Matka go puściła. Po pół roku dostał mieszkanie. Rok później ożenił się z roześmianą, brązowooką Ewą z księgowości. Urodziła im się córka – Kinga.

„Nie podoba mi się to imię. Staroświeckie” – skrzywiła się Ewa.

„Klasyka zawsze w modzie. Kinga. Brzmi, prawda?” – upierał się Kamil.

Po dziesięciu latach został wicedyrektorem. Miał dom, dobre auto. Matka sprzedała mieszkanie i pomogła im. Przeprowadziła się do nich, opiekując się wnuczką.

Kamil często jeździł w delegacje – Niemcy, Włochy, a nawet Chiny. Z prowincjusza stał się pewnym siebie menedżerem.

Pewnej nocy przyśniła mu się Kinga. Stała na bulwarze, a za nią płynęła Wisła, jak tamtego dnia. „Tak się złożyło, że nigdy nie poszliśmy wtedy do kina” – powiedziała smutno.

Z biegiem lat myślał o niej rzadziej. Ale po śnie znów zaczął. Gdzie jest? Wyszła za mąż? Tego zakazał sobie rozważać. A jednak chciał ją zobaczyć, pochwalić się, co osiągnął – bez niej.

Pewnego dnia wpisał jej imię w wyszukiwarkę. Setki King, ale nie jego. Dopiero gdy dodał rodzinne miasto – znalazł.

Wpatrywał się w zdjęcia. Poznawał ją i nie poznawał na tle domu z basenem. Bawiła się z owczarkiem na idealnym trawniku. Szła za rękę z pięcioletnim chłopcem…

W opisie napisała krótko: mieszka w Anglii, mąż, syn… Nazwa miasta była trudna do wymówienia. Przypomniał sobie jej słowa o szansie. No cóż, osiągnęła więcej, niż marzyli. Jemu też się udało. Ale serce ścisnęła melancholia.

Napisał krótko: przypadkiem znalazłem,Kliknął „wyślij”, ale wiadomość pozostała bez odpowiedzi, a on w końcu zrozumiał, że niektóre rozdziały trzeba po prostu zamknąć.