Cześć, słyszysz mnie? Chciałbym otworzyć ci oczy…

**Dziennik, 15 maja 2023**

„Halo, słuchasz? Chcę ci tylko otworzyć oczy…”

Bożena siedziała przy kuchennym stole i zastanawiała się, co zrobić. „Nie mogę wybaczyć. Nie da się tak po prostu zapomnieć o zdradzie. Z drugiej strony, czy żyłam źle przez te wszystkie lata? Mieszkanie w centrum Warszawy, wygodne życie. Nie mam prawa narzekać. A jednak…”

***

W szkole Bożena była prymuską. Tak wychowali ją rodzice – wszystko musiało być zrobione jak najlepiej.

Ale Kazimierz ledwo zdawał z trójkami, z wyjątkiem matematyki. Tam był geniuszem, wygrywał wszystkie olimpiady. Zawsze chodził rozczochrany, miał irytujący nawyk wsuwania palców we włosy, gdy czegoś nie rozumiał. Trochę się garbił, a grube, rogowe okulary nadawały mu wygląd typowego kujona. Dziewczyny go nie interesowały – myślał tylko o wzorach i twierdzeniach.

Pewnego dnia ktoś przypadkiem go potrącił na korytarzu, okulary spadły i się rozbiły. W klasie mrużył oczy, próbując odczytać coś z tablicy. Wtedy Bożena zauważyła jego profil – ostry jak u greckiego wodza, z wyraźną linią szczęki, prostym nosem i gęstymi rzęsami.

– Bez okularów całkiem przystojny, co? – szepnęła jej do ucha koleżanka Danuta.

Bożena zawstydzona odwróciła wzrok, ale po chwili znów patrzyła na Kazimierza. Po lekcjach podeszła do niego i powiedziała, że bez okularów wygląda lepiej.

– Soczewki próbowałeś?

Następnego dnia przyszedł już bez okularów, ale nie mrużył oczu. Bożena zrozumiała, że rodzice kupili mu szkła kontaktowe.

– I jak? – zapytał na przerwie.

– Dużo lepiej – uśmiechnęła się.

Od tego dnia zaczęli się spotykać. On opowiadał z pasją o twierdzeniach, a ona wpatrywała się w niego jak urzeczona. Pomagała mu z polskim i historią.

Dla niego, laureata olimpiad matematycznych, drzwi najlepszych uczelni stały otworem. Dla Kazimierza Bożena zmieniła plany – zamiast iść na filologię w rodzinnym Krakowie, wyjechała do Warszawy, by być przy nim.

Gdy kończyli studia, rodzice Bożeny naciskali, by wróciła. Straciła już nadzieję, że Kazimierz ją zatrzyma. Ale w ostatniej chwili, niezdarnie klękając i wyciągając pierścionek w pudełku, oświadczył się jak w starym romantycznym filmie.

Kazimierz został doktorantem, potem wykładowcą. Dostali pokój w akademiku dla pracowników, z maleńką kuchnią i łazienką.

Bożena była przeciętną studentką – poza pracą w szkole nie widziała dla siebie przyszłości. Po półtora roku urodziła córkę i już nie wróciła do nauczania. Kazimierz obronił doktorat, dostał prestiżową nagrodę za udowodnienie jakiegoś skomplikowanego twierdzenia. Ona została w domu z małą Zosią.

Jego prace publikowano w międzynarodowych czasopismach. Zapraszano go nawet z wykładami do Oxfordu. Habilitacja otworzyła przed nim nowe możliwości. Bożena cieszyła się jego sukcesami – w końcu miała w tym swój udział. Z akademika przeprowadzili się do centrum Warszawy.

Znajomi uważali ich małżeństwo za wzorcowe, stawiali za przykład. Życie Bożeny kręciło się wokół Kazimierza i Zosi, która wyrosła na piękną kobietę i wcześnie wyszła za mąż za obiecującego malarza.

Ale pewnego dnia wszystko runęło. Bożena szykowała obiad, gdy zadzwonił telefon.

– Żona Kazimierza Kowalskiego? Dzwonię, by cię ostrzec. Twój mąż cię zdradza. Nie odkładaj słuchawki – powiedziała kobieta, choć Bożena i tak nie zamierzała. – Miał romans z moją córką. Ledwo ją z tego wyciągnęliśmy. Teraz spotyka się z młodą wykładowczynią… Halo, słuchasz? Chcę ci tylko otworzyć oczy…

W słuchawce dawno rozlegały się sygnały, a Bożena wciąż ją trzymała. Nie była typem, który wierzy plotkom – postanowiła sprawdzić sama. Poszła na uczelnię, znalazła salę, w której Kazimierz miał wykład, i czekała.

Gdy w końcu drzwi się otworzyły, wyszła z nich gromada studentów. Kazimierz przeszedł obok, nie widząc jej. Nigdy nie rozglądał się na boki. Gdy wszedł do gabinetu, Bożena odczekała chwilę i otworzyła drzwi. Kazimierz całował się z młodą, piękną kobietą…

***

„Co teraz?” – pytała siebie, wpatrując się w kwieciste tapety.

Drgnęła, gdy usłyszała, jak klucz obraca się w zamku.

„Nie zdążyłam ugotować obiadu” – pomyślała odruchowo, lecz zaraz się uspokoiła. – „Niech teraz jego nowa kobieta gotuje.” Wyciągnęła z szafy walizkę i zaczęła pakować rzeczy.

– Wszystkie sukienki niesiesz do pralni? – zapytał Kazimierz, wchodząc do sypialni. W jego głosie nie było zdziwienia, tylko szyderstwo.

– To twoje rzeczy. Wynosisz się stąd.

– Dlaczego? Dokąd? – Teraz dopiero wyglądał na zaskoczonego.

– Jeszcze pytasz? Byłam dziś na uczelni. Widziałam cię z nią… Ładna. Można było powiedzieć, a nie czekać, aż ktoś inny mi to wyzna.

– Co wyzna? Jak to? – Kazimierz był wyraźnie zdenerwowany.

– Są życzliwi ludzie. Opowiedzieli mi o twoich romansach ze studentkami i młodymi wykładowczyniami. Bądź mężczyzną, przyznaj się.

– Nie rozumiem… – Spuścił wzrok.

Bożena usiadła na łóżku, zakryła twarz dłońmi i rozpłakała się.

– Bożena… – Kazimierz dotknął jej ramienia.

Wzdrygnęła się, odtrącając go.

– Całe życie poświęciłam tobie. Chroniłam cię od problemów, byś mógł udowadniać swoje twierdzenia. A ty… Myślałeś, że nigdzie nie pójdę. Nie mam nic. Wszystko jest twoje… – Wskazała na mieszkanie. – Kupione za twoje pieniądze. Potrafię tylko sprzątać i gotować. Dla ciebie to mebel.

– Ja nie mam gdzie iść. Ty masz. Twoja nowa pozwoli rozdzielić mieszkanie? – zamknęła walizkę i postawiła przed nim. – Idź do niej.

– Mylisz się. Ja nigdzie nie idę. Jeśli chcesz, wynoś się sama.

Czuła, jakby dostała pięścią w brzuch. Patrzyła na męża, nie mogąc złapać oddechu.

– Przyprowadzisz ją tutaj? Do naszego łóżkaZostawiła klucze na stole i wyszła, wiedząc, że tym razem drzwi za sobą zatrzasnę już nie tylko na zawsze, ale też z godnością.