Czas naprawić błąd

**Pora naprawić błąd**

Weronika nie chciała opowiadać mamie o tym, co wydarzyło się nad jeziorem. Wróciwszy do domu, próbowała przemknąć niezauważona do swojego pokoju, ale matka usłyszała szelest w przedpokoju i wyszła z kuchni.

— Co się stało? Wyglądasz, jakbyś widziała ducha. — Mama przycisnęła dłonie do piersi, wpatrując się w córkę z niepokojem.

— Wszystko w porządku. Tylko się przeziębiłam w wodzie. — Weronika minęła matkę i zamknęła się w swoim pokoju.

Następnego dnia przyszedł Mateusz, by spytać, jak się czuje.

— A dlaczego miałaby się źle czuć? — zdziwiła się mama.

— No jak to, wczoraj omal nie utonęła w jeziorze — odparł niczego niespodziewający się Mateusz.

— Nie wygłupiaj się, tylko trochę wody się napiłam. — Weronika spojrzała na niego znacząco.

— Ja… przyszedłem zaprosić cię do kina. — Mateusz zrozumiał swój błąd i natychmiast postanowił go naprawić.

— Weronika, oczywiście, idź. Po co masz siedzieć w domu? Pogoda piękna — powiedziała mama, uśmiechając się do Mateusza z nieco nachalną życzliwością.

Rzecz w tym, że Mateusz był synem znanego i dość zamożnego człowieka. Jego zainteresowanie wzbudziło w matce nadzieję na dostatnią przyszłość córki.

Odtąd Mateusz często wpadał do Weroniki i gdzieś ją zapraszał: na kąpiele, przejażdżki motorem, do kawiarni… Nie żeby była w nim zakochana, ale pochlebiało jej, że wybrał właśnie ją spośród wszystkich dziewczyn. Każda uznałaby za szczęście pójść z nim na tańce czy do kina.

Wieczorem mama zbeształa Weronikę, że taki chłopak się nią interesuje, a ona kręci nosem, jakby nie była zadowolona.

— Z dobrej rodziny. Niedostatku nie zaznasz. A jak na ciebie patrzy? Solidny, w trudnej chwili nie zawiódł. Mogę mu powierzyć to, co mam najcenniejszego — jedyną córkę. I jeśli cię poprosi o rękę, nie bądź niewdzięczną głupką — zakończyła swoje kazanie.

— Ale ja go nie kocham, mamo — spróbowała się sprzeciwić Weronika.

— Nie uwierzę, że taki przystojny chłopak ci się nie podoba. Ja wyszłam za mąż z wielkiej, namiętnej miłości, i gdzie ona teraz jest?

Gdy Mateusz oświadczył się Weronice, ta się zgodziła. Namowy matki zrobiły swoje. W przedślubnym zamieszaniu czasem wydawało się jej, że gra w jakimś przedstawieniu, że to wszystko nieprawdziwe i zaraz się skończy. A mama była w siódmym niebie z radości.

Weronika od razu zrozumiała, że ani matka Mateusza, ani jego starsza siostra nie darzą jej sympatią. Dziwiła się, jak w ogóle pozwolili mu się z nią ożenić. Pewnie Mateusz był dla matki oczkiem w głowie, ukochanym synkiem, więc nie sprzeciwiała się, by go nie stracić.

Nie mieszkali w wielkim rodzinnym domu, a w mieszkaniu, które Mateusz dostał po dziadku, czemu Weronika była niezmiernie wdzięczna. Teściową się trochę bała.

I wszystko byłoby dobrze, tylko lata mijały, a Weronika nie mogła zajść w ciążę. Teściowa obwiniała ją o wszystko, wysyłała do najlepszych lekarzy, a ci postawili diagnozę, która nie napawała nadzieją. Weronika bardzo to przeżywała i czuła się winna.

Mateusz otwarcie jej nie wyrzucał, ale widziała, że on też cierpi. Zaczynał się od niej oddalać, spędzając coraz więcej czasu w firmie ojca, którą ten zostawił jemu i siostrze. Rodzic zmarł trzy lata temu na zawał. Do matki też chodził bez Weroniki, co jej nawet pasowało. Mogła tylko zgadywać, co teściowa o niej mówi.

Weronika domyślała się, że Mateusz ma inne kobiety, ale nie złapany — nie złodziej. A on zawsze był ostrożny. Dbał o reputację rodziny przed plotkami.

Próbowała wrócić do matki. Ale ta nazwała podejrzenia córki fanaberią. Pewnie nic nie wie, tylko się domyśla. Mateusz przystojny, kobiety za nim latają. Niewinny flirt to jeszcze nie zdrada. Jak tylko będzie dziecko, wszystko się ułoży. I matka odesłała Weronikę do męża.

Tak minęło pięć lat, gdy udawali idealne i szczęśliwe małżeństwo.

Gdy cierpliwość Weroniki się wyczerpała i była gotowa poważnie porozmawiać z Mateuszem o rozwodzie, zmarła jego matka. Okazało się, że od dawna ciężko chorowała, ale nikt nie uznał za stosowne poinformować Weroniki.

Mateusz całymi dniami zajmował się przygotowaniami do pogrzebu, wracając do domu tylko spać.

***

Weronika obudziła się, ale jeszcze przez chwilę leżała w łóżku, nasłuchując odgłosów wody lejącej się z łazienki. Niepostrzeżenie znowu się zdrzemnęła.

— Dlaczego jeszcze nie wstałaś? — Mateusz wszedł do sypialni, roznosząc wokół siebie zapach żelu pod prysznic i pianki do golenia.

— Może nie pójdę? Twoja matka nigdy mnie nie lubiła. Uważała, że nie jestem ciebie warta. Myślę, że miała rację — powiedziała Weronika, otwierając oczy i patrząc na męża.

— W czym miała rację? — Mateusz zrzucił szlafrok na łóżko, otworzył szafę i zaczął wybierać ubranie.

Weronika przywykła do jego przystojnej, nagiej sylwetki, i jego uroda już na nią nie działała.

— Że nie jestem z twojego świata. Mateusz, rozumiem wszystko, ale mojej nieobecności nikt nawet nie zauważy. — Weronika usiadła na łóżku.

— Na pogrzeb przyjedzie cała rodzina. Ty, nawiasem mówiąc, jesteś jej częścią. Nie chcę nic słychać. Wstawaj i ubieraj się, bo się spóźnimy. — Mateusz zaczął się ubierać, nawet na nią nie patrząc.

— Nigdy nie stanę się częścią twojej rodziny. I sam to wiesz. Czy na cmentarzu można się spóźnić? — westchnęła Weronika, ale jednak wstała.

Gdy wyszła z łazienki, uderzył ją zapach świeżo parzonej kawy.

— Pij i szybko się ogarnij. — Mateusz podsunął jej dymiącą filiżankę i demonstratywnie spojrzał na drogie zegarki na nadgarstku.

W samochodzie Mateusz słuchał wyłącznie muzyki klasycznej, co teraz idealnie pasowało do pogrzebowego nastroju Weroniki. Nie miała ochoty na rozmowę. Oparła się o fotel, odwróciła do okna, udając, że drzemie. Gdy podjechaliWeronika spojrzała przez okno na mijane pola, czując, jak ciężar kłamstw i fałszywego życia powoli opuszcza jej ramiona, a przed nią otwiera się droga do prawdziwego szczęścia.