Czas naprawić błąd

Czas naprawić błąd

Weronika nie chciała mówić mamie o tym, co wydarzyło się nad jeziorem. Gdy wróciła do domu, próbowała przemknąć do swojego pokoju niezauważona, ale mama usłyszała szelest w przedpokoju i wyszła z kuchni.

— Co się stało? Wyglądasz jakbyś widziała ducha. — Mama przycisnęła ręce do piersi, zaniepokojona, wpatrując się w córkę.

— Wszystko w porządku. Tylko się przeziębiłam. — Weronika minęła matkę i zamknęła się w swoim pokoju.

Następnego dnia przyszedł Krzysztof, by spytać, jak się czuje.

— A dlaczego miałaby się źle czuć? — zdziwiła się mama.

— No jak to, wczoraj prawie utonęła w jeziorze — odpowiedział niczego nieświadomy Krzysztof.

— Nie wygłupiaj się, tylko trochę się zachłysnęłam — Weronika spojrzała na niego znacząco.

— Ja… przyszedłem zaprosić cię do kina. — Krzysztof zrozumiał swój błąd i szybko postanowił go naprawić.

— Weronika, oczywiście idź. Po co siedzieć w domu? Pogoda piękna — powiedziała mama, uśmiechając się do Krzysztofa z wyraźną życzliwością.

Rzecz w tym, że Krzysztof był synem znanego i zamożnego człowieka. Jego zainteresowanie dało mamie nadzieję na dostatnie i bezpieczne życie córki.

Od tamtej pory Krzysztof często zaglądał do Weroniki i zabierał ją w różne miejsca: na kąpiele, przejażdżki motorowerem, do kawiarni… Nie żeby była w nim szaleńczo zakochana, ale pochlebiało jej, że spośród wszystkich dziewczyn wybrał właśnie ją. Każda uznałaby za szczęście pójść z nim na potańcówkę czy do kina.

Wieczorem mama wyłajała Weronikę, że taki chłopak się nią opiekuje, a ona kręci nosem, jakby nie była zadowolona.

— Z dobrego domu. Biedy nie zaznasz. A jak na ciebie patrzy? Pewny siebie, nie zostawił cię w potrzebie. Mogę mu powierzyć to, co mam najcenniejsze — moją jedyną córkę. I jeśli oświadczy ci się, nie bądź niewdzięczną głupią gęsią — zakończyła mama swoją przemowę.

— Ale ja go nie kocham, mamo — spróbowała zaprotestować Weronika.

— Ani przez chwilę nie uwierzę, że taki przystojniak ci się nie podoba. Wyszłam za mąż z wielkiej i namiętnej miłości, i gdzie ona teraz jest?

Gdy Krzysztof oświadczył, Weronika się zgodziła. Perswazje matki zrobiły swoje. W przedślubnym zamieszaniu czasem wydawało się jej, że gra w jakimś przedstawieniu, że to wszystko nieprawdziwe i wkrótce się skończy. A mama była w siódmym niebie.

Weronika od razu zrozumiała, że ani matce Krzysztofa, ani jego starszej siostrze nie jest na rękę. Dziwiła się, jak w ogóle pozwolili mu się z nią ożenić. Pewnie Krzysztof był oczkiem w głowie swojej matki, ukochanym najmłodszym synkiem, więc nie stawiała oporu, by go nie stracić.

Mieszkali nie w olbrzymim rodzinnym domu, ale w mieszkaniu, które Krzysztof odziedziczył po dziadku — czemu Weronika była niesłychanie rada. Współlokatorki bała się jak ognia.

I wszystko byłoby dobrze, tylko lata mijały, a Weronika nie mogła zajść w ciążę. Teściowa obwiniała ją, wysyłała do najlepszych lekarzy, którzy postawili jej niepocieszającą diagnozę. Przeżywała to strasznie i czuła się winna.

Krzysztof otwarcie jej nie wyrzucał, ale widziała, że on też cierpi. Zaczął się od niej oddalać, spędzając dużo czasu w firmie ojca, którą ten zostawił jemu i siostrze. Rodzic zmarł trzy lata temu na zawał. Do matki też chodził sam, co Weronikę wręcz cieszyło. Mogła się tylko domyślać, co o niej mówili.

Weronika przeczuwała, że Krzysztof ma na boku inne kobiety, ale nie złapany — nie kradziony. A on zawsze był ostrożny. Dbał o dobre imię rodziny.

Próbowała wrócić do matki, ale ta nazwała podejrzenia córki fanaberią. Pewnie nic nie wie, tylko się domyśla. Krzysztof przystojny mężczyzna, kobiety za nim przepadają. Niewinny flirt to jeszcze nie zdrada. Jak tylko będą mieli dziecko, wszystko się ułoży. I mama odesłała Weronikę do męża.

Tak minęło pięć lat, w których udawali wzorowe i szczęśliwe małżeństwo.

Gdy Weronika straciła cierpliwość i była gotowa poważnie porozmawiać o rozwodzie, umarła jego matka. Okazało się, że od dawna była poważnie chora, ale nikt nie uznał za stosowne poinformować Weroniki.

Krzysztof całymi dniami zajmował się przygotowaniami do pogrzebu, wracając do domu tylko na sen.

***

Weronika się obudziła, ale leżała jeszcze chwilę w łóżku,