Cześć, słyszysz mnie? Chcę otworzyć ci oczy…

Halo, słuchasz? Chcę ci tylko otworzyć oczy…

Zosia siedziała przy kuchennym stole i zastanawiała się, co zrobić. „Nie mogę wybaczyć. Nie da się tak po prostu wybaczyć zdrady. Z drugiej strony, czy źle mi się żyło przez te wszystkie lata? Mieszkanie w centrum Warszawy, dostatnie życie. Nie mam na co narzekać. A jednak…”

W szkole Zosia była prymuską. Po prostu rodzice wychowali ją tak, by zawsze robić wszystko dobrze.

A Marek? Ledwo ciągnął trójki ze wszystkich przedmiotów, poza matematyką. Tam był mistrzem, wygrywał wszystkie olimpiady. Zawsze chodził potargany, miał irytujący nawyk przekładania palców przez włosy, gdy coś mu nie wychodziło. Trochę się garbił, a okulary w grubych oprawkach nadawały mu wygląd prawdziwego kujona. Dziewczyny go nie interesowały – myślał tylko o twierdzeniach i wzorach.

Pewnego dnia ktoś przypadkiem go popchnął na przerwie, okulary spadły i potłukły się. Na lekcji mrużył oczy, próbując coś zobaczyć na tablicy. Zosia nagle zauważyła jego profil – jak u greckiego wodza, z wyraźną brodą, prostym nosem, kształtnymi ustami i gęstymi rzęsami.

– Ojej, bez okularów to całkiem przystojniak – szepnęła jej do ucha koleżanka Ania.

Zosia zawstydzona odwróciła wzrok, ale po chwili znów patrzyła na Marka. Po lekcjach podeszła i powiedziała, że bez okularów wygląda o niebo lepiej.

– A próbowałeś soczewek?

Następnego dnia przyszedł do szkoły bez okularów i już się nie mrużył. Zosia domyśliła się, że rodzice kupili mu szkła kontaktowe.

– I jak, lepiej? – zapytał na przerwie.

– O wiele – uśmiechnęła się.

Od tego dnia zaczęli się spotykać. On z pasją opowiadał o wzorach, a ona patrzyła na niego z zachwytem. Pomagała mu z polskim i historią.

Jako laureat olimpiad matematycznych, Marek miał otwarte drzwi do najlepszych uczelni. Dla niego Zosia porzuciła pomysł studiowania filologii w rodzinnym mieście i wyjechała do Warszawy, by być przy nim.

Gdy zbliżał się koniec studiów, rodzice naciskali, by wróciła. Straciła już nadzieję, że zostanie z Markiem. Ale w ostatniej chwili oświadczył się jej, niezdarnie klękając i wręczając pierścionek w pudełeczku, jak w starym dobrym filmie.

Marek dostał się na doktorat, zaczął wykładać na uczelni. Dano im pokój w akademiku dla kadry, z malutką kuchnią i łazienką.

Zosia była przeciętną studentką – poza pracą w szkole nic jej nie czekało. Po półtora roku urodziła dziewczynkę i już nie wróciła do nauczania. Marek obronił doktorat, dostał prestiżową nagrodę za udowodnienie jakiegoś skomplikowanego twierdzenia. Zosia siedziała w domu, wychowując córkę.

Jego artykuły publikowano w międzynarodowych czasopismach. Zapraszano go nawet na wykłady do Oxfordu. Stopień doktora habilitowanego otworzył mu nowe możliwości. Zosia cieszyła się z jego sukcesów – w końcu miała w tym swój udział. Wyprowadzili się z akademika do mieszkania w centrum Warszawy.

Znajomi uważali ich małżeństwo za idealne, stawiali za wzór. Całe życie Zosi kręciło się wokół Marka i córki Elizy, która wyrosła na piękną dziewczynę i wcześnie wyszła za mąż za obiecującego malarza.

Ale pewnego dnia wszystko się zawaliło. Zosia szykowała obiad, gdy zadzwonił telefon.

– Czy to żona Marka Kowalskiego? Dzwonię, żeby cię ostrzec. Twój mąż cię zdradza. Nie odkładaj słuchawki – poprosiła „życzliwa” osoba, choć Zosia i tak nie miała zamiaru. – Miał romans z moją córką. Ledwo ją wyciągnęliśmy z depresji, gdy ją rzucił. Teraz spotyka się z młodą wykładowczynią. Jeżdżą razem na konferencje… Halo, słuchasz? Chcę ci tylko otworzyć oczy…

W słuchawce dawno było cicho, a Zosia wciąż trzymała ją w dłoni. Nie należała do osób, które wierzą plotkom, więc postanowiła sprawdzić sama. Poszła na uczelnię, odnalazła salę, w której Marek wykładał, i czekała.

W końcu drzwi się otwarły, korytarzem rozlał się gwar studentów. Marek przeszedł obok, nie widząc jej. Nigdy nie rozglądał się na boki. Gdy wszedł do gabinetu, Zosia odczekała chwilę i otworzyła drzwi. Marek całował się z piękną młodą kobietą…

„I co teraz?” – po raz kolejny zadała sobie to pytanie, wpatrzona w tapetę w drobne kwiatki.

Drgnęła, gdy usłyszała, jak w zamku przekręca się klucz.

„Nie zdążyłam ugotować obiadu” – pomyślała z przyzwyczajenia, ale zaraz się uspokoiła. – Po co? Niech teraz gotuje ta druga.” Wyciągnęła z szafy walizkę i zaczęła pakować rzeczy.

– Wszystkie sukienki niosiesz do pralni? – zapytał Marek, wchodząc do sypialni. W jego głosie nie było zdziwienia, tylko szyderstwo.

– To twoje rzeczy. Ty się wynosisz.

– Dlaczego? Gdzie? – Teraz dopiero wyglądał na zaskoczonego.

– Jeszcze pytasz? Byłam dziś na uczelni, widziałam cię z nią… Ładna. Mogłeś mi sam powiedzieć, nie czekać, aż zrobią to inni.

– O czym mówisz? Jacy inni? – Marek zaczął się denerwować.

– Znaleźli się życzliwi, powiedzieli mi o twoich zdradach ze studentkami, młodymi wykładowczyniami. Przyznaj się, bądź mężczyzną.

– Nie rozumiem… – Spuścił wzrok.

Zosia usiadła na łóżku, zasłoniła twarz dłońmi i rozpłakała się.

– Zosiu… – Marek dotknął jej ramienia.

Wyrwała się.

– Całe życie ci poświęciłam, chroniłam cię przed problemami, żebyś mógł udowadniać swoje teorie, wyglądać godnie. A ty… Myślałeś, że nigdzie nie pójdę. Nie mam nic. Wszystko jest twoje… – Wskazała ręką na mieszkanie. – Kupione za twoje pieniądze. Potrafię tylko prowadzić dom, do niczego więcej się nie nadaję. Przestałeś mnie zauważać, jak mebel… – mówiła przez łzy.

– Ja nie mam dokąd iść, a ty masz. Myślisz, że twoja kochanka pozwoli nam rozdzielić to mieszkanie? – Zamknęła walizkę i postawiła przed nim. – Koniec. Idź do niej.

– W tym się mylisz. Nigdzie nie idę. JeśliAle gdy Zosia spojrzała w jego oczy, zrozumiała, że przez wszystkie te lata tak naprawdę nie znała człowieka, który stał przed nią.