Nie zrobisz mi krzywdy. Nie jestem winny – wyszeptał i cofnął się, drżąc ze strachu.

**1 czerwca**

„Czego się tak boisz? Nic ci nie zrobię!” – bełkotał Kacper, cofając się ze strachu.
Początek czerwca przywitał nas upalnym latem. Ludzie, spragnieni odpoczynku, uciekali z zakurzonych miast na wieś, nad jeziora czy do babcinych domów. Ja, moja żona Małgorzata i córka Zosia też wyruszyliśmy wcześnie rano do rodzinnej wioski, gdzie mieszka moja matka.

„No, gotowi? Nic nie zapomnieliśmy? To ruszamy, zanim słońce rozgrzeje się na dobre” – rzuciłem, wsiadając do samochodu.
Zosia usiadła obok mnie, a Małgosia z tyłu, z dala od klimatyzacji.

Na rodzinnym zebraniu postanowiliśmy, że Zosia spędzi u babci ostatnie wakacje przed maturą. Nie chciała wyjeżdżać, ale większość przyjaciół już się rozjechała, a w mieście było nudno.

„Co tak się chmurysz? Zobaczysz, spodoba ci się. Znajdziesz nowych znajomych. Może nawet nie zechcesz wracać” – pocieszałem córkę.

„E, tato, wszystko w porządku” – burknęła Zosia, zapinając pas.

„To co innego” – uśmiechnąłem się. „Ostatnie długie wakacje. Potem już egzaminy, studia… dorosłość.”

Miasto budziło się powoli, zrzucając z siebie leniwy sen. Na szczęście ulice były jeszcze puste, więc szybko wyjechaliśmy za miasto.

Słońce dopiero wschodziło. Jego promienie przedzierały się przez liście drzew wzdłuż drogi, kłując w oczy jak igły. *Dlaczego czuję ten niepokój?* – pomyślałem, patrząc na szarą wstęgę asfaltu.

Po czterech godzinach dotarliśmy do wioski tonącej w zieleni. Babcia otworzyła drzwi, klasnęła w dłonie i rzuciła się nam na szyję.

„Zosiu, jak ty urośliś! Już prawie panna na wydaniu! Sławku, upiekłam twoje ulubione drożdżówki. No wejdźcie już, nie stójcie w progu!” – krzątała się radośnie.

„Wszystko tu takie samo” – westchnąłem, rozglądając się po pokoju. Pachniało dzieciństwem. „Nawet rzeczy leżą na tych samych miejscach. Mamo, ty się w ogóle nie zmieniłaś” – przytuliłem ją mocno.

„Oj, daj już spokój” – machnęła ręką. „Głodni pewnie jesteście? Myjcie ręce, zaraz jemy.”

„Tylko uważaj na tę *pannę na wydaniu*” – powiedziałem, odgryzając kawał drożdżówki. „Niech nie szaleje po nocach.”

„Sam byłeś taki sam w jej wieku” – zaśmiała się babcia, podsuwając mi kubek zimnego kompotu.

„No właśnie! Babciu, opowiedz, jaki był tata. Bo wygląda na to, że urodził się święty” – zripostowała Zosia.

Babcia krzątała się dalej, przynosząc więcej jedzenia, i mimochodem rzuciła okiem przez okno.

„Może komuś herbaty? Na podwórku już czekają twoi koledzy. Widzieli samochód” – mrugnęła porozumiewawczo do Zosi.

„Kto?” – zapytała i podbiegła do okna.

„Najpierw zjedz” – upomniałem ją. „Poczekają.”

„Już się najadłam. Dzięki, babciu, pyszne!” – Zosia niecierpliwie przestępowała z nogi na nogę.

„No to leć już, wiercipięto” – machnęła ręką babcia. „Tylko na obiad wróć.”
I Zosia natychmiast wybiegła.

„Mamo, pilnuj jej. Wygląda na dorosłą, ale w głowie wciąż wiatr hula” – powiedziałem, gdy drzwi się zamknęły.

„U nas spokojnie, nie przerażaj się.”

Następnego wieczora wracaliśmy z Małgosią do miasta. Stojąc przy samochodzie, dawałem Zosi ostatnie wskazówki.

„Pomagaj babci. I nie wyłączaj telefonu, jasne?”

„Tato, już wszystko wiem” – przewróciła oczami. „Jeśli tak się martwisz, może pojadę z wami?”

„Rzeczywiście, Sławku, za bardzo ją kontrolujesz” – wstawiła się Małgosia. „Jedźmy, bo dojedziemy dopiero w nocy.”

Wyjeżdżając, patrzyłem w lusterko na babcię i Zosię. Spojrzałem na żonę. *Dlaczego się nakręcam? Zosia jest rozsądna. Nic jej nie będzie. Trzeba się nauczyć odpuszczać…* – próbowałem uciszyć niepokój.

Minęły trzy tygodnie. Zosia dzwoniła codziennie, opowiadając o życiu na wsi. Powoli się uspokoiłem. Ale w sobotni poranek obudził mnie telefon.

„Praca dzwoni?” – zamruczała Małgosia, nie otwierając oczu.

Sięgnąłem po komórkę. Wyświetlało się „Mama”. Od razu odebrałem.

„Tak, mamo. Dlaczego tak wcześnie?” – Serce już łomotało, przeczuwając nieszczęście.

„Sławku, przepraszam… Nie uchroniłam Zosi” – mówiła przez łzy.

„Co się stało?!” – Zerwałem się z łóżka, chwytając spodnie.

„Przyjeżdżajcie szybko. Zosia jest w szpitalu, w śpiączce…” – wybuchnęła płaczem.

„Zbieraj się, Zosia w szpitalu” – rzuciłem Małgosi, rzucając telefon na łóżko.

Żona zrozumiała, że stało się coś strasznego. Zdjęła koszulę nocną i osunęła się na łóżko.

„Co z Zosią?” – wyszeptała.

„Mama płacze, nic nie zrozumiałem. Jedziemy i się dowiemy.”

Wczoraj nie zatankowałem, a teraz przed stacją kolejka. W weekend wszyscy uciekają z miasta.

„Co robić? Stracimy tyle czasu” – Małgosia bezradnie na mnie spojrzała.

„Zaraz” – Wysiadłem, wyjąłem kanister i podszedłem do dystrybutora.

Po pięciu minutach wróciliśmy na drogę.

„Ona nie chciała jechać… To my ją namówiliśmy…” – łkała żona.

„Przestań!” – warknąłem. „Sam jestem wkurzony. Może nie jest tak źle. Mama panikuje.” – Ale sam w to nie wierzyłem.

Pod wsią zadzwoniłem do mamy. Czekała w szpitalu. Gdy wpadłem na korytarz, rzuciła mi się na szyję.

„Nic od niej nie wydobędziemy. Małgosiu, zostań z mamą. Znajdę lekarza.”

Znalazłem go w pokoju ordynatora, gdzie unosił się zapach świeżej kawy.

„Pan jest ojcem? Dobrze, że przyjechał. Przyjaciel córki ma złamaną nogę i żebra. U niej poważny uraz głowy. UsunęliLekarz przeciągnął dłonią po zmęczonej twarzy, ale w jego oczach był jeszcze promyk nadziei, gdy powiedział: „Mózg reaguje na bodźce – jeśli wytrzyma następne 48 godzin, będzie szansa.”