Cześć, czy słyszysz? Chcę Cię oświecić…

Halo, słuchasz? Chcę ci tylko otworzyć oczy…

Jadwiga siedziała przy kuchennym stole i zastanawiała się, co robić. „Nie mogę wybaczyć. Nie da się tak po prostu puścić w niepamięć zdrady. Z drugiej strony – czy żyłam źle przez te wszystkie lata? Mieszkanie w centrum Warszawy, dostatnie życie. Nie mam na co narzekać. A jednak…”

***

W szkole Jadwiga była prymuską. Po prostu tak ją wychowano – wszystko trzeba było robić dobrze.

Tymczasem Marek ledwo zdawał z trójkami ze wszystkich przedmiotów, oprócz matematyki. Tam był mistrzem, wygrywał wszystkie olimpiady. Zawsze chodził nieuczesany. Miał irytujący nawyk wpychania palców we włosy, gdy coś mu nie wychodziło. Trochę się garbił, a okulary w grubych rogowych oprawkach dodawały mu wyglądu typowego kujona. Dziewczyny go nie interesowały – myślał tylko o twierdzeniach i wzorach.

Pewnego razu przypadkiem go popchnęli na przerwie, okulary spadły i potłukły się. Na lekcji mrużył krótkowzrocznie oczy, próbując odczytać coś z tablicy. Nagle Jadwiga zwróciła uwagę na jego profil – profil greckiego wodza, z wyraźną linią szczęki, prostym nosem, pełnymi ustami i gęstymi rzęsami.

Szarpnięcie za ramię sprawiło, że drgnęła.

– Bez okularów to wcale przystojny – szepnęła jej do ucha koleżanka, Kinga.

Jadwiga zawstydzona odwróciła wzrok, ale po chwili znów patrzyła na Marka. Po lekcjach podeszła do niego i powiedziała, że bez okularów wygląda o wiele lepiej.

– Soczewek nie próbowałeś?

Następnego dnia przyszedł do szkoły bez okularów, ale już nie mrużył oczu. Jadwiga zrozumiała, że rodzice kupili mu soczewki.

– Tak lepiej? – zapytał na przerwie.

– Dużo – uśmiechnęła się.

Od tamtej pory zaczęli się spotykać. On z zapałem opowiadał o równaniach i dowodach, a ona patrzyła na niego zakochanymi oczami. Podciągała go z polskiego i literatury.

Jako laureat olimpiad matematycznych miał otwarte drzwi na najlepsze uczelnie. Dla niego Jadwiga nagle zmieniła decyzję o studiowaniu filologii w rodzinnym mieście i wyjechała do Warszawy, tylko po to, by być przy nim.

Studia dobiegały końca, rodzice naciskali, by wróciła do domu. Straciła już nadzieję, że zostanie z Markiem. Ale w przeddzień wyjazdu on jednak się oświadczył – niezdarnie klękając i podsuwając pierścionek w pudełeczku, jak w starym dobrym filmie.

Marek poszedł na doktorat, zaczął wykładać na uniwersytecie. Młodym przydzielono pokój w akademiku dla kadry, z maleńką kuchnią i łazienką.

Jadwiga była przeciętną studentką – nic poza pracą nauczycielki jej nie czekało. Po półtora roku urodziła dziewczynkę i już nie wróciła do szkoły. Marek obronił doktorat, dostał prestiżową nagrodę za udowodnienie jakiegoś skomplikowanego twierdzenia. Jadwiga została w domu, zajmując się córką.

Publikacje Marka ukazywały się w międzynarodowych czasopismach. Zapraszano go nawet na wykłady do Oxfordu. Habilitacja była kolejnym etapem jego kariery. Jadwiga szczerze cieszyła się z jego sukcesów – w końcu miała w nich swój udział. Z akademika przeprowadzili się do mieszkania w centrum Warszawy.

Znajomi uważali ich za wzorowe małżeństwo, stawiali za przykład swoim dzieciom. Całe życie Jadwigi kręciło się wokół Marka i córki, Agnieszki, która wyrosła na piękność i wcześnie wyszła za mąż za obiecującego młodego malarza.

Aż pewnego dnia wszystko runęło. Jadwiga właśnie miała zabrać się za obiad, gdy zadzwonił telefon.

– To pani żona Marka Kowalskiego? Dzwonię, żeby panią ostrzec. Pański mąż panią zdradza. Niech pani nie odkłada słuchawki – poprosiła życzliwie nieznajoma, choć Jadwiga i tak nie zamierzała. – Miał romans z moją córką. LedwoJadwiga odłożyła słuchawkę, wzięła głęboki oddech i postanowiła, że tym razem wybierze siebie.