Gdy rzeczywistość jest inna niż myślisz

**Gdy nic nie jest takie, jak się wydaje**

Wracałem dziś z pracy autobusem, opierając głowę o zimną szybę. Za oknem lało jak z cebra, a świat za mgłą wyglądał jak rozmazany obraz. „Zupełnie jak moje życie—wszystko niewyraźne, niepewne. I trochę przerażające”. Zamknąłem oczy, czując, jak pod powiekami gromadzą się łzy.

— O, ta młodzież! Siedzą sobie, jakby wokół nikogo nie było. A starsi ludzie stoją! — rozległ się nad moją głową kobiecy głos, pełen goryczy i pogardy dla świata.

Otworzyłem oczy i ujrzałem nad sobą korpulentną kobietę o kłującym spojrzeniu. Jej wzrok wwiercał się we mnie jak świder.

— Proszę siadać — powiedziałem, wstając.

— No tak, dopiero jak powiesz, to ustąpią — burknęła, sadowiąc się z ulgą na miejscu.

Przecisnąłem się między nią a oparciem przedniego siedzenia. Gdy stanąłem przy drzwiach, słyszałem jej pomruki o „tych dzisiejszych nieukach”. Kilka głosów jej przyświadczało. Znalazła sojuszników.

„Może jej życie jest jeszcze cięższe niż moje. Stąd ta złość” — pomyślałem.

— Wysiada pan? — usłyszałem za plecami młody głos.

Odwróciłem się i poznałem Olę, moją szkolną przyjaciółkę.

— Łukasz! Nie do wiary, ile lat cię nie widziałam…

Nie zdążyłem odpowiedzieć, bo drzwi autobusu otwarły się z szumem, a tłum wypchnął nas na zewnątrz.

— Tak się cieszę, że cię widzę! — Ola uśmiechnęła się promiennie.

Wyglądała świetnie — wypoczęta, uśmiechnięta. Chwyciła mnie pod rękę. — Nie licz, że cię puszczę, zanim nie dowiem się wszystkiego!

— Ja też się cieszę — odparłem bez entuzjazmu. — Ale nie mogę cię zaprosić do domu.

— Nie musisz. Chodź do mnie, a właściwie do mojej mamy. Wyszłam za mąż i mieszkam osobno. Akurat ją odwiedzam — tłumaczyła, ciągnąc mnie za sobą.

— Ola, naprawdę nie mogę. Innym razem — zatrzymałem się.

— Nic nie chcę słyszeć! Wiem, że „inny raz” będzie za sto lat. Choć na pół godziny, proszę! — błagała.

— No dobrze, ale tylko na chwilę — uległem.

— Co, masz w domu siedmioro dzieci na głowie?

— Nie. Córkę i żonę.

— A już myślałam, że coś strasznego. Żona z córką poczekają — stwierdziła stanowczo i pociągnęła mnie dalej, omijając mój dom.

— Mamo, zobacz, kogo przyprowadziłam! — oznajmiła z dumą Ola.

Jej mama, zobaczywszy mnie, klasnęła w dłonie. W szkole byliśmy nierozłączni. Na początku Ola dzwoniła, namawiała na spotkania. Ale ja nie miałem wtedy głowy do przyjaźni.

Zakochałem się bez pamięci. Codziennie słuchałem, jak mama błaga mnie, żebym nie żenił się z Magdą. „Co ty w niej widzisz? Bokserka! Jaki to zawód — tłuc się po głowach? Wiecznie z połamanym nosem, a może i kalectwo. Pomyśl, synu…”

Mama Oli zaczęła rozstawiać na stole filiżanki.

— Mamo, daj nam pogadać — poprosiła Ola.

— Oczywiście, rozumiem. — Wyszła z kuchni.

— A teraz gadaj. Od razu wiedziałam, że coś jest nie tak. Może ci pomogę.

Nie chciałem się zwierzać, ale Ola patrzyła na mnie z tak szczerym współczuciem, że w końcu wygadałem się ze wszystkiego.

— Więc jednak ożeniłeś się z twoją Magdą? Pamiętam, jak byłeś w niej zakochany.

— Tak. Z mamą kłóciliśmy— Właśnie dlatego teraz siedzę tutaj, na tym parkowym ławku, i patrzę, jak moja córka bawi się z psem, a Magda uśmiecha się do mnie z okna, bo w końcu wszystko potoczyło się tak, jak miało.