Jesteś moim wszystkim

Byłeś moim światem

Marek i Ola mieszkali w tym samym bloku, na piątym piętrze. Marek właśnie przeszedł do czwartej klasy i uchodził już za na tyle dorosłego, by mógł opiekować się pięcioletnią Olą z naprzeciwka. Jej mama pracowała jako chirurg i często w weekendy wzywano ją do pilnych operacji.

Chłopiec traktował Olę po partnersku – karmił, bronił, czasem nawet łajał, gdy było za co. A ona słuchała go bez sprzeciwu, chodziła za nim jak cień, patrząc na starszego kolegę wielkimi, czarnymi jak węgiel oczami.

Pewnego dnia Ola zachorowała na anginę. Jak można było przeziębić się w czerwcu? Marek musiał zostać z nią przez całe dnie. Koledzy szybko domyślili się, gdzie go szukać. Zadzwonili do mieszkania Oli, by zaprosić go na boisko.

– Nie mogę. Jestem z Olą – odpowiedział poważnie Marek.

– To weź ją ze sobą, niech kibicuje – zaproponował Kuba.

– Ma anginę, gorączkę. Nie można. Zagrajcie dziś beze mnie.

– Jak to beze mnie? A kto stanie na bramce? – oburzył się rozczarowany Tomek.

– Zmieniajcie się w bramce – Marek spojrzał na zasmuconych kolegów.

– Nie, to nudne. To my też nie idziemy.

– No to wchodźcie – westchnął Marek i wpuścił chłopaków do mieszkania.

Ola, z szalem owiniętym wokół szyi, siedziała na kanapie i przeglądała książkę z obrazkami. Gdy zobaczyła chłopców, rozpromieniła się.

– To moi koledzy, Tomek i Kuba – Marek wskazał ich kolejno. – Zostaną z nami, masz coś przeciwko?

– Poczytajcie mi – Ola wyciągnęła do nich książkę z dziecięcą prostotą.

– A może lepiej zbudujemy bazę? – Tomek wpatrzył się w okrągły stół na środku pokoju.

– Jak? Potrzebne są gałęzie i słoma, a my ich nie mamy – oczy Oli błysnęły, może od gorączki, a może z ekscytacji.

– Słoma niepotrzebna. Możemy wziąć koc z kanapy? – spytał Tomek. – Nakryjemy nim stół, i będzie namiot.

Ale jednego koca okazało się za mało. Ola podpowiedziała Markowi, gdzie w szafie jest drugi. Wkrótce cała czwórka wcisnęła się pod stół. W improwizowanej bazie było ciasno, duszno, ciemno i przerażająco ciekawie.

– Może opowiemy straszne historie? – zaproponował Kuba. – Mój pradziadek walczył na wojnie.

– Co z tego? O wojnie nudno – mruknął Tomek.

– Wiesz, ile miał orderów? Nie policzysz – przechwalał się Kuba. – Dowoził chleb do Warszawy podczas powstania.

– Znudziła mi się wojna. Nuda, zero emocji – ziewnął Tomek.

– Nie wiesz, a się wymądrzasz. Dziadek mówił, że w czasie głodu ludzie jedli nie tylko koty i psy, ale nawet siebie nawzajem, własnych krewnych. Kroili ich na kawałki i gotowali zupę. A chleb robili z trocin – nie ustępował Kuba.

– Fuj. Ludzi się nie je – Ola wzdrygnęła się i przytuliła do Marka.

– A ja znam dużo strasznych opowieści o Czarnym Ludzie – uśmiechnął się Tomek. – W zeszłym roku na koloniach zawsze o nim opowiadaliśmy po ciemku. Moc!

Ola zastygła. Samo słowo „czarny” wydało jej się przerażające, zwłaszcza w ciemności pod stołem. A na dźwięk „mocy” zaczęła drżeć.

– Chodzi cały w czerni. Jak ktoś się zagapi, łapie go i zabiera. I nikt go już nigdy nie widzi. Pojawia się i znika jak cień. Najbardziej lubi małe dzieci. Ucieknie któreś od rodziców…

– Dość. Już ją wystraszyłeś – ostro przerwał Marek, czując, jak dziewczynka drży i tuli się mocniej. – Jeszcze w nocy nie będzie spała ze strachu. Jest za mała.

– Nie jestem za mała – obraziła się Ola. – Nie chcę słuchać o Czarnym Ludzie. Boję się – głos jej zadrżał, lada chwila miała się rozpłakać.

Nagle rozległ się trzask drzwi wejściowych. Dzieci pod stołem zamilkły. Z zewnątrz dobiegły wolne, ostrożne kroki, które zatrzymały się tuż obok. Tomek zaczął się wiercić, Kuba oddychał ciężko i szybko. Ola przytuliła się do piersi Marka. Pod jej uchem słyszała głośne, szybkie bicie jego serca.

Nagle brzeg koca zaczął się unosić. Ola zamknęła oczy i pisnęła.

– O, tu jesteście! – rozległ się głos mamy.

– Mamo! – Ola otworzyła oczy, wygramoliła spod stołu i rzuciła się w ramiona matki.

– Dlaczego stół nakryty kocem? Co tam robiliście? – spytała mama, spoglądając na wystraszonych chłopaków, którzy też wyszli spod stołu.

– To była baza. Siedzieliśmy i opowiadali straszne historie – zaczęła szybko mówić Ola.

– I nie bałaś się? – spytała mama.

– Bałam się. A jak usłyszałam kroki, pomyślałam, że to Czarny Lud przyszedł po nas i przestraszyłam się jeszcze bardziej.

– Jaki Czarny Lud? – Mama spojrzała z wyrzutem na chłopaków, zatrzymując wzrok na Marku.

Ten spuścił głowę ze wstydem.

– Dość. Rozbierzcie tę konstrukcję i umyjcie ręce. Zaraz będzie obiad – powiedziała mama i wyszła z Olą do kuchni.

Po obiedzie Marek z chłopakami jednak poszli grać w piłkę. A mama położyła Olę spać. Lecz gdy tylko zamykała oczy, wyobrażała sobie Czarnego Ludzia.

Kiedy Marek poszedł do siódmej klasy, Ola dopiero zaczęła pierwszą. Marek stał się prawie dorosły i rzadko już zostawał z Olą. Ona też dorosła i mogła sama pilnować domu. Często jednak biegała do niego z pytaniami albo gdy zagrzmiało. Ola panicznie bała się burzy.

Gdy chłopcy szli do kina, na lodowisko czy gdziekolwiek, Ola zawsze się do nich przyłączała. Jeśli nie chcieli jej brać, umiała sprytnie użyć łez. A Marek, ulegając, przekonywał kolegów, by ją zabrali.

To Marek nauczył Olę jeździć na łyżwach, podgrzewać zupę w mikrofalówce, zaszczepił w niej miłość do książek przygodowych. W klasie maturalnej Marek chodził już nie z kolegami, ale z piękną koleżanką z klasy, Kasią. Pewnego dnia Ola podpatrzyła, jak całują się za blokiem. Jej dziecięce serce pękało**Ale teraz, gdy stał przed nią z pierścionkiem w dłoni i spojrzeniem pełnym nadziei, Ola zrozumiała, że nigdy nie przestała być jego światem.**