Rób, co chcesz, ale to jest moje!

— Co chcę, to zrobię. To też moje mieszkanie. Nie podoba się — wynoś! — warknął Krzysztof, patrząc spode łba na matkę.

Helena wyszła z klatki schodowej. Łzy zasłaniały jej oczy. Dotarła do ławki na placu zabaw i ciężko na nią opadła. Ciasno otuliła się płaszczem. Choć czerwiec zbliżał się ku końcowi, wieczory i noce pozostawały chłodne. Obiecana przez synoptyków fala upałów jakoś nie nadchodziła.

Wzdrygnęła się, wsunęła dłonie do kieszeni. Posiedzi tu, aż zmarznie do cna. A potem co? Gdzie ma iść? Dożyła tego — syn wyrzucił ją z domu. Zaszlochała cicho. Całe życie spędziła w tym mieszkaniu — stąd jechała do urzędu stanu cywilnego, tu przyniosła syna ze szpitala. Syn…

***

— Mamo, jedziemy z klasą na majówkę do Krakowa — oznajmił Krzysiek, wpadając do domu i rzucając plecak na podłogę.

— Mamo, słyszysz? — Stał już w drzwiach kuchni, patrząc, jak matka obiera ziemniaki przy zlewie. Po sztywnej postawie matki od razu zrozumiał, że raczej nie pojedzie. Ale i tak spróbował jeszcze raz.

— Dasz mi pieniądze? — zapytał, starając się przebić przez szum lecącej wody.

— Ile? — odparła, nie odwracając się.

— Bilet w obie strony, hostel, jedzenie, muzea… — wyrecytował z pamięci.

— Ile?! — powtórzyła rozdrażniona, rzucając obraną kartoflę do garnka. Krople wody prysnęły jej na twarz i zmoczyły bluzkę.

Helena cisnęła nóż do zlewu i odwróciła się do syna.

— Jasne. — Krzysztof spuścił wzrok i powlókł się do swojego pokoju.

— Nie mam pieniędzy na zachcianki. Zarabiam każdą złotówkę, a nie czaruję z powietrza. Na jesień muszę kupić ci buty. Wiosnę ledwo przeżyłeś w starych. Kurtka też ci za krótka w rękawach… — Głos matki dogonił go już w drzwiach pokoju, popychając go w plecy.

Krzysztof zatrzasnął za sobą drzwi. Ale słowa matki i tak docierały, choć mniej wyraźnie.

— Wszyscy jadą, tylko ja nie — mruknął pod nosem. — A ja też chcę do Krakowa! — krzyknął już głośniej. Głos mu się załamał, jakby walczył z płaczem.

Matka pewnie go nie słyszała, ale jakby odpowiedziała:

— Jeszcze się najeździsz. Jak dorośniesz, zarobisz — to choćby do Australii jedź — dobiegło z kuchni.

Krzysiek połykał łzy.

— A może ojca zapytaj? On ci nawet zabawki nie kupił. Na urodziny tanie samochodziki dawał. Poza alimentami grosza na ciebie nie wydał. A co kupisz za te marne alimenty? Rośniesz, wszystko na tobie się rozpada… — niosło się z kuchni.

Krzysiek założył słuchawki, ale donośny głos matki przebijał się nawet przez nie. Otarł łzy pięścią. Dlaczego wcześniej nie pomyślał? Kiedy ojciec odchodził, powiedział mu, żeby się zgłosił, jeśli będzie potrzeba. Teraz była ta potrzeba. Postanowił nie zwlekać i zadzwonić. Ale nie miał telefonu.

Ostrożnie uchylił drzwi, wyjrzał na korytarz. Matka grzmiała garnkami w kuchni, coś mamrocząc. Krzysiek przemknął do przedpokoju, wsunął trampki i wyszedł, cicho zamykając drzwi, by zamek nie zaskoczył. Zbiegł po schodach i podbiegł do sąsiedniego bloku, do Marcela Kowalczyka. Oni mieli telefon stacjonarny.

Marcel ucieszył się, widząc go.

— Muszę zadzwonić — powiedział Krzysiek, sięgając po słuchawkę. Wybrał numer, przycisnął aparat do ucha, łapiąc oddech, gdy rozlegały się sygnały.

Już chciał odłożyć, gdy ktoś odebrał.

— Tato, cześć! — zawołał radośnie.

— Kto mówi? — spytał ojciec oschle.

Krzysiek spojrzał na zdezorientowanego Marcela. Odwrócił się.

— To ja, Krzysiek.

— Jaki Krzysiek?

— Tato?! — krzyknął rozpaczliwie, ale w odpowiedzi usłyszał tylko pisk rozłączenia.

Odłożył słuchawkę, ledwie powstrzymując płacz.

— Co się stało? — zapytał Marcel.

— Nie jadę do Krakowa. Matka nie da pieniędzy, a ojciec się odciął — warknął.

— Mogę poprosić rodziców. Powiem, że to ważne. Pożyczą. Oddam ci potem — zaproponował Marcel.

— Nie. Dowiedzą się, a tobie się oberwie. Przeżyję. Idę — Krzysiek wyszedł.

Kiedy był mały, matka całowała go, nazywała kotkiem, słoneczkiem i kupowała zabawki, nawet gdy nie prosił.

A potem jakby ją podmieniono. Ojciec odszedł, a ona stała się nerwowa, złośliwa. Krzyczała, szarpała go, gdy rozrabiał, czasem dała w skórę albo po głowie. A to bolało bardziej niż klaps. Żadnego czułego słowa, tylko krzyki i kuksańce.

Krzysiek myślał nawet o ucieczce. Ale bez pieniędzy daleko nie zajdzie. Ma dopiero jedenaście lat, nikt go nie zatrudni.

„Nie prosiłem, żebyś mnie rodziła. Pech. Gdybym urodził się u rodziców Marcela, miałbym życie jak w bajce…” — myślał, wchodząc po schodach do domu.

W wieku czternastu lat przywykł już do krzyków matki. Po prostu wychodził z domu i wałęsał się po ulicach. Albo zamykał się w pokoju ze słuchawkami, puszczając muzykę na pełną moc.

W liceum zaczął szukać czułości u dziewczyn. Ale gdy któraś nie chciała się całować, od razu ją porzucał — tak jak chciał porzucić matkę. Do domu wracał tylko spać. W nocy leżał z otwartymi oczami, przeklinając los, matkę, ojca i całe swoje nieudane życie.

Nie odrabiał lekcji, ale czasem dostawał nawet czwórki. Spróbował wszystkiego — papierosy, wino, wódka, zioło. Brak pieniędzy sprawił, że szybko przestał, zanim się uzależnił.

Pewnej nocy wrócił o pierwszej. Matka nie spała. Czekała w przedpokoju i od razu zaczęła krzyczeć. Gdy zamierzyła się do uderzenia, Krzysiek złapał ją za rękę i ścisnął mocno. Matka jęknęła z bólu.

— Nie waż się na mnie krzyczeć! Słyszysz?! — warknął, odtrącił jej dłoń i wszedłHelena powoli wstała z łóżka, podeszła do syna i przytuliła go mocno, czując, jak w jego ramionach topnieje cały ich wspólny gniew, a w sercu znów rodzi się nadzieja.