Drugie życie

**Drugi Oddech**

Marian nie był przystojniakiem jak Zbigniew Cybulski. Pracował jako zwykły inżynier w fabryce koparek. Nie pił—no, chyba że przy świętach. Nie palił. Żonaty od dwudziestu dwóch lat, nawet nie zerkał w stronę innych kobiet.

Córka wyszła za mąż i wyjechała z mężem do Gdańska. Z wnukami się nie śpieszyła. Marian nie martwił się tym specjalnie. Dzieci to odpowiedzialność, hałas i zabawki rozrzucone po podłodze. A on przywykł do cichych wieczorów z gazetą przed telewizorem. Tyle lat? Zdąży jeszcze nacieszyć się wnukami.

Żona Halina pasowała idealnie: zadbana, w domu zawsze czysto i przytulnie, obiad na stole, a w święta domowe ciasto i schabowy. Jednym słowem—życie ułożone.

Wracał z pracy swoim samochodem, mrużąc oczy przed zachodzącym słońcem, w oczekiwaniu na syty obiad i odpoczynek przed telewizorem.

Wszedł do mieszkania, zdjął buty w przedpokoju i nasłuchiwał. Zwykle Halina wyglądała z kuchni, mówiąc, że obiad prawie gotowy. Tym razem jej głosu nie usłyszał. Niewytłumaczalny niepokój wpełzł mu do serca. Marian wszedł do pokoju. Halina stała przy otwartej szafie, zdejmowała sukienki z wieszaków i rzucała je na kanapę, gdzie leżała otwarta walizka.

— Gdzie się wybierasz? Do córki, do Gdańska? Czyżby była w ciąży? — spytał Marian.

Halina, nie patrząc na niego, podeszła do walizki i zaczęła układać w niej swoje rzeczy.

— Oszalałaś? Krzyczę, krzyczę, a ty milczysz. Dokąd jedziesz? — powtórzył, tracąc cierpliwość.

Halina rozejrzała się po pokoju, sprawdzając, czy czegoś nie zapomniała, i zaczęła zamykać walizkę. Ale od nadmiaru ubrań nie domykała się, zamek groził pęknięciem.

— Lepiej byś pomógł, zamiast stać jak słup i zadawać głupie pytania. — Halina wyprostowała się i odgarnęła kosmyk włosów z czoła.

— Zapytałem, dokąd się pakujesz? To głupie pytanie? — Marian ledwo powstrzymywał narastającą wściekłość.

— Dokąd? Odchodzę od ciebie — rzuciła wyzywająco.

— Dlaczego? — uniósł zdziwioną brew.

— Mam dość. Pomóżesz, czy nie? — skinęła w stronę walizki.

— Co ci się znudziło? — podszedł, przycisnął wieko i jednym ruchem zamknął zamek.

— Wszystko. Ty mi się znudziłeś, gotowanie mi się znudziło. Nudzi mnie wieczorne gapienie się w telewizor.

— Mogłaś powiedzieć. Dla odmiany moglibyśmy iść do teatru — rzucił pierwsze, co przyszło mu do głowy.

— Żebym się paliła ze wstydu, gdybyś tam chrapał? Dni mijają, a życie ucieka. — W jej głosie usłyszał rozpacz i niezadowolenie.

— Nie od nas to zależy. Życie i tak przemija — filozoficznie zauważył.

— Nie mądrz się. A ja chcę, żeby było co wspominać. A co ja będę pamiętać? Kotlety na patelni? Zmywanie naczyń? Ciebie z gazetą przed telewizorem? — Jej głos załamał się w krzyku.

— Myślisz, że nie mam gdzie pójść? Idę do kogoś, kto widzi we mnie kobietę, boginię, królową. Kto pisze dla mnie wiersze… — Wzrok jej zaszklil się.

— A ja? — spytał, nagle wszystko rozumiejąc.

— A ty żyj dalej, jak lubisz. Tylko gotuj sobie sam. Przestałeś na mnie zwracać uwagę. Dwa miesiące temu zmieniłam fryzurę. Zauważyłeś? — Uśmiechnęła się krzywo, postawiła walizkę na podłodze i pociągnęła ją za sobą, zostawiając ślady kółek na jasnym dywanie.

Gdy Halina się ubierała, szeleszcząc płaszczem, Marian wpatrywał się w dwa zgniecione pasma włókien na dywanie. Wydawało mu się, że walizka przejechała po jego sercu, zostawiając takie same ślady.

Dopiero gdy drzwi się zatrzasnęły, ocknął się i oderwał wzrok od dywanu. Zrozumiał wtedy, że żona odeszła.

Musiał coś zrobić. Z przyzwyczajenia poszedł do kuchni. Na kuchni stał zimny czajnik. Zajrzał do lodówki — niewiele tam było: garnek z barszczem, resztki kiełbasy, dwie puszki konserw, kilka jajek i pół butelki mleka. Zamknął drzwi. Ochota na jedzenie minęła.

Wrócił do pokoju i usiadł na kanapie, gdzie przed chwilą leżała walizka. Nie miał ochoty ani na gazetę, ani na telewizję. To było fajne, gdy Halina była obok, nawet jeśli gotowała w kuchni czy prasowała, zerkaMarian wziął głęboki oddech, pomyślał o Nadziei, która teraz stała w drzwiach kuchni, i uśmiechnął się, przekonany, że życie jeszcze może go zaskoczyć na dobre.