Okres burzliwych zmian

Wiek przejściowy

Halina wracała do domu zmęczona i wyczerpana. W jednej ręce niosła torebkę, w drugiej – siatkę z zakupami. Nogi plątały się pod nią. Miała ochotę usiąść na chodniku i nie ruszać się dalej. Ale w domu czekał Kacper. Syn. Jedyny sens jej życia. Gdyby nie on, dawno porzuciłaby to marniejące istnienie.

Jedni rodzą się z gotowym planem na życie – wszystko układa się im łatwo i szczęśliwie. Inni, jak Halina, zdają się stworzeni do wiecznego cierpienia. W drugiej klasie liceum, na urodzinach koleżanki, poznała chłopaka dwa lata starszego od siebie. Wydawał się jej dojrzały, silny, nieograniczony konwenansami. Zakochała się bez pamięci.

Halina nie była olśniewająco piękna, ale miała urok typowy dla młodych dziewcząt. Szare, szczere oczy, proste kasztanowe włosy, subtelnie zarysowane usta, smukłą sylwetkę z zaokrągleniami tam, gdzie trzeba.

W styczniu jej matkę zabrano do szpitala z zapaleniem płuc. Mieszkanie stało się królestwem Haliny i jej chłopaka. Wtedy właśnie stało się to, co przytrafia się niedoświadczonym dziewczynom w siedemnastym roku życia. Uległa namowom, obietnicom i słowom miłości, które tak łatwo wypływają z ust zakochanych.

Gdy zrozumiała, że jest w ciąży, od razu pobiegła do ukochanego.

— A co ja mam z tym wspólnego? Z jakiej racji miałbym być ojcem? Sam popatrz na mnie. Poszukaj sobie innego frajera… — powiedział i zniknął z jej życia równie nagle, jak się w nim pojawił.

Co teraz? Z kim się poradzić, komu zwierzyć się z nieszczęścia? Czas mijał, a Halina nie mogła się zebrać, by wyznać prawdę matce.

Nadeszła wiosna, pora na lżejsze, bardziej kolorowe ubrania. Halina stała przed lustrem, próbując zapiąć dżinsy na poszerzonej tali. Bluzka też nie chciała się zapiąć na piersiach.

— Trochę się zaokrągliłaś — rozległ się za nią głos matki. Halina drgnęła z zaskoczenia. — Chodź no tu… — Matka odwróciła ją do siebie, westchnęła głośno i przyłożyła dłoń do gardła.

— Od kogo? Jaki termin? Dlaczego milczałaś? — zaszeptała.

Matka krzyczała, upokarzała ją, biegała za płaczącą Haliną po mieszkaniu z ręcznikiem w dłoni. Potem siedziały na kanapie, przytulone, i razem płakały. Na aborcję było już za późno.

Halina zdała maturę, ale na studia się nie wybrała. Pod koniec września urodziła ślicznego chłopczyka, w którego twarzy dostrzegała rysy lekkomyślnego i nieodpowiedzialnego ojca.

Gdy syn podrósł, matka przez znajomą załatwiła Halinie pracę w administracji osiedla. Nie lubiła tej roboty. Lokatorzy wiecznie narzekali, czegoś żądali, grozili. Od nadmiaru spraw kręciło się w głowie. Za dodatkowe pieniądze sprzątała jeszcze wieczorami biura i zdeptane korytarze. Syn rósł, trzeba go było ubierać, opłacać przedszkole.

Kacper był spokojnym chłopcem, nie sprawiał problemów ani mamie, ani babci. Halina odmawiała sobie wszystkiego, tylko on nigdy nie czuł się pozbawiony ani miłości, ani troski, ani zabawek.

Gdy poszedł do szkoły, matka poważnie zachorowała i po ośmiu miesiącach zmarła. Halina dorzuciła sobie jeszcze jedno zajęcie – sprzątanie w pobliskim biurze. Mycie podłóg to nie problem, ale trzeba było też umyć szyby, posprzątać po remoncie. Wracała do domu z nogami jak z waty.

A potem syna dopadł wiek przejściowy. Stał się drażliwy i zamknięty w sobie. Odpychał matkę, gdy pytała o szkołę, odpowiadał opryskliwie. Halina rozumiała, że trzeba mieć go na oku. Nietrudno wpaść w złe towarzystwo. Ale wracała późno, sił starczało tylko na prostą kolację i krótką rozmowę.

Ostatnio zaczęła dostrzegać na twarzy Kacpra zadrapania, siniaki na rękach. Mówił, że to na wuefie, że się przewrócił…

Aż pewnego dnia zobaczyła go z dziewczyną. Nic w tym złego, ale wyglądała dziwnie wyzywająco. W czarnej bluzie o kilka rozmiarów za dużej, szerokich spodniach, z różowymi włosami i kolczykiem w nosie. Może była dobra, to tylko moda. Ale nie wszystkie dziewczyny tak się ubierają.

Próbowała z synem porozmawiać, ale jak zwykle odburknął i zamknął się w pokoju. Co robić? Postanowiła przeczekać jego pierwsze uczucie jak chorobę. Zakazy i awantury nic tu nie zdziałają. Ale serce bolało. Całe dnie sam w domu. Nie popełniłby jej błędów albo czegoś gorszego.

Szła z pracy, ledwie nogi za sobą ciągnąc, próbując przez młode liście dostrzec światło w oknach mieszkania. Ciemne prostokąty okien nie pozostawiały wątpliwości – Kacpra nie ma w domu.

Halina ciężko wdrapywała się po schodach, patrząc pod nogi i kołysząc opuszczoną głową jak koń w zaprzęgu. Rączki siatki wrzynały się w palce, że chciała je rzucić. Ledwie zdążyła przytulić się do ściany, gdy obok przeleciał Tomek, kolega Kacpra.

— Tomek?! — zawołała do chłopaka. — Co tak pędzisz, jakby cię kto gonił?

Chłopak przez rozpęd przebiegł jeszcze kilka stopni, dopiero potem się zatrzymał. Przez chwilę się wahał, a potem, przeskakując po dwa schody, wrócił do Haliny.

— Ciociu Halo… — Tomek złapał oddech. — Myślałem, że mi się wydaje… Kacpra nie ma w domu. To znaczy, że jest z nimi…

— Mów wreszcie, co się stało? Gdzie Kacper? Z kim?! — zdenerwowała się Halina.

— Przypadkiem podsłuchałem rozmowę… Ta Kinga, dziewczyna Kacpra, namówiła chłopaków, żeby go sprawdzili. Jak skoczy z dachu na dach, to znaczy, że ją kocha. A oni nagrają to na telefon i wrzucą do sieci. Biegłem go ostrzec. Ale jego nie ma. Chyba widziałem go z tamtymi — wydukał Tomek. — Pobiegę, może zdążę go odwieść. — I Tomek pomknął w dół.

— Tomek! — krzyknęła za nim Halina, ale na dole już zatrzasnęły się drzwi wejściowe.

Rozwarła palce, ciężka siatka wypadła z ręki, zakupy rozsypały się po schodach. Pęknięty worek z mlekiem rozlał białąSpojrzała na rozlane mleko, lecz zamiast sprzątać, ruszyła w stronę dachu, modląc się w duchu, by zdążyła uratować syna.