Oddałam cię jej z własnej woli, a ona bez wahania przyjęła.

**Dziennik osobisty**

To ja sama oddałam ci go, własnymi rękami. A ona nie wzgardziła, wzięła.

– Weronika, cześć. Po co tak nagle mnie potrzebujesz? Nie mogłaś powiedzieć przez telefon? – zapytała Kasia, wchodząc do mieszkania i zdejmując lekką marynarkę.

– To nie rozmowa na telefon. Chodź do kuchni – Weronika zgasiła światło w przedpokoju i poszła za przyjaciółką.

– Zaintrygowałaś. Mów już. – Kasia usiadła przy stole i złożyła ręce przed sobą, jak wzorowa uczennica czekająca na wyjaśnienia.

Weronika postawiła na stół zaczętą butelkę czerwonego wina i dwa kieliszki.

– Oho?! Tak poważna rozmowa? Słucham cię – powiedziała Kasia.

Weronika nalała wina i usiadła naprzeciwko.

– Dla rozluźnienia i zrozumienia – odparła patetycznie, uniosła kieliszek i pociągnęła łyk.

Kasia też podniosła swój, ale nie piła, czekając, aż przyjaciółka zacznie mówić.

– Jestem stracona. Zakochałam się tak, że rozum tracę. Żyję jak we śnie, ciągle o nim myślę. Kładę się spać i czekam, aż szybciej nadejdzie ranek. Nie sądziłam, że to możliwe. Krzysztofa też kochałam, ale nie tak. A teraz… – Weronika jednym haustem wypiła wino.

– Współczuję. I po to mnie wezwałaś? Żeby się pochwalić? – Kasia odstawiła kieliszek i wstała.

– Usiądź. – Weronika pociągnęła ją za rękę, sadzając z powrotem.

– A co z Krzysztofem? – spytała Kasia, opadając na krzesło.

– Co z nim? Jesteśmy razem siedem lat. Wszystko jest stabilne, dobrze. A potem poznałam Marka i przepadłam – Weronika westchnęła. – Potępiasz mnie? Kochałaś kiedykolwiek tak? Nie? Więc nie osądzaj – dodała nagle ostro. – Wezwałam cię właśnie po to, żeby porozmawiać o Krzysztofie.

– Chyba się napiję – Kasia przełknęła kilka łyków, skinęła z aprobatą, patrząc na kieliszek.

– Przecież ty się podkochiwałaś w moim mężu. Myślisz, że nie widziałam, jak na niego patrzysz? – Weronika stuknęła paznokciem w blat.

Kręciła się wokół tematu, nie wiedząc, jak zacząć.

– Nie mów głupot – prychnęła Kasia.

Weronika wzruszyła ramionami.

– Nie jestem zazdrosna, nie myśl tak. To nawet lepiej. Postanowiłam odejść od Krzysztofa, ale boję się powiedzieć mu prawdę. Żal mi go.

– Kiedy zdradzałaś, nie żałowałaś, a teraz żal ci powiedzieć? Nie widzisz w tym sprzeczności? – Kasia pociągnęła wina.

– Co ty wiesz? On jest dobry. Krzyczę na niego, wyżywam się, a on milczy. Chyba się domyśla i milczy. Nie zasłużył na to. Rozumiesz?

– Nie. Wytłumacz – poprosiła Kasia.

Weronika nalała sobie jeszcze wina.

– Mogę prosto powiedzieć: „Nie kocham cię, odchodzę, wybacz”. On mnie puści. Ale co się z nim stanie? Faceci ciężko przeżywają odrzucenie. Może się zapić, załamać, a nawet gorzej. Nie mogę tak z nim postąpić. Teraz rozumiesz?

– A ja tu po co?

Weronika przewróciła oczami na brak domyślności przyjaciółki.

– On ci się podoba. Może nawet kochasz go skrycie. – Weronika wpatrywała się uważnie w Kasię. Ta odwróciła wzrok. – Byłabym spokojna, gdybyś ty była przy nim, a nie jakaś…

– A… Chyba rozumiem. Chcesz, żebym się nim zaopiekowała, podczas gdy ty będziesz się bawić z kochankiem? Naprawdę oszalałaś. On jest rzeczą? Pobawiłaś się, znudził, dałaś koleżance? – Kasia wypiła duszkiem wino, skrzywiła się, otarła usta.

– Dzięki za komplement. Nie wiedziałam, że jestem lepsza od lalek z knajpy. Nie, to bzdura. Znajdź kogoś innego, komu podrzucisz męża. A spytałaś go? Czy on chce być ze mną? – Kasia nerwowo kręciła pustym kieliszkiem.

– To zależy od ciebie – Weronika pochyliła się przez stół.

– Nie, naprawdę ci odbiło. Powinnaś się leczyć. – Kasia zaczerwieniła się ze złości.

– Na miłość, niestety, nie ma lekarstwa. A że rozum straciłam, to prawda – odparła Weronika pobłażliwie.

– A jeśli z twoją miłością nie wyjdzie? Co wtedy? Wrócisz po Krzysztofa? „Podziękuj za przysługę i oddaj męża”? – Kasia była coraz bardziej zirytowana.

– Nie umiem myśleć o przyszłości. Wiem tylko, że umrę bez niego… – Weronika odchyliła się na krzesło.

Kasia milczała. Co tu mówić? Wypiły. W głowie Kasi nie mieściło się, co wymyśliła Weronika. Ale z drugiej strony – dlaczego Krzysztof miałby trafić do kogoś innego, a nie do niej? W końcu rzeczywiście go lubiła.

– Pomóż mi. Bądź przy nim, odwiedź go, połóż się z nim, jeśli chcesz. Mam ci tłumaczyć? – Weronika patrzyła gdzieś poza nią.

– Absurd. Siedzimy, pijemy, a żona proponuje przyjaciółce seks z mężem. Za dużo seriali oglądasz? To jak „Moralność pani Dulskiej”. Pamiętasz, jak się kończy? „Więc niechże nikt go nie dostanie!” – Kasia aż drżała.

– Nie krzycz – Weronika przycisnęła palce do skroni. – Po prostu proponuję. Nie chcesz – trudno. Niech się rozpija… – Weronika uniosła kieliszek do ust.

Kasia patrzyła, jak przełyka wino, jak pulsuje żyła w dołku między obojczykami.

– Chcę, żeby nie cierpiał, a był szczęśliwy, tak jak ja. Jeśli razem się nie uda, to przynajmniej osobno. Chcę, żeby był w dobrych rękach. Twoich. – Weronika odstawiła pusty kieliszek.

– O czym dyskutujecie, dziewczyny? Mam nadzieję, że nie o mnie? Aj, pijecie – rozległ się głos Krzysztofa.

Obie odwróciły się. W drzwiach kuchni stał i uśmiechał się Krzysztof.

– Wreszcie jesteś. Rozbieraj się, myj ręce, jemy kolację. Omawiałyśmy film – powiedziała Weronika, jakby nic się nie stało.

Wkrótce wrócił z łazienki.

– A dla mnie kieliszek? – spytał, siadając na jej miejscu.

– Później. OdwiezieszLera odwróciła się i zamknęła drzwi, a w jej oczach zalśniła samotna łza, gdy zrozumiała, że sama wykopała przepaść między swoim dawnym życiem a pustką, która teraz czekała na nią za progiem.