Praca nad błędami

**Dziennik, 15 maja 2023**

Karetka pędziła przez ulice Warszawy z wyjącą syreną i migającymi niebieskimi światłami. Samochody przyklejały się do krawężników, ustępując jej miejsca na środku jezdni.

– Tato, tatusiu, wybacz mi. Tylko żyj, tylko nie odchodź… – szeptała dziewczyna siedząca przy noszach.

On jej nie słyszał. Widział przed sobą inną kobietę. Uśmiechała się, a z jej oczu biło miękkie, ciepłe światło. Kusiło, przyciągało go jak magnes. Nie potrafił się oprzeć, nie chciał. Pragnął lecieć w stronę tego blasku, zlać się z nim w jedno… Mógł to zrobić, bo ciało wydawało mu się nieważkie, jakby nie istniało.

Ale coś przeszkadzało, coś mocno trzymało go i ciągnęło z powrotem, z dala od światła. Próbował powiedzieć: „Puść”, ale nie wydobył z siebie głosu. Nagle coś uderzyło go w pierś, odrzuciło w tył. Twarz kobiety zniknęła, światło zgasło, a ciało stało się ciężkie jak kamień. Czy kamień czuje ból?

Z ciemności wracały dźwięki: czyjś płacz, czyjeś wołanie i czyjeś dłonie ściskające jego dłoń. Znów chciał prosić, by go wypuścili, zawołać znikniętą Kasię, ale w tej chwili zapadł się gdzieś, gdzie nie było nawet ciemności. Tam nie było nic. Nie było jego…

***

Dzień wcześniej:

– Tato, mogę pojechać z Olą i Kasią nad morze? U rodziny Kasi mają tam domek. Pieniądze potrzebne są tylko na bilety i trochę na drobne wydatki. – Głos córki był błagalny, pełen wątpliwości.

Marek zawsze wiedział, kiedy kłamała. Czasem udawał, że wierzy, ale nie teraz. Odłożył gazetę, którą czytał, i spojrzał uważnie na Zosię. Tak, oszukuje. Uszy czerwone, wzrok uśpiony, palce nerwowo gniotą rąbek bluzki.

– I na jak długo planujecie wyjazd? – spytał spokojnie.

– Na dwa tygodnie – ożywiła się Zosia. – Powietrze, morze. Mam dość siedzenia w tym zakurzonym mieście.

– Z Olą i Kasią, tak? – powtórzył Marek.

Wyłapała sarkazm w jego głosie i zrozumiała, że ściema o koleżankach się nie przyjęła.

– Nie umiesz kłamać. Wczoraj rozmawiałem z ojcem Kasi. Jadą we trzy w Bieszczady.

Córce twarz spłonęła rumieńcem. Uniosła głowę i spojrzała na ojca wyzywająco.

– Wiedziałam, że nie pozwolisz mi jechać z Tomkiem, więc skłamałam. On naprawdę ma ciocię nad morzem.

– Właśnie dlatego nie pozwalam. – Marek odpowiedział stanowczo. – Rozumiem, miłość i tak dalej. Ale czy to wystarczający powód, by jechać sam na sam z chłopakiem nad Bałtyk?

– Kocham go – powiedziała Zosia z desperacją w głosie. Teraz jej twarz zbladła.

– A on ciebie? Miłość i pożądanie to dwie różne sprawy. Jestem mężczyzną i wiem, co znaczy, gdy chłopak namawia dziewczynę na taki wyjazd. Z pewnością nie chodzi o miłość.

– Więc nie pozwalasz? – spytała.

– Nie. Za miesiąc mam urlop, wtedy pojedziemy razem.

Zosia gryzła wargi, myśląc o czymś. Serce Marka ścisnęło się. Była tak podobna do matki! Tamta też przygryzała usta, gdy była zdenerwowana lub niepewna. Córka stała się już dorosła. Jak jej wyjaśnić, że stracił tak wiele, że nie może pozwolić sobie na stratę tego, co mu pozostało?

– Tato, proszę. Będziemy sami tylko w pociągu. Potem będziemy u rodziny Tomka. – Zosia patrzyła pełna nadziei.

– Nie. Jeśli chcesz, odwiedzimy go i jego rodzinę, ale za miesiąc – zakończył temat.

– Nie myślałam, że jesteś taki… – wybuchnęła Zosia. – Mogłabym nawet nie pytać, zostawić kartkę i wyjechać. Jestem pełnoletnia. Ale chciałam postąpić uczciwie.

– Nie uciekłaś, więc moje zdanie coś dla ciebie znaczy. A skoro tak, to go posłuchaj – powiedział i sięgnął po gazetę, choć nie zaczął czytać.

– Uwierz, minie czas, a wtedy inaczej spojrzysz na tę dyskusję.

– Tato, pozwól mi jechać. Kochamy się – podjęła kolejną próbę.

– Ty może i kochasz. A on? Gdyby cię kochał, nie nakłaniałby cię do kłamstwa.

– Wiesz wszystko? O nim, o mnie? A sam… – Urwała, rozumiejąc, że posunęła się za dal.