Poprawić błędy, odkryć siłę

„Karetka” pędziła przez miasto z włączonymi kogutami i syreną. Samochody przyklejały się do krawężników, uwalniając środkowy pas.

„Tato, tatusiu, wybacz mi. Tylko żyj, proszę, nie odchodź…” – szeptała dziewczyna siedząca przy noszach.

On jej nie słyszał. Widział przed sobą inną dziewczynę. Uśmiechała się, a z jej oczu płynęło miękkie, ciepłe światło. To światło przyciągało go, kusiło. Nie mógł się oprzeć, nie chciał. Chciał lecieć w tę jasność, zlać się z nią… Mógł, bo czuł w ciele niesamowitą lekkość, jakby w ogóle go nie było.

Ale coś przeszkadzało, coś mocno trzymało go i ciągnęło z powrotem, z dala od światła. Próbował powiedzieć „puśćcie”, ale nie był w stanie. Nagle coś uderzyło go w pierś, odrzuciło. Twarz dziewczyny zniknęła, światło zgasło, a ciało stało się ciężkie, jakby kamienne. Czy kamień czuje ból?

Z ciemności wracały dźwięki: czyjś płacz, czyjeś wołanie, czyjaś dłoń mocno ściskająca jego dłoń. Znów chciał prosić, by go puścili, zawołać znikniętą Anię, ale w tej chwili zapadł się w coś, gdzie nie było nawet ciemności. Nie było nic. Nie było jego…

***

Dzień wcześniej

„Tato, mogę pojechać z Olą i Kasią nad morze? U rodziny Kasi jest ich własny dom. Pieniądze potrzebne są tylko na bilet i trochę na drobne.” – Głos córki był błagalny, pełny nadziei.

Marek od zawsze wiedział, kiedy kłamała. Czasem udawał, że wierzy, ale nie teraz. Odłożył gazetę, którą czytał, i przyjrzał się Zosi. Tak, kłamie. Uszy płonęły, wzrok uciekał, palce nerwowo gniotły fałdę spódnicy.

„I na jak długo?” – spytał spokojnie.

„Na dwa tygodnie” – ożywiła się Zosia. – „Powietrze, plaża. Zmęczyło mnie to zakurzone miasto.”

„Z Olą i Kasią, tak?” – dopytał Marek.

Wyczuwając sarkazm w jego głosie, Zosia zrozumiała, że kłamstwo o koleżankach się nie obroniło.

„Źle kłamiesz. Wczoraj rozmawiałem z ojcem Kasi. Oni we trójkę jadą w Bieszczady.”

Uszy Zosi nie tyle się zaczerwieniły, co wręcz stanęły w płomieniach. Rumieniec sięgnął aż po szyję. Podniosła głowę i wyzywająco spojrzała na ojca.

„Wiedziałam, że nie pozwolisz mi jechać z Jackiem, więc skłamałam. On naprawdę ma ciocię nad morzem.”

„Słusznie założyłaś. Nie pozwolę” – odparł spokojnie Marek. – „Rozumiem, zakochanie i te sprawy. Ale czy uważasz, że to wystarczający powód, by jechać sam na sam z chłopakiem?”

„Kocham go” – powiedziała Zosia z desperacją w głosie. Teraz jej twarz zbladła.

„A on ciebie? Miłość i pożądanie to nie to samo. Jestem mężczyzną i wiem, że gdy facet proponuje dziewczynie wyjazd, to chodzi mu nie o to, co ona myśli. Z pewnością nie o miłość.”

„Więc nie pozwolisz?” – spytała.

„Nie. Za miesiąc mam urlop, wtedy pojedziemy razem.”

Zosia przygryzała wargi, zastanawiając się nad czymś. Serce Marka ścisnęło się. Jak bardzo przypominała matkę! Ta też gryzła usta, gdy się denerwowała, złościła lub wątpiła. Córka stała się już dorosła. Jak wytłumaczyć jej, że stracił tyle, że nie może stracić jedynego, co mu pozostało?

„Tato, proszę. Sami będziemy tylko w pociągu. Potem u rodziny Jacka.” – Patrzyła na niego z nadzieją.

„Nie. Jeśli chcesz, odwiedzimy ich razem, ale za miesiąc” – odpowiedział stanowczo.

„Nie myślałam, że jesteś taki…” – wybuchnęła Zosia. – „Mogłabym nie pytać, zostawić kartkę i wyjechać. Jestem pełnoletnia. Ale chciałam po ludzku.”

„Nie uciekłaś, więc moje zdanie coś dla ciebie znaczy. A jeśli tak, to może je rozważysz” – powiedział i sięgnął po gazetę. Nie czytał jednak, tylko położył ją na kolanach.

„Uwierz, z czasem spojrzysz na tę rozmowę inaczej.”

„Tato, pozwól mi pojechać. Kochamy się.” – Zosia podjęła kolejną próbę.

„Ty może i kochasz. A on? Gdyby kochał, nie namawiałby cię do kłamstwa.”

„Wszystko wiesz? O nim, o mnie? A sam co…” – Umilkła, zdając sobie sprawę, że posunęła się za daleko.

„Właśnie dlatego mówię, że sam przez to przeszedłem. Za błędy młodości płaci się całe życie” – odparł filozoficznie.

„Aha. Powiedz jeszcze, jak ciężko było ci samemu mnie wychować. Jak poświęciłeś swoje szczęście dla mnie… Dziękuję ci za wszystko, tato, ale ja sama mogę decydować, czy popełniać błędy. Proszę.” – Jej brwi uniosły się jak w geście błagania.

„Nie” – zakończył sprawę Marek i uniósł gazetę, sygnalizując koniec dyskusji.

Zosia prychnęła, odwróciła się na pięcie i wyszła, trzaskając drzwiami.

Marek znów odłożył gazetę. Jak tu czytać o polityce?

***

Ile lat minęło? Wydawało mu się, że wczoraj namawiał Anię na weekend w Krakowie. Nie pamiętał, czy skłamała rodzicom o koleżankach, czy powiedziała prawdę. Rodzice ją puścili.

Wycieczka była świetna. Wrócili szczęśliwi i odmienieni. Tak mu się przynajmniej zdawało. Potem Ania wyjechała do Warszawy na studia. On został, poszedł na politechnikę, gdzie poznał Ewę. Stracił głowę, zapomniał o Krakowie, o Ani, o wyznaniach wiecznej miłości. Choć właściwie – nigdy nie mówił Ani, że ją kocha. Tego był pewien.

A potem Ania wróciła i powiedziała, że jest w ciąży. Przeraził się. Nie tym, ale tym, że przez to straci Ewę. Ania przyszła prosto z dworca. Zaczął namawiać ją na aborcję. Coś blefował o młodości, niegotowości…

Ania płakała, mówiła, że to już dwunasty tydzień.

„To czemu zwlekałaś?!” – wrzasnął w gniewie. – „W dwunastym tygodniu jeszcze można…”

Odeszła. Był pewien, że usunęła ciążę, bo przez trzy lata nic o niej nie słyszał. Gdyby urodZosia wróciła do pokoju, a Marek siedział w ciszy, zdając sobie sprawę, że czasami największym błędem jest strach przed popełnieniem błędu.