Dlaczego twoja mama mnie nie lubi? Przecież nic złego jej nie zrobiłam!

„Nie podobam się twojej mamie. Dlaczego? Przecież nic złego jej nie zrobiłam” – zapytała Ania.
„Olek, gdzie tak pędzisz? Zjedz spokojnie” – surowo powiedziała Weronika Michałówna.

„Mamo, spóźnię się” – Olek odgryzł połowę kanapki, popił kawą i wybiegł z kuchni.

„Doprowadzisz się do wrzodów…” – mruczała Weronika Michałówna, dreptając za synem na krótkich nogach. „Do swojej Ani się śpieszysz? I co ty w niej widzisz? Kasia jest piękna, elegancka dziewczyna i zakochana w tobie. Ona jest dla ciebie lepsza. Byliście taką ładną parą.”

Olek milczał, zawiązując sznurowadła butów sportowych, przeżuwając resztę kanapki.

„Jak mały” – mama pokręciła głową. „Twoja Ania by poczekała pięć minut, nic by jej nie było.”

„Mamo, przestań” – Olek wyprostował się, poprawił koszulkę. „To moje życie. Sam zdecyduję, kto mi pasuje.”

„Zdecydujesz. A potem się ockniesz, ale będzie za późno. Taka piękna dziewczyna nie zostanie sama…” – ostatnie słowa Weronika Michałówna wypowiedziała już do zamkniętych drzwi.

Niezadowolona ściągnęła usta i wróciła do kuchni. Dokończyła zostawioną przez syna połowę kanapki, wpatrując się w ścianę. Potem z zapałem zabrała się za szorowanie kuchenki gazowej. Gdy była zła, zdenerwowana lub zmartwiona, zawsze zaczynała sprzątać.

Kiedy zadzwonił dzwonek, pomyślała, że Olek czegoś zapomniał. Weronika Michałówna pospieszyła otworzyć. Ale zamiast Olka na progu stała Ania. Chuda dziewczyna uśmiechała się, patrząc na nią wielkimi szarymi oczami. Tak patrzą dzieci, gdy czekają na cud.

„Weroniko Michałówno, dzień dobry. A Olek…”

„Wyszedł pięć minut temu. Minęliście się?” – zapytała Weronika Michałówna, wymuszając uśmiech. Nie było wiadomo, czy cieszy ją widok dziewczyny, czy to, że swoimi słowami ją zmartwi.

„Szkoda. Proszę mu powiedzieć, że byłam. Wyjeżdżamy z mamą do babci. Została zabrana do szpitala.”

„Przekażę. Dlaczego nie? Ale zadzwoń do niego sama.”

„Próbowałam. Ma wyłączony telefon.”

Weronika Michałówna zawsze prosiła, by wyłączał dźwięk w domu. Mówiła, że od ciągłych połączeń dostaje migreny.

Gdy po dwudziestu minutach Olek wrócił do domu, Weronika Michałówna zjadliwie zapytała:

„Co tak wcześnie wróciłeś, synku?”

„Nie przyszła. I nie ma jej w domu. Mamo, Ania nie była?”

„A miała być?” – udawała niewinność Weronika Michałówna. „Wszystko mogło się zdarzyć. Twoja Ania nigdzie nie ucieknie. Przyjdzie.”

Później Olek poszedł na trening, a Weronika Michałówna wymyła kuchenkę do błysku i poszła do sklepu. Tam natknęła się na Kasię, dawną koleżankę syna.

Weronika Michałówna słusznie uważała, że dla kobiety uroda ma znaczenie. A Kasia była naprawdę piękna, nie jak ta wielkooka chudzina Ania. A to, że jej ojciec pracuje w urzędzie miasta – to już było coś. Z takim teściem Olek miał zapewnioną pozycję, dobrą pracę, mieszkanie… Nie mógł przecież całe życie być sportowcem. Weronika Michałówna nie była chciwa, ale nie zamierzała zostawić przyszłości jedynego syna przypadkowi. Trzeba było żyć rozsądnie.

„Cześć, Kasiu” – powiedziała słodkim głosem Weronika Michałówna. „Dawno cię nie widziałam.”

„Dzień dobry. Chętnie, ale Olek ma dziewczynę. W ogóle na mnie nie patrzy” – Kasia od razu włączyła się w grę i nadąsała się.

„Daj spokój. Może sama powinnaś być bardziej stanowcza, zaprosić go do kina.”

„Próbowałam, ale on zawsze zajęty.”

„Wiem, czym zajęty” – machnęła ręką Weronika Michałówna. „Nawiasem mówiąc, Ania wyjechała. Powiedziała, że na tydzień. Więc nie marudź. Przyjdź dziś wieczorem. Napijemy się herbaty.”

Kasia rzeczywiście przyszła. Weronika Michałówna wyszła „zaparzyć wodę”, znacząco wskazując oczami na pokój syna. Kasia zapukała i weszła. Olek leżał na kanapie, wpatrując się w sufit.

„Cześć. Spotkałam dziś twoją mamę w sklepie. Zaprosiła mnie. Dlaczego taki smutny? Może pójdziemy do kina?”

„Kasiu, jestem po treningu, bardzo zmęczony. Innym razem, dobrze?” – Olek niechętnie usiadł.

„Dobrze, trzymam cię za słowo” – łatwo zgodziła się Kasia.

Rozmawiali o treningach, zawodach, a potem pili herbatę w kuchni. Weronika Michałówna zasugerowała, by Olek odprowadził Kasię, bo takiej pięknej dziewczynie niebezpiecznie chodzić samej po ciemnych ulicach…

***

Ania bardzo kochała babcię. To przez nią poszła na medycynę. Babcia często chorowała, ale nie znosiła lekarzy.

„Wyrosnę i sama cię wyleczę” – mówiła jako dziecko. Teraz kończyła czwarty rok studiów.

Lekarz powiedział, że nic poważnego, tylko ciśnienie, tydzień obserwacji i wypiszą. Ania ucieszyła się i zaczęła pakować.

„Gdzie się wybierasz? Masz przecież wakacje” – zirytowała się mama.

„Babci jest lepiej. Zostaniesz z nią, a gdy Olek wyjedzie na zawody, ja cię zmienię.”

„Dobrze, jedź” – westchnęła mama.

„Olek to dobry chłopak. Ale nie warto za nim szaleć” – mama westchnęła, przypominając sobie, jak kiedyś kochała ojca Ani. Myślała, że to na zawsze. Ale gdy Ania miała osiem lat, odszedł. „Może córce się uda. Oby.”

Ania wróciła i pobiegła do Olka, nie zaglądając do domu.

Drzwi otworzyła Weronika Michałówna. Ania natknęła się na jej niechętne spojrzenie.

„Znowu ją przyniosło. Co za natrętna dziewczyna. Właśnie Olek z Kasią zaczynają się zbliżać…” – pomyślała Weronika Michałówna, ale wymusiła uśmiech i powiedziała, że Olka nie ma i nie wie, kiedy wróci.

„Powiem mu, że byłaś” – zamknęła drzwi. „Uparta.”

Ania znów zadzwoniła do Olka. Nie odbiera? Celowo nie powiedziała, że wraca wcześniej, chciaPo latach przygód i nieporozumień Ania i Olek w końcu odnaleźli swoje szczęście, trzymając się za ręce na balkonie swojego nowego domu, patrząc, jak ich dzieci bawią się w ogrodzie.