Nie przegap swojej szansy

Pół roku temu zmarła starsza sąsiadka Krystyny. Jej mąż został sam. Zasmucił się, skurczył, zgarbił, jakby nie do udźwignięcia ciężar tęsknoty i żalu przyginał go ku ziemi. Prawie nie wychodził na dwór. Sąsiedzi mu współczuli. Kto przyniósłby talerz zupy, kto poszedłby do sklepu i kupił mu zakupy.

Był trochę głuchy i zapominalski. Usiądzie przed telewizorem, włączy dźwięk na pełną głośność i zapomni o czajniku na kuchence. Raz omal nie spowodował pożaru i sam się nie zatruł. Od tamtej pory Krystyna trzymała u siebie zapasowy klucz do jego mieszkania.

Pewnego dnia przyjechał syn i zabrał ojca do siebie, a mieszkanie wystawił na sprzedaż. Sąsiedzi się ucieszyli – nie ma co, żeby starzec umierał sam, skoro ma żyjące dzieci.

Po trzech tygodniach mieszkanie znalazło nowego właściciela. Dowiedział się o tym cały blok, bo przyszli robotnicy i zaczęli remont. Całymi dniami wynosili śmieci, sczerniałe od czasu rury, starą meblościankę. Potem coś wiercili, stukali, wiertarka pracowała bez przerwy. Jakie nerwy to wytrzymają? Krystyna przecież mieszka za ścianą.

Nie chciało się wracać z pracy do domu. Hałas i łomot witały ją już na klatce schodowej. Znosiła, znosiła, w końcu poszła do sąsiada. Drzwi otworzył facet cały w pyle i farbie.

– Pan jest właścicielem mieszkania? Długo jeszcze będzie pan hałasował? Już nie mam siły, głowa mi pęka – powiedziała ze złością.

– Wybacz, gospodyni, ale kazano mi skończyć remont szybko. Jeszcze dwa dni posztukujemy, a potem zabierzemy się za wykończenie, będzie ciszej.

– Dwa dni? – Krystyna nawet nie wiedziała, co odpowiedzieć.

Zza zamkniętych drzwi znowu dobiegł odgłos wiertarki. Krystyna wyszła na podwórko. Tu hałas nie był aż tak słyszalny.

– Co, sąsiad cię dopadł? – zapytała jedna z kobiet siedzących na ławce przed blokiem.

– A widziałyście go? – z kolei zapytała Krystyna.

– Widziałyśmy. Wygląda na porządnego faceta – zaczęły chórem opowiadać sąsiadki. – Ubrany elegancko, drogo, pachnie waterkolonem. Sympatyczny, uprzejmy, wita się.

– W naszym bloku zamieszkał wspaniały sąsiad – fałszywie zanuciła bezzębna baba Ilona.

Reszta kobiet wybuchnęła śmiechem, prezentując Krystynie mocno przerzedzone zęby z metalowymi koronami i protezy.

– Wolałabym, żeby grał na klarnecie albo trąbce – burknęła Krystyna.

– A ty do niego chodziłaś?

– Chodziłam. Ale co z tego? Tam robotnicy, a co im można powiedzieć?

– A ty, Krystyna, przyjrzyj się właścicielowi mieszkania. Facet jak trzeba. Jak długo będziesz sama? Przecież jesteś młoda, jeszcze zdążysz urodzić. I ma pieniądze, przyjeżdża nowym mercedesem.

– Pójdę do sklepu – Krystyna odeszła, starając się nie słuchać rozmowy za plecami.

Mąż zmarł dwa lata po ślubie. Nie zdążyła urodzić dziecka. Trzynaście lat była sama.

„Pewnie właściciel mieszkania przyjeżdża, gdy ja jestem w pracy. Narzekanie nic nie da. Trzeba zrobić remont. Mieszkanie starców było zaniedbane. Nic to, ja mu też urządzę, niech tylko skończy remont i się wprowadzi” – myślała Krystyna, omijając kałużę.

Dwa dni później jednak się spotkali. Krystyna wracała z pracy z jednym pragnieniem – żeby się położyć. Dzień był ciężki, nawet jeść nie chciało się. Podchodzi do klatki, a drzwi same się otwierają.

Przed sobą zobaczyła młodego mężczyznę. Uśmiechnął się, pokazując wszystkie trzydzieści dwa zęby. Od razu zrozumiała, że to nowy właściciel mieszkania po starcach. Jego uśmiech wydał jej się bezczelny, a spojrzenie – wyniosłe.

– Dziękuję – powiedziała oschle i weszła.

Drzwi za nią się zamknęły. Za plecami, w półmroku klatki, rozległy się kroki. Serce zabiło niespokojnie. Przełamując strach, zatrzymała się i obejrzała. Szedł za nią nowy sąsiad.

– Niech pan idzie przodem. Nie lubię, gdy ktoś mi dyszy w plecy – powiedziała rozdrażniona, starając się nie pokazać, że się boi.

Sąsiad ją wyminął i zaczął wchodzić po schodach. Dom stary, w centrum miasta, mieszkania z dużymi pokojami i wysokimi sufitami. Kupujący chętnie w nim lokowali pieniądze.

Gdy Krystyna weszła na czwarte piętro, sąsiad stał już pod swoimi drzwiami.

– To pani jest moją sąsiadką? Miło mi poznać. Robotnicy mówili, że pani przychodziła, krzyczała.

– Nie krzyczałam, tylko poprosiłam, żeby pracowali ciszej. Żyjemy jak na budowie. Pan remontuje, a cały blok cierpi – odpowiedziała Krystyna, szukając kluczy w torebce.

– Przyznaję się do winy. Wkrótce skończymy, obiecuję – odpowiedział spokojnie sąsiad.

Krystyna milczała, ukradkiem spojrzała na niego z wyrzutem i weszła do swojego mieszkania, zatrzaskując drzwi tak mocno, że z sufitu posypała się farba.

Od tej pory przy każdej okazji trzaskała drzwiami. To była jej zemsta. Z satysfakcją wyobrażała sobie, jak uśmiech znika z twarzy sąsiada.

Po tygodniu do mieszkania wniesiono nowe meble. Tragarze wnosili na czwarte piętro kanapę, zablokowali klatkę. Krystyna musiała się wdrapywać za nimi. Gdy wnosili kanapę, zdążyła kątem oka zajrzeć do środka. Zobaczyła jasne tapety, parkiet w miodowym kolorze…

– Może pani wejdzie? – we drzwiach pojawił się sam właściciel. Krystyna poczerwieniała, jakby przyłapano ją na podglądaniu przez dziurkę. Szybko weszła do swojego mieszkania, zapominając trzep– A jednak dwa lata później, gdy ich synek stawiał pierwsze kroki w połączonych mieszkaniach, Krystyna uśmiechała się, myśląc, że gdyby nie ten przeklęty remont, nigdy nie poznałaby miłości swojego życia.