Czekaj na mnie

Oparł się plecami o chropowatą, chłodną ścianę, zamknął oczy. Wydawało się, że nie ruszy się stąd nigdy. Jednak po kilku minutach zmusił się, by oderwać od oparcia i dotrzeć do pokoju lekarzy.

Kilka godzin później wyszedł przez bramę szpitalnego kompleksu. Dwie mocne kawy pokonały zmęczenie. Tuż przy wejściu ciągnęła się alejka, prowadząca w stronę ruchliwej ulicy. Promienie słońca przebijały się przez liście, rzucając na asfalt drgający wzór świetlnych plam. Nie pamiętał, by kiedykolwiek tędy chodził – zawsze przyjeżdżał do pracy samochodem. Teraz jednak zapragnął przejść po tym migotliwym kobiercu, mrużąc oczy przed blaskiem. I tak w domu nikt na niego nie czekał.

Marek wlókł się powoli, radując się słońcem i opadłym już białym puchem. Lato przekroczyło półmetek, a przed nim czekał urlop. Dziś znów wygrał – wyrwał pacjenta śmierci.

Na jednej z ławek siedziała młoda dziewczyna w jasnej sukience. Pochylona nad książką, przesłaniała twarz rudymi kosmykami. Nagle z niepohamowaną siłą zapragnął zobaczyć jej oblicze. Dotarł do ławki i przystanął.

Dziewczyna przewróciła stronę, nie zauważając go.

— Ciekawa lektura? — spytał Marek.

Jeszcze przez chwilę czytała, w końcu zamknęła książkę, wsuwając palec między kartki.

— „Mój Drogi Człowieku” — przeczytał tytuł do góry nogami.

Podniosła głowę. Piegi na twarzy wcale jej nie szpeciły – wręcz przeciwnie, dodawały uroku. Wyraziste czarne oczy, pełne usta. Świeża, urocza. „Złota” – pomyślał, patrząc na płomienie włosów rozświetlone słońcem.

— Medycyna cię interesuje, czy sam autor? — zapytał.

— Złożyłam papiery na lekarski.

— Więc prawie jesteśmy kolegami po fachu. — Uśmiechnął się zachęcająco i usiadł obok.

— A pan jest lekarzem? — W jej oczach błysnęło zainteresowanie.

— Chirurgiem.

— Pan? — Zmrużyła oczy z niedowierzaniem.

— Co tak dziwi? Nie wyglądam? A może według ciebie chirurdzy to sami siwi starcy, którzy nie odzywają się słowem?

Jej pełne usta rozciągnęły się w uśmiechu.

— Jaka konkretnie chirurgia?

— Podoba mi się, że znasz specjalizacje. Chętnie powiedziałbym, że plastyczna – brzmi bardziej prestiżowo. Niestety, jestem zwykłym chirurgiem. Ktoś przecież musi wycinać wyrostki i kamienie żółciowe.

Roześmiała się. Miała melodyjny, przyjemny śmiech.

Nagle zapragnął się przed nią popisać, pokazać siebie jako doświadczonego medyka. Zaczął więc opowiadać, że jego zawód nie ma nic z książkowej romantyki. To przede wszystkim odpowiedzialność. Stół operacyjny to pole bitwy – wymaga strategii i taktyki. Wspomniał nawet o dzisiejszym przypadku, ozdabiając opowieść wzmianką o żonie i dzieciach pacjenta, którzy czekali na wynik zabiegu.

Dziewczyna początkowo patrzyła na niego z rezerwą, potem z coraz większym podziwem. Pod jej spojrzeniem poczuł się niemal bohaterem, tym, który decyduje o życiu i śmierci. Zdawał sobie sprawę, że trochę się przechwala, ale nie mógł przestać. Tak bardzo chciał jej zaimponować.

— Uratował pan komuś życie i mówi o tym tak zwyczajnie? — spytała poważnie.

— To codzienność. Każda operacja to ryzyko. Najprostszy przypadek może skończyć się tragedią. — A ty? Jakim lekarzem chcesz zostać?

— Jeszcze nie wiem. Najpierw trzeba się dostać na studia. — Spojrzała na zegarek i zerwała się z ławki. — Ojej, spóźnię się!

W oczach pojawił się przestrach.

— Mam auto pod szpitalem. — Marek też wstał. — Podwiozę cię, gdzie chcesz.

W drodze dziewczyna opowiedziała, że mieszka z ciotką Antoniną, siostrą matki. Ma psa – starego spaniela o imieniu Wermut. Tak nazwał go nieżyjący już mąż ciotki. Ciotka ma chore nogi, więc to ona, Kasia, musi wyprowadzać psa. A Wermut jest stary – jeśli nie wyjdzie na czas, będzie kłopot.

— Zrzędliwa? — spytał Marek.

— Ciotka? Nie, skądże. Jest dobra. Wzięła mnie do siebie, choć sama ledwo chodzi.

— A skąd przyjechałaś na studia?

— Zawsze tu mieszkałam. Gdy byłam w piątej klasie, mama umarła. Bolał ją brzuch, ale nie poszła do lekarza. Wróciłam ze szkoły, a ona leżała nieprzytomna. Wezwałam karetkę. Pękł jej wyrostek, zaczęło się zapalenie otrzewnej. Ojciec po jej śmierci zaczął pić. W końcu zginął – przejechał go autobus. Dlatego jestem z ciotką.

Kasia wysiadła i pobiegła do klatki. W drzwiach spojrzała jeszcze raz. Marek pomachał jej, a w następnej chwili zniknęła za progiem.

Sam w samochodzie, przestał nagle czuć się bohaterem. Był tylko zmęczonym, samotnym chirurgiem. Żal mu jej było. Dobra dziewczyna, ambitna. Tak młoda, a już tyle przeszła.

Miesiąc później, po urlopie, Marek Górski szedł korytarzem oddziału. Młoda sanitariuszka myła podłogę. Spod czepełka wymykał się rudy kosmyk. Coś w niej było znajomego. Pacjentka? Czyjaś córka?

Dziewczyna podniosła głowę.

— Pan doktor? Dzień dobry. — W czarnych oczach błysnęła radość. Marek pamiętał ją, choć imię wyleciało mu z głowy.

— Cześć. Nie miałaś iść na studia, a nie do pracy? — Od razu przeszedł na „ty”. — Albo ktoś z rodziny tu leży?

— Dostałam się. Postanowiłam trochę podreptać przed rozpoczęciem roku — odpowiedziała prosto.

— Słusznie. Medycynę trzeba poznać od podszewki. Może zobaczysz to wszystko i zrezygnujesz. A jaki kierunek? Nie chirurgia, prawda?

— Zobaczymy. — Wzruszyła ramionami, a on wreszcie przypomniał sobie: Kasia.

— Miło cię widzieć. — Ruszył korytarzem, pewny, że patrzy za nim. Jego chód stał się sprężysty, niemal niedbały.

Od tamtej pory, przechodząc przez oddział, zawsze wypatrywał rudowłosej dziewczyny. Gdy ją spotykał, zatrzymywał się na krótką rozmowę.

Pewnego dnia zobaczył ją pod drzwiami pokoju lekarskiego. Od razu zrozumiał, że na nieCzekała na niego przy drzwiach, zarumieniona i niepewna, a on poczuł, że to ostatni raz, gdy widzi jej uśmiech, bo los już dawno napisał dla nich zupełnie inną historię.