Zaufliwy mąż i trujący eliksir

Ufna mąż i buteleczka z trucizną

— Przyjechaliśmy, mamo — Lew otworzył przed matką drzwi samochodu.

Helena wysiadła i spojrzała w górę, na okna swojego mieszkania. Westchnęła.

— Co się stało, mamo? Znowu ci źle?

— Nie, synku. — Zajrzała mu w oczy. Widziała w nich szczery niepokój. — Całe życie spędziłam w tym mieszkaniu. Najpierw z rodzicami, potem z mężem. Tu cię przyniosłam ze szpitala. Byłeś taki śliczny. — Zamilkła na chwilę. — Pamiętasz, jak kupowaliśmy firanki po remoncie? A teraz… — Znowu spojrzała na okna.

Ile godzin spędziła, stojąc przy kuchennym oknie, wypatrując swojego Czesława. Jak tylko zauważyła, że idzie przez podwórko, od razu sprawdzała, czy obiad nie ostygł. Zawsze zostawiała włączony gaz pod czajnikiem. Czesław lubił pić wrzątkiem parzącą herbatę, koniecznie z kostkami cukru. Słodzonej ani z cukierkami nie uznawał. Wiejska krew.

— Chodź, mamo — oderwał ją od wspomnień syn, dotykając jej dłoni. — Kasia pewnie już na nas czeka.

— Kasia… — powtórzyła cicho Helena. — Ani razu do mnie nie przyszła. Czekała na moją śmierć?

— Przestań, mamo — ostro przerwał jej syn.

Weszli na drugie piętro starej kamienicy w centrum Warszawy. Syn otworzył ciężkie, wysokie drzwi, na których widać było ślady po śrubach i miejscu, gdzie kiedyś wisiała tabliczka z nazwiskiem jej ojca: „Prof. Stanisław Kowalski”.

Sywora wyjrzała z pokoju, prychnęła i zniknęła.

— Proszę, mamo, zaraz zrobię herbatę, z cytryną, jak lubisz — powiedział Leszek.

Helena weszła do małego pokoju, który kiedyś należał do syna, a jeszcze wcześniej był jej własnym, panieńskim. Ciężko usiadła na wytartej kanapie, odchyliła głowę i przymknęła oczy.

„Co teraz będzie?” — pomyślała.

***

Helena wyszła za mąż późno. Ojciec-profesor widział w córce swoją następczynię, chciał, by kontynuowała jego pracę naukową. Zalecało się do niej wielu. „Nie śpiesz się, córeczko. Chłopcom chodzi o nazwisko twojego ojca, nie o ciebie” — mawiała matka.

Ale w wieku trzydziestu lat sama zakochała się w nieśmiałym doktorancie. Ojciec go uwielbiał, przepowiadał mu wielką karierę. Pewnie dlatego zgodził się na ich ślub. Rok później ojciec przeszedł na emeryturę, oddając katedrę zięciowi. Oni z matką wyprowadzili się na wieś, zostawiając mieszkanie młodym.

Z Czesławem żyli dobrze, tylko z dzieckiem się nie udawało. Helena już traciła nadzieję, gdy w końcu zaszła w ciążę. Jaka była ich radość! Gdy urodził się syn, o nauce trzeba było zapomnieć. Czesław chciał, by siedziała w domu i zajmowała się dzieckiem.

On sam pracował na uczelni za dwóch. Pisał książki, artykuły. Nie brakowało mu zazdrośników. Gdy Leszek, nazwany na cześć dziadka, był w siódmej klasie, Czesław zmarł na zawał. Nie wytrzymał ataków wrogów, którzy nazywali go nuworyszem i pseudonaukowcem, który zrobił karierę dzięki ożenkowi z córką profesora. Nie poradził sobie — umarł.

Helena została sama z synem. Nie wróciła na uczelnię — co z niej za wykładowca? Wszystko zapomniała. Sprzedała dom po rodzicach. Pieniędzy starczało na życie. Potem Leszek skończył studia, zaczął pracować.

Gdy przyprowadził do domu Kasię, zrozumiała, że to poważne. Synowi nie dało się odradzić małżeństwa. Był oczarowany urodą dziewczyny. Matczynym sercem wyczuwała niechęć do wybranki syna. Pytała: skąd jest? kim są jej rodzice? Kasia odpowiadała wymijająco. Zakochany Leszek prosił, by nie dręczyła narzeczonej.

Nie spodobało się Helenie, gdy na ślub nie przyjechał nikt z rodziny Kasi, nawet rodzice.

— Ma trudne relacje z matką i ojczymem, a ojciec jest chory — tłumaczył Leszek.

I Helena ustąpiła. Leszek jest szczęśliwy — a dla matki to najważniejsze. Zniesie wszystko, polubi synową, byle tylko synowi było dobrze.

Gotowała dla powiększonej rodziny, ale Kasia krzywiła się i mówiła, że nie je ciast, bo dba o figurę. Prawie nic nie jadła.

— Dla kogo ja w takim razie gotuję? — denerwowała się Helena.

— Mamo, nie dręcz jej. Niech je, co chce — bronił żony syn, ale sam często jadał w knajpach.

Kasia niby gdzieś pracowała. Wychodziła rano, a już koło południa wracała z modnymi torbami z butików, z nową fryzurą.

Wcześniej z synem często rozmawiali wieczorami, zwierzał się z planów, radził. Teraz siedział z Kasią w pokoju, nie wychodził.

— Ciesz się, że nie żądają wymiany mieszkania — pocieszała Helenę przyjaciółka.

Helena łapała się za serce. Nie chciała stracić mieszkania w centrum, z wysokimi sufitami, szerokimi schodami i dużymi oknami, gdzie żyło kilka pokoleń jej rodziny. Ale kto wie… może Leszek da się przekabacić i pójdzie nawet przeciw matce.

Potem syn zaskoczył — Kasia jest w ciąży. Helena odetchnęła. Będzie dziecko, będzie potrzebna pomoc, a ona jest blisko. Więc mieszkanie na razie bezpieczne. Wymieniła się z młodymi pokojami. Dziecku potrzebna przestrzeń, powietrze.

I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że Helena zaczęła zauważać, że ciągle śpi, nawet w dzień. Wstawała z ciężką głową, jakby wypełnioną watą. Myślała wolniej, zapominała.

Chciała zadzwonić do przyjaciółki, a książki telefonicznej nie mogła znaleźć. Szukała dwa dni, a potem znalazła ją na widoku. Okulary też lądowały w dziwnych miejscach, nawet w lodówce. Czyżby sama je tam wkładała? Bała się powiedzieć synowi.

Wymieniając pokój, oddała też przywództwo Kasi. Wstyd jej było wychodzić z małego pokoju. Siedziała tam całymi dniami i spała. Pokój był na końcu korytarza, budziła się, chciała iść do toalety, a nogi nie słuchały, w głowie się kręciło. Czasem nie zdążyła. Strasznie się tym martwiła — przecież nie jest stara, nigdy tak nie było.

Pewnego dnia obudziła się i zobaczyła przy łóżku czyjś cień. Wydało jej się, że to Czesław. UsKiedy Leszek w końcu odzyskał pełną sprawność, a Helena znalazła w szufladzie Kasi ukryty flakonik z podejrzanym proszkiem, oboje zrozumieli, że to był dopiero początek ich walkLecz gdy pewnego wieczoru Helena przypadkiem znalazła w szufladzie Kasi ukryty flakonik z podejrzanym proszkiem, oboje zrozumieli, że to był dopiero początek ich walki.