Przepaść między nami…

Między nami przepaść…

Kinga długo nie mogła dojść do siebie po rozwodzie z Kamilem. Przeczuwała, że ją zdradza, ale i tak nie była gotowa na prawdę. Było małżeństwo, poukładane życie, plany, marzenia… A teraz nic. Kamil po prostu wyszedł z domu i z jej życia.

Lato miało się ku końcowi, a Kinga nie widziała nic wokół siebie: ani słońca, ani gwaru miasta, ani tęczy po deszczu. Pewnej upalnej nocy, przewracając się z boku na bok, nagle uświadomiła sobie, że tak dalej nie może być. Kamil jest szczęśliwy, a ona nie żyje, tylko powoli umiera.

„Tu wszystko przypomina o nim, o nas. A nas już nie ma. Muszę wyjechać, choćby na chwilę. Tylko nie na południe, nie za granicę, gdzie tłumy i pośpiech. Potrzebuję ciszy, wsi. Przecież mamy tam dom! Babci dom. Wszyscy pochodzimy ze wsi. To nasze miejsce mocy. Dlaczego wcześniej mi to nie przyszło do głowy?” – Kinga nawet usiadła na łóżku. Koszula nocna przykleiła się do pleców.

Babcia zmarła trzy lata temu. Przedtem długo chorowała. Wszystko zmierzało ku końcowi. Ale Kamil namówił ją na wyjazd do Włoch. „Nic się nie stanie w dziesięć dni” – mówił. Wiadomość o śmierci babci zastała ich w Rzymie. „Nic już nie pomożemy. Zmiana biletów to problem. Wrócimy, pójdziemy na grób, pomodlimy się…” I znowu go posłuchała. Jak zwykle.

Mąż mamy ma działkę – duży dom niedaleko miasta. Mama od dawna chciała sprzedać babciny dom, ale ciągle zwlekała.

Dawniej Kinga spędzała każde wakacje u babci. Ale gdy poszła na studia, przestała jeździć na wieś. Nawet na grób nie zajrzała, teraz już nie pamiętała, czemu.

Z niecierpliwości nawet dłonie zaczęły ją swędzieć. Wzięła telefon, chciała zadzwonić do mamy, spytać o klucze. Ale zobaczywszy na ekranie godzinę, zrozumiała, że to środek nocy, wszyscy śpią. Odłożyła komórkę i opadła na poduszkę. Nie szkodzi. Teraz już wiedziała, co robić, jak wydostać się z tej otchłani bólu i żalu. Zaczęła myśleć, jak jutro spakuje rzeczy, jak powita ją dom… I niespostrzeżenie zasnęła.

Rano wstała lekko i od razu zadzwoniła do mamy, pytając o klucze.

„No wreszcie, zaczynasz myśleć o czymś innym niż twój Kamil. Świat się na nim nie kończy…” – mama znów zaczęła swój wyświechtany wywód.

„Mamo, nie teraz. Pocieszenia nie działają. Znajdź klucze.”

„A czego ich szukać? Leżą w szufladzie w przedpokoju. Przyjedź, choć na ciebie popatrzę. Dom w porządku. W maju spotkałam ciocię Grażynę. Mówiłam ci? Nie? Boś miała głowę zajętą… Nie wzdychaj. W każdym razie, była tu na weselu wnuczki. Mówiła, że dom stoi jak nowy. Pytała, czy nie sprzedamy. Nowożeńcy chętnie by kupili. Podobała im się wieś. Może pojedziemy razem?” – mama jak zwykle skakała z tematu na temat.

„Nie. Ja sama. Proszę. Po pracy wpadnę po klucze.”

Cały dzień Kinga myślała o wyjeździe. Szefowa agencji, w której pracowała, sama rozwódka, wysłuchała jej argumentów. Że próbowała zapełnić pustkę pracą, ale nie wyszło. Że chce wyjechać na jakiś czas. Sezon urlopowy, mało zleceń – sobie poradzą. Szefowa niechętnie, ale zgodziła się.

Wieczorem Kinga wpadła do mamy po klucze, potem pakowała rzeczy. Niewiele wzięła, tylko to, co niezbędne. A nuż i tam nie ucieknie od siebie, od bólu, i za dzień wróci.

O dziwo, spała twardo. Rano wstała wcześnie, szybko wypiła kawę, sprawdziła, czy wyłączyła prąd i gaz, wzięła torbę i wyszła z mieszkania.

Miasto jeszcze spało. Nad dachami wschodziło słońce. Z podekscytowania Kinga podśpiewywała pod nosem do radia.

Choć dawno nie była na wsi, drogę pamiętała. Dom stał na swoim miejscu. Nawet trawę ktoś skosił – może sąsiedzi. Wysiadła z samochodu i zanurzyła się w ciszę. Dźwięki oczywiście były: świerszcze, ptaki, koguty budzące letników. W pobliskim podwórku szczekał pies na łańcuchu. Ale w porównaniu z miastem – panowała tu niemalże idealna cisza.

W domu było wilgotno, zasłony przyciemniały pomieszczenie. Kinga zabroniła sobie żałować przyjazdu i wzięła się do roboty. Przyniosła wody ze studni, umyła podłogi, choć brudu prawie nie było. Naznosiła drewna na opał. Gdy w piecu wreszcie buchnął ogień, poczuła się jak zwyciężczyni.

Miejscowi przechodzili obok domu, przyglądali się samochodowi, zaglądali przez okna, ale do środka nie wchodzili – nie wypada bez zaproszenia.

Wkrótce zrobiło się gorąco. Kinga rozłożyła kołdrę na łóżku, poduszki postawiła bliżej pieca, żeby wyschły. Na dwór nie wyniosła – za wiele ciekawskich spojrzeń. Poszła nad rzeczkę, która płynęła tuż za wsią. Na brzegu zdjęła sandały i ostrożnie stąpała po wysuszonej słońcem trawie. Woda z brzegu wydawała się czarna i gęsta.

Kinga odeszła kawałek od wsi, zrzuciła sukienkę i wbiegła do rzeki, rozbryzgując wodę. Była ciepła i miękka.

„A ja myślę, kto tu tak pluska? Jakaś duża ryba?” – rozległ się za nią męski głos.

Kinga gwałtownie się odwróciła. Przed nią stał Mikołaj. Dojrzały, postawny, ale rozpoznawalny. Jej pierwsza miłość z dzieciństwa. W jednej ręce trzymał wędkę, w drugiej – kilka ryb nawleczonych na gałąź.

Serce Kingi podskoczyło do gardła, tłumiąc oddech i myśli… W jednej chwili zalała ją fala wspomnień.

Dlatego tak długo tu nie była. Przez niego. Kiedyś nawet chciała zostać na wsi u babci, przez niego. Mama nie pozwoliła. „Co z takiej miłości może być?”

Kinga namawiała Mikołaja, żeby przyjechał do miasta. Obiecywał, ale nie przyjeżdżał. A potem babcia powiedziała, że się ożenił. Kinga przestała przyjeżdżać. Na trzecim roku poznała Kamila – bardziej z zemsty niż z miłości – i wyszła za niego…

„JesteMikołaj przyciągnął Kingę do siebie i pocałował tak, jakby chciał zatrzymać w tym momencie cały świat.