Przepaść między nami…

Między nami była przepaść…

Po rozwodzie z mężem Paulina długo nie mogła dojść do siebie. Przeczuwała, że ją zdradza, ale i tak nie była przygotowana na prawdę. Była rodzina, ustabilizowane życie z marzeniami i planami… Nic z tego nie zostało. Wojciech po prostu wyszedł z domu, z jej życia.

Lato dobiegało końca, a Paulina nie zauważała nic wokół: ani słońca, ani gwaru miasta, ani tęczy po deszczu. Pewnej upalnej nocy, przewracając się z boku na bok, nagle zrozumiała, że tak dalej być nie może. Wojciech jest szczęśliwy, a ona nie żyje, tylko powoli umiera.

„Wszystko tu przypomina o nim, o nas. A nas już nie ma. Muszę po prostu wyjechać, chociaż na chwilę. Tylko nie na południe, nie za granicę, gdzie tłumy i zgiełk. Muszę pojechać tam, gdzie będzie cisza, na wieś. Mamy tam przecież dom! Dom babci. Wszyscy stamtąd pochodzimy. Tam jest nasze miejsce mocy. Dlaczego wcześniej nie wpadłam na ten pomysł?!” – Paulina nawet usiadła na łóżku. Koszula nocna przykleiła się do pleców.

Babcia zmarła trzy lata temu. Przedtem długo chorowała. Wszystko zmierzało ku końcowi. Ale Wojciech namówił ją na wyjazd do Włoch. „Nic się nie stanie przez dziesięć dni” – mówił. Wiadomość o śmierci babci zastała ich w Neapolu. „Nic już nie pomożemy. Zmiana biletów to problem. Jak wrócimy, pójdziemy na grób, wspomnimy…” I znowu go posłuchała. Jak zawsze.

Mąż mamy miał działkę – duży dom z ogródkiem niedaleko miasta. Mama od dawna chciała sprzedać dom babci, ale jakoś zwlekała.

Kiedyś każde wakacje Paulina spędzała u babci. Gdy tylko poszła na studia, przestała jeździć na wieś. I na grób babci też nie zajrzała, teraz nawet nie pamiętała dlaczego.

Z niecierpliwości aż dłonie zaczęły ją swędzieć. Paulina sięgnęła po telefon, chciała zadzwonić do mamy, spytać o klucze do domu. Ale zerknąwszy na ekran, zobaczyła głęboką noc – wszyscy spali. Odłożyła telefon i opadła na poduszkę. Już wiedziała, co zrobić, jak wyrwać się z tej otchłani bólu i żalu. Zaczęła myśleć, jak jutro spakuje rzeczy, jak przywita ją dom… I niespodziewanie zasnęła.

Rano wstała lekko i od razu zadzwoniła do mamy, pytając o klucze.

– No nareszcie, zaczynasz myśleć o czymś innym niż twój Wojtek. Świat się nie kończy na nim… – mama nadciągnęła stary temat.

– Mamo, nie teraz. Słowa pocieszenia nie działają. Znajdź klucze.

– A po co szukać? Leżą w szufladzie w przedpokoju. Przyjedź, choć na ciebie popatrzę. Dom w porządku. W maju spotkałam ciocię Jadzię. Mówiłam ci? Nie? Boże, tyle się u ciebie działo… No cóż, była na ślubie wnuczki. Pytała, czy nie sprzedamy domu. Nowy zięć chętnie by kupił. Podobała mu się ta wieś. Może pojedziemy razem? – Mama, jak zwykle, skakała z tematu na temat.

– Nie. Ja sama. Proszę. Po klucze wpadnę po pracy.

Cały dzień Paulina myślała o wyjeździe. Szefowa agencji, w której pracowała, sama po rozwodzie, wysłuchała jej argumentów. Próbowała zapełnić pustkę pracą – nie wyszło. Postanowiła wyjechać na jakiś czas. Sezon urlopowy, mało zleceń, dadzą sobie radę bez niej. Szefowa, choć niechętnie, się zgodziła.

Wieczorem Paulina odebrała klucze i spakowała się. Nie zabrała wiele, tylko to, co niezbędne. Co, jeśli tam też nie ucieknie od bólu i po jednym dniu zechce wrócić?

O dziwo, spała mocno. Rano obudziła się wcześnie, z nerwów wypiła kawę, sprawdziła, czy wyłączyła prąd i gaz, wzięła torbę i wyszła z mieszkania.

Miasto jeszcze spało. Nad dachami pojawiały się pierwsze promienie słońca. Paulina podśpiewywała pod radiowe hity, pełna podniecenia.

Choć dawno nie była na wsi, drogi nie zapomniała. Dom stał na miejscu. Nawet trawę ktoś skosił. Wysiadła z samochodu i zanurzyła się w ciszę. Dźwięki oczywiście były: świerszcze, ptaki, koguty budzące letników. W sąsiedztwie szczekał pies na łańcuchu. Ale w porównaniu z miejskim zgiełkiem panowała tu niemal mistyczna cisza.

W domu było wilgotno i ciemno od zasłoniętych firan. Paulina zabroniła sobie żałować przyjazdu i zabrała się do pracy. Przyniosła wodę ze studni, umyła podłogę, choć nie było tam brudu. Przytaszczyła suche drewno. Gdy w piecu w końcu buchnął ogień, poczuła się jak zwycięzca.

Miejscowi przechodzili obok, przyglądali się samochodowi, zaglądali w okna, ale nie wchodzili – taki tu zwyczaj.

Wkrótce zrobiło się gorąco. Paulina rozłożyła kołdrę na łóżku, poduszki ułożyła przy piecu, by szybciej wyschły. Nie wyniosła ich na słońce – zbyt wiele ciekawskich oczu. Poszła nad rzeczkę płynącą za wsią. Na brzegu zdjęła sandały i ostrożnie stąpała po wysuszonej trawie. Woda wydawała się czarna i gęsta.

Odeszła dalej, zrzuciła sukienkę i wbiegła do rzeki, wznosząc fontannę kropel. Woda była ciepła i miękka.

– A ja myślę, kto tu pluska? Jakaś duża ryba? – rozległ się za nią męski głos.

Paulina gwałtownie się odwróciła. Stał przed nią Krzysztof. Dojrzały, postawny, ale rozpoznawalny. Jej pierwsza miłość z dzieciństwa. W jednej ręce trzymał wędkę, w drugiej – nanizane na gałąź ryby.

Serce Pauliny podskoczyło do gardła, utrudniając oddychanie, myślenie… Powódź wspomnień runęła na nią w jednej chwili.

Dlatego tak długo tu nie była. Z jego powodu. Kiedyś chciała nawet zostać na wsi u babci, dla niego. Mama nie pozwoliła. „Co może wyjść z takiej miłości?”

Paulina namawiała Krzysztofa do miasta. Zgodził się, ale nie przyjechał. Potem babcia powiedziała, że się ożenił. Paulina przestała przyjeżdżać. Na trzecim roku poznała Wojtka – bardziej z zemsty niż z miłości – i wyszła za niego…

– Sama? Bez męża? – spytał Krzysztof, wpatrując się w nią.Paulina spojrzała mu w oczy i uśmiechnęła się, wiedząc, że ta przepaść między nimi wreszcie została pokonana.