Co ty robisz na moim laptopie?

— Jaki diabeł kazał ci grzebać w moim laptopie? — Dawid stanął nad Eweliną. Nigdy nie widziała go w takim stanie…

Ewelina wróciła ze szkoły i już w przedpokoju poczuła ciężki zapach alkoholu. Z pokoju dobiegało głośne chrapanie. Wszystko jasne, ojciec znowu pijany. Od razu poszła do kuchni.

Mama stała przy zlewie i obierała ziemniaki. Usłyszała kroki za plecami i odwróciła się. Ewelina bystrym spojrzeniem od razu zauważyła spuchniętą, czerwoną policzkę.

— Mamo, chodźmy stąd. Ile można to znosić? On cię kiedyś zabije — powiedziała ze złością.

— Gdzie pójdziemy? Komu jesteśmy potrzebne? Nie mamy za co wynająć mieszkania. Nie bój się, nie zabije mnie. To tchórz. Tylko przede mną wymachuje pięściami.

Rano Ewelina obudziła się od dziwnych dźwięków. Wstała i zajrzała do kuchni. Ojciec stał przy kuchence, odchylając głowę do tyłu, pił wprost z dzióbka czajnika. Ewelina zafascynowana patrzyła na jego ruchomy jabłko Adama. W górę i w dół, w górę i w dół. Słyszała, jak woda bulgocząc przepływała przez jego gardło. „Niech się zadławi! Proszę, niech się zadławi!” — pomyślała z nienawiścią.

Ale ojciec się nie zadławił. Postawił czajnik, chrząknął z zadowoleniem, spojrzał na nią opuchniętymi, czerwonymi oczami i przeszedł obok do łazienki.

Ewelinę przeszedł dreszcz na myśl, że mama doleje do czajnika wody z kranu i postawi na gazie, nie spłukując śliny i zapachu ojca. Wzięła czajnik i długo czyściła go gąbką, obiecując sobie, że nigdy więcej nie naleje wody do kubka bez uprzedniego umycia i wymiany wody w czajniku.

Na ferie zimowe Ewelina z klasą wyjechała na trzy dni do Krakowa. A gdy wróciła, mama leżała w szpitalu.

— To on ci to zrobił? — spytała ostro, widząc zabandażowaną głowę matki.

— Nie, co ty. Poślizgnęłam się, na dworze był gołoledź.

Ale Ewelina wiedziała, że mama kłamie.

Od częstych urazów głowy mama cierpiała na nadciśnienie. Pół roku później dostała udaru i zmarła. Ojciec płakał na stypie pijanymi łzami, raz żałując przedwczesnej śmierci „ukochanej Marysi”, raz przeklinając ją za to samo.

Mówił, że Ewelina jest całkiem jak matka, groził, że jeśli też go opuści, ją zabije. Ewelina ledwo doczekała końca szkoły. Na studniówkę nie poszła. Następnego dnia cicho odebrała świadectwo w sekretariacie. Gdy ojciec był w pracy, spakowała rzeczy i uciekła z domu.

Ojciec dawał pieniądze na zakupy, a Ewelina część z nich chowała. Albo sama wyciągała mu z kieszeni, gdy spał. Nie było dużo, ale jakoś się utrzyma. Dawno zdecydowała, że wyjedzie stąd, będzie pracować, a studiować można zaocznie.

Nie bała się, że ojciec będzie jej szukał. Policja i sąsiedzi wiedzieli o jego pijaństwie, nikt nie pomoże go w poszukiwaniach. Wyjechała do dużego miasta, wynajęła zaniedbane, ale tanie mieszkanie na obrzeżach, znalazła pracę w „Kurczaku Express”. Pomogli z dokumentami, karmili za darmo…

Złożyła papiery do technikum na zaoczne. Gdy w „Kurczaku Express” dowiedzieli się, że uczy się na księgową, posadzili ją przy kasie.

Chłopacy próbowali się do niej zalecać. „Najpierw wszyscy są mili, czuli, a potem zaczynają pić albo zdradzać. Nie wiem, co gorsze. Nie wierz ich słodkim słówkom, córeczko. Bądź ostrożna. Ja też byłam ładna. Ojciec nie pił, gdy się poznaliśmy. Kochaliśmy się. A gdzie to wszystko poszło? Co mu się w głowie poprzewracało?” — często mówiła mama.

Ewelina zapamiętała jej słowa i nie odpowiadała na zaloty. Wystarczająco widziała, jak wygląda życie rodziców.

Mama w dzień wypłaty szła do sklepu i kupowała najpotrzebniejsze rzeczy: makaron, cukier, kaszę, konserwy, żeby starczyło na dłużej. Ojciec szybko przepijał pieniądze, ale w domu zawsze było co jeść, choć skromnie i monotonnie. Teraz Ewelina robiła tak samo.

Szła do domu z ciężkimi torbami, które ciążyły w dłoniach. Naprzeciw szedł chłopak, wpatrzony w telefon. Ewelina miała nadzieję, że ją zauważy i ominie. Ale chłopak wpadł na nią.

— Przepraszam — powiedział, odrywając wzrok od ekranu.

Ewelina chciała rzucić coś oględnego, żeby patrzył, gdzie idzie. Ale zobaczyła zainteresowane spojrzenie sympatycznego chłopaka i zawstydziła się.

— Nic się nie stało, sama jestem winna — powiedziała i uśmiechnęła się.

Chłopak zaproponował pomoc. Ewelina zawahała się, ale w końcu oddała mu torbę. Nie może być złym człowiekiem, kto ma tak otwarty uśmiech. Poznali się. Dawid bez problemu doniósł torbę do domu, ale Ewelina nie pozwoliła mu wejść do mieszkania.

Następnego dnia chłopak przyszedł do „Kurczaka Express”. Powiedział, że wpadł przypadkiem, ale Ewelina była pewna, że to nieprawda. Zaczęli się spotykać.

Dawid szczerze przyznał, że jest po rozwodzie, że ma małą córeczkę, którą uwielbia. Zostawił żonie mieszkanie, a sam mieszkał u kolegi. Opowiedział, że ożenił się z głupoty.

— Po prostu nie potrafiliśmy żyć razem, okazało się, że nie mamy ze sobą nic wspólnego. Czasem przez kilka dni nie rozmawialiśmy.

Mówił dużo o córce, i Ewelina uznała, że takiemu człowiekowi, który kocha dzieci, można ufać. Po miesiącu Dawid zaproponował wspólne mieszkanie.

— Wynajmijmy normalne mieszkanie bliżej centrum. We dwoje łatwiej żyć.

Ewelina się zgodziła. Była w siódmym niebie. Teraz będzie miała normalną rodzinę. Przeprowadzili się do przestronnego mieszkania, skromnie uczcili nowy etap. O przyszłości, o ślubie Ewelina nie marzyła. Dawid często mówił o dzieciach, że na pewno będą dwójka — chłopiec i dziewczynka. I Ewelina wierzyła, że tak będzie.

Dawid od razu zapłacił za mieszkanie z góry za dwa miesiące. A trzeciego miesiąca przepraszającym tonem poprosił, żeby zapłaciła EwelEwelina spojrzała na swoje odbicie w lustrze szpitalnej łazienki, wyprostowała ramiona i pomyślała: „Teraz jestem tylko ja i mój syn, ale to wystarczy, by zacząć wszystko od nowa.”