„Gdyby był nieco zamożniejszy, mogłabym się w nim zakochać” – rozmyślała dziewczyna.

„Jaki piękny się zrobił. Gdyby był trochę bogatszy i pracował w prestiżowej firmie, pewnie bym się w nim zakochała” – pomyślała Wiesława.

„No, Kamil, zostajesz za mnie. Jeśli będą problemy, dzwoń. Nie lecę na Marsa, będę dostępny” – powiedział Marek, wyciągając rękę do swojego zastępcy i przyjaciela.

„Rozumiem, nie martw się. A tak w ogóle – nie powiedziałeś jeszcze, dokąd jedziesz na wakacje. Na Malediwy czy do Turcji?” – Kamil uścisnął dłoń.

„Nie mówiłem? Do matki. Trzeba naprawić dach, ogrodzenie poprawić. Za ojcem to wszystko było jak w zegarku, a odkąd odszedł, co chwilę coś się psuje. Nie pamiętam, kiedy ostatnio siedziałem z wędką nad rzeką.”

„Ja nigdy nawet nie byłem na rybach. Prawdziwy mieszczuch. Trochę mi ciebie zazdroszczę” – westchnął Kamil. „Jak wrócisz, opowiesz” – krzyknął za odchodzącym Markiem.

Ciesząc się, że już jutro rano będzie daleko od hałaśliwego i zakurzonego miasta, przytuli matkę i odetchnie świeżym powietrzem dzieciństwa, Marek jechał do domu z uśmiechem.

Dorastał w małej wsi. Matka była nauczycielką, ojciec pracował jako budowlaniec. Marek często pomagał ojcu na budowie, umiał wszystko naprawić. Ojciec marzył, że syn pójdzie w jego ślady. Ale Marka fascynowały komputery i nowe technologie. Nauka przychodziła mu łatwo. Kiedy skończył szkołę, oznajmił, że we wsi nie ma dla niego przyszłości – chce pojechać do Warszawy i osiągnąć więcej, niż bycie zwykłym budowlańcem.

„Jak to nie ma przyszłości? Wieś się rozwija, budowlańcy zawsze będą potrzebni. Chleba ci nie zabraknie. Chcesz, postawimy ci dom? Ożenisz się, dzieci będą miały gdzie biegać” – przekonywał ojciec.

„Za wcześnie na żonę. Najpierw muszę stanąć na nogi” – zbywał Marek.

Ojciec się denerwował, kłócili się. Matka zaś cierpliwie go uspokajała i wspierała syna.

„Nie podcinaj mu skrzydeł. Niech spróbuje. Jest mądry, jeszcze będziemy z niego dumni” – przekonywała męża.

Rodzice dali mu trochę pieniędzy na start i puścili syna podbijać stolicę. Marek studiował i pracował na budowie. Z czasem osiągnął wszystko, o czym marzył.

W szkole zakochał się w Wiesławie, śmiesznej zadziornej dziewczynie. Nie była orłem z nauki, marzyła o salonie fryzjerskim. Każde z nich miało własne plany. Rozjechali się w różne strony, mając nadzieję, że kiedyś się spotkają.

Kiedy Marek przyjeżdżał na wakacje, okazywało się, że Wiesława już wyjechała.

Mógł pójść do jej matki i poprosić o numer telefonu, adres – ale tego nie zrobił. Miłość przeszkadzałaby w spełnianiu marzeń. Gdyby się ożenił, przyszłyby dzieci, trzeba byłoby zarabiać na chleb, a nie realizować cele. Nie, najpierw musiał osiągnąć sukces – założyć firmę, kupić dom, samochód…

„Uważaj, przegapisz czas. Wiesława może na ciebie nie czekać” – mawiał ojciec.

„Nic straconego, są inne dziewczyny” – odpowiadał Marek.
Ale inne go nie interesowały.

Teraz Marek miał wszystko – prawie wszystko, o czym marzył. Dom w eleganckiej dzielnicy, drogi samochód, biznes, który przynosił dochody. Mógł w końcu pomyśleć o żonie. Kobiet nie brakowało, ale one widziały w nim tylko dom, auto, pieniądze. A on pragnął, by kochały go dla niego samego.

Przyjeżdżając do rodziców, potajemnie liczył, że spotka Wiesławę. Rodzicom opowiadał o sobie mało i niechętnie. Żyli skromnie, oszczędnie, pracując ciężko i uczciwie. Tego samego oczekiwali od syna. Kiedy mówił o sukcesach, ojciec marszczył brwi, a matka nerwowo mrugała. Jak można uczciwie zarobić na mieszkanie w Warszawie?

„Prawa łamiesz? Tego cię uczyliśmy? Lepiej byłoby, gdybyś został na budowie, niż mamy się wstydzić” – burczał ojciec.

Dlatego Marek przyjeżdżał do nich starym samochodem, pożyczonym od znajomych w zamian za swoją luksusową limuzynę. Albo pociągiem. Mówił krótko: „Pracuję jako inżynier”. Ojciec kiwał głową z aprobatą, dumny, że syn został „warszawiakiem”.

Tym razem też nie zmienił swoich zwyczajów, choć ojciec odszedł trzy lata wcześniej. Zostawił luksusowe auto w garażu, wsiadł w pociąg i ubrał się skromnie.

Dostał miejsce na dole, ale górną półkę miała zająć starsza pani. Marek bez wahania się zamienił. Babcia dziękowała mu przez całą podróż.

Leżąc na górnej półce, patrzył przez okno. Mijały lasy, pola, rzeki. Wspominał, jak lata temu pierwszy raz jechał do Warszawy. Kołysanie wagonu sprzyjało wspomnieniom.

Wieś wydała mu się malutka i bajecznie piękna. Powietrze świeże, drzewa soczyście zielone, inaczej niż przykurzona miejska roślinność. W ogródkach kwitły kwiaty, ciesząc oczy.

Wszedł do rodzinnego domu. Matka, zobaczywszy go, aż zaklasnęła w dłonie, a w oczach zabłysły łzy.

„Synku, jaka radość! A ja nie spodziewałam się ciebie. Na długo?” – spojrzała uważnie.

„Dopóki mnie nie wyrzucisz” – odparł, tuląc ją.

Matka codziennie piekła ciasta, chcąc jak najlepiej nakarmić jedynaka. Jadł, a potem łatał dach, malował okiennice, naprawiał płot.

„Odpocznij, synku. Przyjechałeś na urlop, a tylko pracujesz” – martwiła się.

„Już prawie skończyłem. A ty gdzie się wybierasz?” – spytał, widząc odświętną sukienkę i dużą torbę.

Matka nigdy nie wychodziła z domu bez stroju.

„Muszę do sklepu.”

„Ja pojadę rowerem. Co kupić?” – zaproponował.

Matka dała listę zakupów.
„Ty tak pójdziesz?” – załamała ręce.

„No… co w tym złego?” – Marek uważał, że dla wsi jest ubrany przyzwoicie: znoszone dżinsy, koszula z podwiniętymi rękawami, odsłaniającymi opalone ramiona.

Ale buty… buty były drogie, markowe. Nie mógł się powstrzymać – lubił wygodne, porządne obuwie. Chociaż mało kto na wsi poznałby ich wartość.

Od tamtej rozmowy minęły lata, a Marek i Wiesława nigdy więcej się nie spotkali, choć każde z nich wciąż myślało o tym, co mogło być, gdyby tylko powiedzieli sobie prawdę.