„Jak bardzo się zmienił. Gdyby tylko miał więcej pieniędzy i pracował w renomowanej firmie, z pewnością bym się w nim zakochała” – myślała dziewczyna.

**Dziennik, 12 czerwca**

„Jaki przystojny z niego zrobił się człowiek. Gdyby tylko był trochę zamożniejszy, pracował w prestiżowej firmie, pewnie bym się w nim zakochała” – pomyślała Kinga.

– No więc, Filip, zostajesz za mnie. Jeśli coś się popsuje, dzwoń. Nie lecę na Marsa, będę na telefonie – powiedział Krzysztof, wyciągając dłoń do swojego zastępcy i przyjaciela.

– Jasne, nie martw się. A tak w ogóle, nie powiedziałeś jeszcze, dokąd jedziesz na urlop. Na Malediwy czy do Turcji? – Filip uścisnął jego dłoń.

– Nie mówiłem? Do matki. Dach trzeba naprawić, ogrodzenie poprawić. Za życia ojciec pilnował domu, ale od kiedy odszedł, wszystko się sypie. Nie pamiętam już, kiedy ostatnio siedziałem z wędką nad rzeką.

– Ja nigdy nawet nie byłem na rybach. Prawdziwy mieszczuch. Trochę ci zazdroszczę – westchnął Filip. – Jak wrócisz, opowiesz – dodał, gdy Krzysztof już odchodził.

Ciesząc się, że jutro rano będzie daleko od hałaśliwego, zakurzonego miasta, przytuli matkę i znów poczuje świeże powietrze dzieciństwa, Krzysztof jechał do domu z uśmiechem na twarzy.

Dorastał w małej wiosce. Mama była nauczycielką, ojciec pracował na budowie. Krzyś często pomagał ojcu, wszystkiego się nauczył. Tata marzył, że syn pójdzie w jego ślady. Ale Krzyś ciągnęło do maszyn, komputerów, nowych technologii. Uczył się łatwo. Gdy skończył szkołę, oznajmił, że w wiosce nie ma dla niego przyszłości – chce pojechać do Warszawy i osiągnąć więcej niż bycie zwykłym budowlańcem.

– Jak to nie ma przyszłości? Wieś się rozwija, budowlańcy zawsze będą potrzebni. Chleb na stole będzie. Chcesz, postawimy ci dom? Ożenisz się, dzieciom będzie gdzie biegać – przekonywał ojciec.

– Za wcześnie na żonę. Najpierw muszę stanąć na własne nogi – oponował Krzysztof.

Ojciec się denerwował, kłócili się. Ale mama cierpliwie go uspokajała i wspierała:

– Nie obcinaj mu skrzydeł. Niech spróbuje. Mądry chłopak jest, jeszcze będziemy z niego dumni.

Rodzice dali pieniądze na start i wypuścili syna na podbój stolicy. Krzysztof studiował i dorabiał na budowie. Z czasem osiągnął wszystko, o czym marzył.

W szkole kochał się w Kingi, śmiesznej, zadziornej dziewczynie. Nie była orłem z matematyki, marzyła o salonie fryzjerskim. Każde z nich miało swoje plany. Rozjechali się w różne strony, licząc, że może kiedyś się spotkają.

Gdy Krzysztof przyjeżdżał na wakacje, zawsze okazywało się, że Kinga już wyjechała.

Mógł pójść do jej matki i poprosić o numer, adres… ale tego nie zrobił. Miłość tylko przeszkadza w spełnianiu marzeń. Gdyby się pobrali, pojawiliby się dzieci, trzeba by harować na chleb zamiast skupiać się na celu. Nie, najpierw musiał osiągnąć sukces – założyć firmę, kupić samochód, wybudować dom. Dopiero potem…

– Uważaj, czas ucieka. Kinga może na ciebie nie czekać – mawiał ojciec.

– Nic straconego, świata poza nią nie brakuje – odpowiadał Krzysztof.
Ale innych kobiet nie potrzebował.

Teraz miał wszystko. Prawie wszystko. Piękny dom w modnej dzielnicy, drogi samochód, biznes, który przynosił dobre zyski. Mógł pomyśleć o żonie. Kobiety się przewijały, ale one chciały domu, mercedesa, pieniędzy. A on pragnął, by kochały go dla niego samego.

Przyjeżdżając do rodziców, w głębi duszy liczył, że spotka Kingę. Opowiadał im o sobie oszczędnie. Żyli skromnie, bez luksusów, ciężko pracując. Tego samego oczekiwali od syna. Gdy zaczynał mówić o swoich sukcesach, ojciec marszczył brwi, a mama nerwowo mrugała. Czy można uczciwą pracą zdobyć mieszkanie w Warszawie, wybudować willę?

– Łamiesz prawo? Tego cię uczyliśmy? Wolałbym, żebyś tynkował ściany, niż żebym się za ciebie wstydził – burczał ojciec.

Dlatego Krzysztof odwiedzał ich starym, pożyczonym autem albo jechał pociągiem. Mówił, że pracuje jako inżynier. Ojciec kiwał z dumą – syn, warszawiak.

Tym razem też nie zmienił zwyczajów, choć ojciec odszedł trzy lata temu. Lexusa zostawił w garażu, kupił bilet na pociąg i ubrał się skromnie.

Miał miejsce na dole, ale górne zajęła starsza pani. Krzysztof bez wahania się zamienił. Babcia dziękowała mu całą drogę.

Leżąc na górnej półce, patrzył przez okno. Mijały lasy, pola, rzeki. A on wspominał, jak lata temu pierwszy raz jechał do Warszawy. Pod kołami pociągu myśli płyną łatwiej.

Wieś wydała mu się mała i bajecznie piękna. Powietrze świeże, drzewa soczyście zielone, nie to co smutna miejska roślinność. W ogródkach kwitły kwiaty, ciesząc oczy.

Wszedł na podwórko rodzinnego domu. Matka, zobaczywszy go, aż klasnęła w dłonie, łzy błyszczały w jej oczach.

– Synku, jaka radość. A ja nie spodziewałam się ciebie. Na długo? – spojrzała na niego uważnie.

– Dopóki mnie nie wyrzucisz – przytulił ją.

Mama codziennie piekła ciasta, chcąc jak najlepiej nakarmić jedynaka. Jadł, a potem łaził po dachu, naprawiał płot, malował okiennice.

– Odpocznij już, synku. Przyjechałeś na urlop, a cały czas pracujesz – martwiła się.

– Właśnie skończyłem. A ty gdzie idziesz? – spytał, widząc odświętną sukienkę i dużą torbę.

Mama nie wychodziła z domu bez porządnego ubrania.

– Do sklepu muszę – odparła.

– Ja pojadę rowerem. Co kupić? – zaproponował.

Matka podała mu listę.
– I tak wyjdziesz? – załamała ręce.

– No… a co? – Krzysztof uważał, że ma na sobie całkiem przyzwoite ubranie jak na wieś: znoszone dżinsy, koszula z podwiniętymi rękawami, odsłaniająca muskularne, opalone ramiona. Buty… buty były markowe, drogie. Nic na to nie poradził – lubił wygodne, wysokiej jakości obuwie. Wątpliwe, by ktoś na wsi znał ich cenę.

Ruszył rowerem do sklepu. KobietyKiedy Krzysztof wrócił do Warszawy, oboje z Kingą zrozumieli, że prawdziwe szczęście nie kryje się w maskach, które noszą, lecz w szczerości, której tak długo się bali.