Wybierz stronę: z nią czy z nami?

Kasia po pracy wstąpiła do sklepu koło domu. Już stała przy kasie, gdy dostrzegła ciocię Halinę. Kiedyś pracowała razem z mamą Kasi. Za każdym razem, widząc przyjaciółkę matki, Kasia zatrzymywała się, by zamienić z nią kilka słów.

Zapłaciła, odeszła od kasy i czekała na ciocię Halinę przy wyjściu.

– Dzień dobry – powiedziała Kasia, gdy kobieta podeszła. – Dawno pani nie widziałam.

– Kasieńko, dzień dobry. Byłam chora, nie wychodziłam z domu. Chodź, muszę ci coś powiedzieć.

Kasia się zaniepokoiła. Maciek miał szesnaście lat – wiek burzliwy. A trzynastoletnia Zosia już się stroiła i marzyła o chłopakach. Może narobiła głupot? Zrobiło się jej nieswojo. Torba z zakupami ciążyła, a uchwyty wbijały się w dłoń aż do bólu. Może wymówić się brakiem czasu i uciec? Nie zdążyła. Ciocia Halina zatrzymała się i zaczęła mówić przyciszonym głosem, pochylając się ku jej uchu:

– Nie myśl źle, to nie plotki. Mówię, co sama widziałam. Jesteś mi bliska, przecież patrzyłam, jak dorastałaś. Twój Wojtek zagląda do sąsiedniego domu, do młodej kobiety. Jej okna są akurat naprzeciwko moich. Jak tylko przychodzi, od razu zaciąga zasłony.

Kasię oblało zimno, a potem rzuciło w gorączkę. Nie spodziewała się takiego zwrotu akcji. Od wielu rzeczy, ale nie od Wojtka.

– Postanowiłam cię uprzedzić. Sama się martwię. Macie dwoje dzieci. A jeśli to u niego poważne? Powinnaś interweniować, pogadać z mężem, póki czas.

– Tak, już idę, ciociu Halu – Kasia odsunęła się, spiesząc do domu, próbując uciec przed współczującymi spojrzeniami i słowami cioci Haliny, zupełnie zapominając, że mieszkają obok siebie.

Zadyszana szybkim marszem, Kasia długo trafiała kluczem do zamka. Weszła do mieszkania, osunęła się na puf i postawiła torbę z zakupami przy nogach. Upadła, coś się wysypało, potoczyło po podłodze. Kasia nawet nie zauważyła, ogłuszona wiadomością. Na hałas wyszła Zosia, zaczęła zbierać rozsypane produkty.

– Zanieś to do kuchni, zaraz przyjdę – powiedziała Kasia, odsyłając córkę.

„Jak on mógł? Widziała ciocia Halina, kto jeszcze widział? A dzieci? A ja niczego nie zauważyłam…” – myślała, rozbierając się.

– Mamo, jesteś chora? Wyglądasz jakoś… – zaczęła Zosia.

– Idź do pokoju. Daj mi chwilę – ostro poprosiła Kasia.

Zosia zawahała się, ale zostawiła matkę samą.

„Dobrze, że nie ma Wojtka. Jest czas ochłonąć. Inaczej bym nie wytrzymała, wyrzuciłabym mu to od progu. Emocje to kiepscy doradcy.”

Kasia wstała, poszła do kuchni, nalała wody ze czajnika i piła małymi łykami, przekonując się, by się nie denerwować. Zrobiło się trochę lżej. Potem zaczęła przygotowywać obiad. Ale wszystko wypadało jej z drżących rąk.

Na patelni rumieniły się kotlety, zostało tylko wyjąć z lodówki ugotowane wcześniej makarony. Co chwila Kasia podchodziła do okna, próbując znaleźć okna cioci Haliny i te naprzeciwko.

Drgnęła na dźwięk klucza w zamku. Odwróciła się szybko do kuchenki. Po chwili usłyszała kroki za plecami.

– Pycha, co tu pachnie – rzucił mąż wesoło.

– Przebierz się i umyj ręce, jemy – głos Kasi brzmiał ostro jak struna.

– Coś się stało? – Wojtek podszedł i zajrzał jej w oczy.

– Spotkałam ciocię Halinę w sklepie – przełknęła ślinę. – Powiedziała, że… była chora, nie wychodziła. A ja nawet jej nie odwiedziłam.

– I przez to się martwisz? – zapytał Wojtek.

– Nie. Powiedziała, że widziała, jak chodzisz do domu naprzeciwko – ostatnie słowa Kasia wypowiedziała cicho, patrząc mu prosto w oczy.

– Co jeszcze ta stara plotkara ci naopowiadała? – Wojtek zirytował się.

Ale Kasia, widząc jego nerwowe spojrzenie, zrozumiała, że to prawda. A jeszcze miała nadzieję…

– Ona widziała, inni też widzieli. O czym ty myślałeś? A jeśli dzieci się dowiedzą? – syknęła Kasia, zerKasia wzięła głęboki oddech, otarła łzy i powiedziała: „Wojtek, jeśli wybierzesz ją, to już nigdy nie wracaj do tego domu.”