Zabawa w Ciągnięcie Losu

**Żarcik**

Przed niewielką sceną tańczyli goście, a na czele wszystkich jubilat – sześćdziesięciopięcioletni szef Wojciecha. „Boże, jaki przystojniak…” – nuciły nieskładnie kobiety, wtórując solistce małego zespołu.

Halina z mężem, zmęczeni zabawą, winem i obfitym jedzeniem, zostali przy zniszczonym stole. Na drugim końcu dwójka kolegów sprzeczała się o coś, a trzeci drzemał, opierając głowę na złożonych dłoniach.

Halina przysunęła się do męża i szepnęła mu do ucha:

– Może wrócimy do domu? Wszyscy już pijani, nikt nie zauważy naszego wyjścia. Głowa mi pęka od tego hałasu. – Dla większego efektu przycisnęła palce do skroni.

Wojciech rzutem oka objął salę.

– Masz rację, nie ma tu już po co zostać, chodźmy – powiedział.

Wyszli niezauważeni z restauracji.

– Uff, jak przyjemnie! – Halina nabrała pełne płuca nocnego powietrza.

– Taksówka? – zapytał Wojciech.

– Nie, przejdźmy się, odetchnijmy. – Halina wzięła męża pod rękę i powoli ruszyli w ciemne uliczki.

– Nie zmęczysz się w tych szpilkach? – spytał Wojciech.

– Wtedy mnie poniesiesz, jak dwadzieścia lat temu. Pamiętasz? Założyłam nowe buty i obtarłam nogi. Szliśmy pieszo z kina, bo jeszcze nie mieliśmy samochodu, a autobusy już nie jeździły. Niosłeś mnie przez pół miasta. – Halina westchnęła.

Wojciech przytulił jej rękę łokciem, potwierdzając, że pamięta.

– Ach, jacy byliśmy młodzi i zakochani… Dwadzieścia lat minęło jak jeden dzień. Wydaje się, że dopiero co wzięliśmy ślub, że czekałam na Zosię, byliśmy tak szczęśliwi… – znów westchnęła Halina.

– W pracy czeka mnie awans, to nowe możliwości i wyższa pensja. Wkrótce Zosia urodzi nam wnuka. A jesienią będziemy świętować mój jubileusz. Jesteśmy zdrowi. Czy to nie powód do radości? – zapytał Wojciech.

Halina nie zdążyła odpowiedzieć, bo dotarli już do bloku.

Halina pierwsza wzięła prysznic, zmyła makijaż. Wyszła z łazienki z mokrymi jeszcze włosami, w obszernym, miękkim szlafroku. Wojciech w myślach porównał ją z Adrianą, przypominając sobie gładką skórę kochanki, jej jędrne młode ciało, kuszące oczy, bujną czuprynę… *„Co lata robią z kobietami. Czy Adriana za dwadzieścia lat będzie taka jak Halina? Nie, z nią tak się nie stanie, dla mnie zawsze będzie młodsza, bo ja zawsze będę od niej o te dwadzieścia lat starszy. Gdyby tylko była teraz przy mnie…”*

Wspomnienia o młodej, namiętnej kochance tak go podnieciły, że w końcu wziął lodowaty prysznic, żeby ochłonąć.

Rano wyciągnął z szafy wyprasowaną koszulę, z ledwo wyczuwalnym zapachem płynu do płukania, zdjął z wieszaka krawat. Halina zawsze od razu dobierała do koszul krawaty i wieszała je razem. Z kuchni kusząco pachniała świeżo zaparzona kawa.

– Chcę dzisiaj pojechać na działkę. Jabłka pewnie już spadają, zbiorę, ugotuję kompot, upiekę szarlotkę – powiedziała Halina, stawiając przed mężem filiżankę.

– Po co? W sobotę moglibyśmy pojechać razem samochodem – zauważył Wojciech, gryząc kanapkę.

– Do soboty jeszcze trzy dni. Jabłka całkiem zgniją. No i sprawdzę, czy wszystko w porządku.

– No dobrze, jak chcesz – Wojciech dopił kawę i postawił pustą filiżankę na stole.

– Zostanę na noc. Nie będę wracać po ciemku, i tak nie zdążę na autobus. Kolację zostawię w lodówce – powiedziała Halina w plecy Wojciechowi, który wychodził już z kuchni.

Zamarł na moment, odwrócił się do niej.

– Naprawdę zostajesz na noc?

– Tak. A dlaczego cię to dziwi? Masz może jakieś plany? – Halina uśmiechnęła się smutno.

– Nie. Tylko… uważaj tam. – Wojciech wyszedł do przedpokoju.
Za chwilę drzwi się zatrzasnęły.

Wojciech wsiadł do samochodu i przekręcił kluczyk. Zanim wyjechał z osiedla, wybrał numer Adriany.

– Cześć. Nie obudziłem? Słoneczko, mam dla ciebie dobrą wiadomość. Halina wyjeżdża dzisiaj na działkę, zostanie tam na noc. Więc będziemy mieli całą noc dla siebie – zaśmiał się do słuchawki.

– Rozumiem, kochanie – zaśpiewał w odpowiedzi głos Adriany, a w tle rozległ się głośny cmok.

– Jesteś moją rozumnejką. Czekam na ciebie wieczorem. Już tęsknię. – Wojciech wsunął telefon do kieszeni marynarki i wyjechał na ulicę, przykręcając radio.

Wszystko układało się idealnie. Humor Wojciecha znacznie się poprawił. *„Najwyższy czas powiedzieć Halinie, wyjaśnić wszystko i postawić kropkę nad «i». Adriana już nie daje mi spokoju, pyta, kiedy będziemy razem.”*

Po pracy Wojciech wstąpił do sklepu i kupił butelkę droższego wina, owoce. Pod blokiem spojrzał w okna swojego mieszkania – światła nie było, więc Halina już wyjechała. Wbiegł na trzecie piętro, przeskakując po dwa stopnie. Serce protestowało w piersi, oddech się załamał. *„Mnie też lata nie oszczędziły. Powinienem zapisać się na siłownię”* – pomyślał, otwierając drzwi.

W przedpokoju szybko się rozebrał, z ciężką torbą poszedł do kuchni i stanął jak wryty w drzwiach. Przy oknie, tyłem do niego, stała Halina. Jej sylwetka wyraźnie odcinała się na tle okna.

– Ty… nie wyjechałaś? – wybełkotał, starając się, by głos nie zdradził rozczarowania. *„Muszę szybko zadzwonić do Adriany, że wszystko odwołane. Zaraz ma przyjść.”* – A dlaczego bez światła?

– Niespodzianka! – wesoło powiedziała Adriana i odwróciła się do niego.

Wojciech zapomniał zamknąć usta. Nie wierzył własnym oczom, jak to możliwe? O mało nie upuścił torby. Włączył światło i rozejrzał się. Przed nim stała naprawdę Adriana. Spięła włosy z tyłu głowy, tak jak zwykle robiła Halina, więc w ciemności ją pomylił. Głośno westchnąWojciech zrozumiał w końcu, że najlepszą żonę miał już od dawna, a teraz musiał się postarać, by ją odzyskać.