Zaskakująca gra

*Żart*

Przed niewielką sceną tańczyli goście, na czele z jubilatem – sześćdziesięciopięcioletnim szefem Krzysztofa. „Boże, co za mężczyzna…” – nierówno wtórowały kobiece głosy solistce lokalnego zespołu.

Małgorzata z mężem, zmęczeni zabawą, winem i obfitym jedzeniem, zostali przy rozgardiaszowanym stole. Na drugim jego końcu dwóch kolegów żywo o czymś dyskutowało, a trzeci drzemał, opierając głowę na złożonych dłoniach.

Małgorzata przysunęła się do Krzysztofa i szepnęła mu prosto do ucha:
– Może pójdziemy do domu? Wszyscy już pijani, nikt nie zauważy naszego wyjścia. Od hałasu rozbolała mnie głowa. – Dla większej wiarygodności przycisnęła końce palców do skroni.

Krzysztof spojrzał spode łba na salę.
– Masz rację, nie ma po co tu siedzieć, chodźmy – mruknął.

Wymknęli się niezauważeni z restauracji.
– Uff, jakie to uczucie! – Małgorzata nabrała pełną piersią chłodnego nocnego powietrza.
– Taksówka? – zapytał Krzysztof.
– Nie, przejdźmy się, odetchnijmy. – Małgorzata wzięła męża pod rękę i powoli ruszyli ciemnymi ulicami.
– Nie zmęczysz się w tych szpilkach? – zapytał Krzysztof.
– Wtedy mnie poniesiesz, jak dwadzieścia lat temu. Pamiętasz? Włożyłam nowe buty i obtarłam sobie nogi. Szliśmy z kina piechotą, bo jeszcze nie mieliśmy samochodu, a komunikacja już nie jeździła. Niósłeś mnie wtedy do domu na rękach… – Małgorzata westchnęła.

Krzysztof przytulił jej ramię do siebie, potakując, że pamięta.
– Ach, jacy byliśmy młodzi i zakochani… Dwadzieścia lat minęło jak jeden dzień. Wydaje się, że ledwo wzięliśmy ślub, że czekałam na Martę, że byliśmy tacy szczęśliwi… – znów westchnęła.

– W najbliższym czasie czeka mnie awans, a z nim nowe możliwości i wyższa pensja. Marta niedługo urodzi nam wnuka. A jesienią świętujemy moje urodziny. Jesteśmy zdrowi. Czy to nie powód do radości? – zapytał Krzysztof.

Małgorzata nie zdążyła odpowiedzieć – dotarli już do domu.

Pierwsza wzięła prysznic, zmyła makijaż. Wyszła z łazienki z wilgotnymi jeszcze włosami, w obszernym, mięsistym szlafroku. Krzysztof mimowolnie porównał ją z Agnieszką, przypominając sobie gładką skórę kochanki, jej jędrne, młode ciało, kuszące spojrzenie, burzę bujnych włosów… *Co lata robią z kobietami. Czy Agnieszka za dwadzieścia lat będzie wyglądać jak Małgorzata? Nie, z nią tak nie będzie, zawsze będzie dla mnie młoda, bo ja zawsze będę od niej starszy o dwadzieścia lat. Gdyby tylko była teraz tutaj…*

Wspomnienie młodej i namiętnej kochanki rozpaliło w nim taki żar, że wszedł pod lodowaty prysznic, żeby ochłonąć.

Rano wyciągnął z szafy wyprasowaną koszulę, pachnącą delikatnie płynem do płukania, zdjął z wieszaka krawat. Małgorzata zawsze od razu dobierała krawat do koszuli i wieszała razem. Z kuchni ciągnął kuszący zapach świeżo zaparzonej kawy.
– Chcę dziś pojechać na działkę. Pewnie jabłka już opadły, zbiorę, ugotuję kompot, upiekę szarlotkę – powiedziała Małgorzata, stawiając przed mężem filiżankę.
– Po co? W sobotę moglibyśmy pojechać razem samochodem – zauważył Krzysztof, gryząc kanapkę.
– Do soboty jeszcze trzy dni. Jabłka całkiem zgniją. No i sprawdzę, czy wszystko w porządku.
– No, jak chcesz – Krzysztof dopił kawę i postawił pustą filiżankę na stole.
– Zostanę tam na noc. Nie będę wracać po ciemku, i tak nie zdążę na autobus. Kolację zostawię w lodówce – powiedziała Małgorzata do pleców Krzysztofa, który wychodził już z kuchni.

Zatrzymał się, odwrócił.
– Naprawdę chcesz zostać tam na noc?
– Tak, a dlaczego cię to dziwi? Masz może jakieś plany co do mnie? – Małgorzata uśmiechnęła się smutno.
– Nie. Tylko uważaj tam. – Krzysztof wyszedł do przedpokoju.

Drzwi zatrzasnęły się za nim.

Krzysztof wsiadł do samochodu i przekręcił kluczyk. Zanim wyjechał z podwórka, wybrał numer Agnieszki.
– Cześć. Nie obudziłem? Słoneczko, mam dla ciebie dobrą wiadomość. Małgorzata dziś wyjedzie na działkę, zostanie tam na noc. Więc mamy przed sobą całą noc – zaszczebiotał do słuchawki.
– Zrozumiałam, kochanie – zaterkotał w odpowiedzi głos Agnieszki, a w tle rozległ się głośny całus.
– Jesteś moją mądrą dziewczynką. Czekam na ciebie wieczorem. Już tęsknię. – Krzysztof wsunął telefon do kieszeni marynarki i wyjechał na ulicę, podgłaśniając radio.

Wszystko układało się idealnie. Humor Krzysztofa wyraźnie się poprawił. *Najwyższy czas porozmawiać z Małgorzatą, powiedzieć jej wszystko i postawić kropkę nad „i”. Agnieszka już nie daje mu spokoju, ciągle pyta, kiedy w końcu będą razem.*

Po pracy Krzysztof wstąpił do sklepu, kupił butelkę droższego wina i trochę owoców. Pod domem spojrzał w okna swojego mieszkania – światła nie było, więc Małgorzata najwyraźniej wyjechała. Wbiegł na trzecie piętro, przeskakując po dwa schody. Serce protestowało w piersi, oddech się załamał. *Też mnie lata nie oszczędziły. Powinienem zapisać się na siłownię* – pomyślał, otwierając drzwi.

W przedpokoju szybko się rozebrał, z ciężką torbą poszedł do kuchni i zastygł w progu. Pod oknem, tyłem do niego, stała Małgorzata. Jej sylwetka wyraźnie odcinała się na tle okna.
– Ty… nie wyjechałaś? – wymamrotał Krzysztof, próbując, by głos nie zdradził rozczarowania. *Muszę szybko zadzwonić do Agnieszki, że wszystko odwalaKrzysztof westchnął głęboko i powoli podszedł do żony, wiedząc, że jedyne, co może teraz zrobić, to spróbować odbudować to, co sam zniszczył.