Zabawa w niepewności

Przed małą estradą tańczyli goście, a na czele sam jubilat – sześćdziesięcioletni szef Wojciecha. „Boże, jaki przystojny…” – nierówno wtórowały kobietom solistce niewielkiego zespołu.

Halina z mężem, zmęczeni zabawą, winem i obfitym jedzeniem, pozostali siedzieć przy zniszczonym stole. Na drugim jego końcu dwóch kolegów sprzeczało się o coś, a trzeci drzemał, z głową opadniętą na złożone dłonie.

Halina przysunęła się do męża i szepnęła mu prosto do ucha:

– Może wrócimy do domu? Wszyscy pijani, nikt nie zauważy, że wychodzimy. Od hałasu rozbolała mnie głowa. – Dla pewności przycisnęła opuszki palców do skroni.

Wojciech spode łba obrzucił wzrokiem salę.

– Masz rację, nie ma tu już czego szukać, chodźmy – powiedział.

Wyszli z restauracji niezauważeni.

– Uff, jak przyjemnie! – Halina nabrała pełne płuca nocnego powietrza.

– Taksówka? – zapytał Wojciech.

– Nie, przejdźmy się, odetchnijmy. – Halina wzięła męża pod rękę i ruszyli powoli ciemnymi ulicami.

– Nie zmęczysz się w tych szpilkach? – spytał Wojciech.

– Wtedy mnie poniesiesz na rękach. Pamiętasz, jak dwadzieścia lat temu? Założyłam nowe buty i obtarłam nogi. Szliśmy pieszo z kina, bo jeszcze nie mieliśmy samochodu, a autobusy już nie jeździły. Niosłeś mnie aż do domu. – Halina westchnęła.

Wojciech przycisnął jej rękę do boku, potwierdzając, że pamięta.

– Ach, jacy byliśmy młodzi i zakochani. Dwadzieścia lat minęło jak jeden dzień. Wydaje się, że dopiero co wzięliśmy ślub, czekałam na Alinę, byliśmy tak szczęśliwi… – Halina znów westchnęła.

– Wkrótce czeka mnie awans, nowe możliwości i lepsza pensja. Niedługo Alinka urodzi nam wnuka. A jesienią znowu będzie mój jubileusz. Jesteśmy zdrowi. Czy to nie powód do radości? – zapytał Wojciech.

Halina nie zdążyła odpowiedzieć, bo dotarli już pod dom.

Halina pierwsza wzięła prysznic, zmyła makijaż. Wyszła z łazienki z jeszcze mokrymi włosami, w obszernym szlafroku. Wojciech w myślach porównał ją z Angeliką, przywołując w pamięci gładką skórę kochanki, jej jędrne młode ciało, kuszące oczy, bujne włosy… „Co lata robią z kobietami. Czy Angelika za dwie dekady też będzie taka jak Halina? Nie, z nią to się nie stanie, dla mnie zawsze pozostanie młoda, bo zawsze będę od niej starszy o dwadzieścia lat. Gdyby tylko była teraz przy mnie…”

Wspomnienia o młodej i namiętnej kochance rozpaliły go tak bardzo, że wszedł pod lodowaty prysznic, by ochłonąć.

Rano wyciągnął z szafy wyprasowaną koszulę, z ledwo wyczuwalnym zapachem płynu do płukania, zdjął z wieszaka krawat. Halina zawsze od razu dobierała krawaty do koszul i wieszała je razem. Z kuchni ciągnął kuszący aromat świeżo zaparzonej kawy.

– Chcę dziś pojechać na działkę. Pewnie jabłka już opadły, zbiorę, ugotuję kompot, upieczę szarlotkę – powiedziała Halina, stawiając przed mężem filiżankę.

– Po co? W sobotę moglibyśmy pojechać razem samochodem – zauważył Wojciech, gryząc kanapkę.

– Do soboty jeszcze trzy dni. Jabłka całkiem zgniją. No i sprawdzę, czy wszystko w porządku.

– No, jak chcesz – Wojciech dopił kawę i postawił pustą filiżankę na stole.

– Zostanę na noc. Nie wrócę w ciemnościach, i tak nie zdążę na autobus. Kolację zostawię w lodówce – powiedziała Halina do pleców męża, który już wychodził z kuchni.

Zamarł, odwrócił się.

– Naprawdę zostajesz na noc?

– Tak, a dlaczego to cię dziwi? Czy masz jakieś plany co do mnie? – Halina uśmiechnęła się smutno.

– Nie. Tylko… uważaj tam. – Wojciech wyszedł do przedpokoju.
Wkrótce za nim zatrzasnęły się drzwi.

Wojciech wsiadł do samochodu i przekręcił kluczyk. Zanim wyjechał z podwórka, wybrał numer Angeliki.

– Cześć. Nie obudziłem? Słoneczko, mam dla ciebie dobrą wiadomość. Halina jedzie dziś na działkę, zostanie tam na noc. Więc mamy całą noc tylko dla siebie – zaszczebiotał do słuchawki.

– Rozumiem, kochanie – zaśpiewał w odpowiedzi głos Angeliki, a potem rozległ się głośny całus.

– Jesteś taka pojętna. Czekam na ciebie wieczorem. Już tęsknię. – Wojciech wsunął telefon do kieszeni marynarki i wyjechał, podkręcając radio.

Wszystko układało się idealnie. Nastrój Wojciecha się poprawił. „Najwyższy czas powiedzieć Halinie wszystko i postawić kropkę nad i. Angelika męczyła go pytaniami, kiedy wreszcie będą razem”.

Po pracy Wojciech wstąpił do sklepu i kupił butelkę drogiego wina oraz owoce. Przed domem spojrzał w okna swojego mieszkania – światła nie było, więc Halina wyjechała. Wbiegł na trzecie piętro, przeskakując po dwa stopnie. Serce waliło mu w piersi, oddech się plątał. „Mnie też lata nie oszczędziły. Powinienem zapisać się na siłownię” – pomyślał, otwierając drzwi.

W przedpokoju szybko się rozebrał, z ciężką torbą poszedł do kuchni i zastygł w progu. Pod oknem, plecami do niego, stała Halina. Jej sylwetka wyraźnie rysowała się na tle okna.

– Ty… nie wyjechałaś? – wybełkotał Wojciech, starając się, by głos nie zdradził rozczarowania. „Muszę szybko powiadomić Angelikę, że wszystko odwołane. Zaraz ma przyjść”. – Dlaczego bez światła?

– Niespodzianka! – wesoło powiedziała Angelika i odwróciła się do niego.

Wojciech otworzył usta. Nie wierzył, nie rozumiał, jak to możliwe? O mało nie upuścił torby. Włączył światło i rozejrzał się. Przed nim rzeczywiście stała Angelika. Spięła włosy z tyłu, tak jak zwykle robiła Halina, dlatego pomylił je w ciemności. Głośno westchnął, postawił torbę na stole.

– No i jak? Niespodzianka się udała? Żebyś widział swoją minę! – Angelika roześmiała się.

–”Bądźmy uczciwi, Wojciechu – powiedziała Halina, patrząc mu w oczy – czas na nowy rozdział, ale już bez ciebie.”