Z dwójką sobie radzimy, a trzeciego pociągniemy. Wezmę dodatkową pracę. A może chcesz się pozbyć dziecka? – zapytał mąż.

*Zapiski z mojego życia*

Od kilku dni czułem się wyjątkowo zmęczony. W głowie tłukły się myśli – przecież tyle spraw do załatwienia, a ja marzyłem tylko o tym, by usiąść, a najlepiej położyć się i nie ruszać. Na jedzenie nie mogłem patrzeć. Test ciążowy potwierdził moje przeczucia.

Dwa lata temu wyszedłem z urlopu rodzicielskiego, ledwo odpocząłem od pieluch i śpioszków, a tu znowu… Strach. Mikołaj za chwilę skończy pięć lat, Zosia poszła do drugiej klasy. Potrzebują mojej uwagi, a ja będę zajęty maluszkiem. Czy zrozumieją? Nie będą zazdrości nowemu bratu lub siostrze?

„Dziecko to przecież dar niebios. Bóg dał życie, da i środki. Ale czasy są niepewne, choć czy kiedykolwiek były lekkie? Kobiety rodziły nawet podczas wojny. A co powiem w pracy? Że znów pójdę na zwolnienie? Albo że już nie wrócę?” Męczyły mnie wątpliwości, więc nie spieszyłem się z „radosną nowiną” dla żony. Czas na decyzję jeszcze był.

Szef ostatnio pytał, czy ktoś nie planuje urlopu rodzicielskiego. Zrozumiałe – w zespole pracują głównie kobiety. Zapewniłem, jak inni, że mam „pełny komplet” – chłopca i dziewczynkę – i o kolejnym dziecku nie myślę. A tu proszę.

„Dlaczego tak się martwię pracą? Rodzina jest najważniejsza…” Mijały dni, a ja wciąż ważyłem za i przeciw, bez konkretnego rozwiązania.

– Źle się czujesz? Jesteś blady i cały czas myślisz o czymś. Trzy razy pytałem, co kupimy Julce i Kacprowi na urodziny, a ty nawet nie słyszysz. Co się dzieje? – zapytał mnie Krzysiek pewnego wieczoru.

W końcu się przyznałem. Żona posiedziała w milczeniu, po czym spytała:

– I co teraz zrobimy?

Zapytała nie „co ty zrobisz?”, ale „co *my* zrobimy?”. Właśnie za to ją kocham. Nie zostawi mnie samego z tym ciężarem. Poczułem wstyd, że tak długo ukrywałem prawdę.

– Z dwójką damy radę, z trójką też – odparła stanowczo.

– Ale pójdę na urlop. Będziemy żyć tylko z twojej pensji. A jeśli nie wrócę do pracy?

– Jakoś to będzie. Znajdę dodatkowe zlecenia. Chyba że… chcesz usunąć ciążę? – spojrzała mi prosto w oczy.

– Nie wiem – odparłem szczerze. – Ty będziesz harować, ja będę biegać między dziećmi. Tak nam życie zleci…

– Z dwójką czy z trójką – i tak zleci. Mamy czas się zastanowić?

– Trochę mamy.

– To nie spieszmy się. Wrócimy do tematu. Ale czuję, że ty już podjąłeś decyzję.

– Jak się wszyscy pomieścimy w dwóch pokojach? – rozejrzałem się po ciasnym mieszkaniu po babci Krysi.

– Porozmawiam z rodzicami. Może zamienimy się mieszkaniami. Mają trzy pokoje dla siebie. Tata sam proponował, gdy czekaliśmy na Zosię.

Żona niepewnie skinęła głową. Jak się spodziewałem, teściowa postawiła się od razu.

– Celowo zajście w ciążę, by wyrzucić nas z domu! Wykorzystuje cię, a ty się na wszystko zgadzasz!

– To mój pomysł, mamo. Krzyś nie ma z tym nic wspólnego – broniła mnie żona.

– Więc to ty chcesz nas wygnać? W naszym wieku zmieniać dom? Ale wy myślicie tylko o sobie! – Teściowa chwyciła się za serce.

– Zapytaliśmy tylko. Jak nie, to nie. Znajdziemy inny sposób.

– A może… usuniecie tę ciążę? Dwoje dzieci to i tak więcej, niż wielu ma.

Gdy Krzysiek wrócił zasmucony, nie pytałem. Sami unikaliśmy tematu. Czasem godziłem się z myślą o trzecim dziecku, czasem bałem się powrotu nieprzespanych nocy.

Termin na decyzję mijał, a ja wciąż byłem rozdarty. Pewnej nocy przyśniła mi się dziewczynka, może pięcioletnia, z koszyczkiem jak u Czerwonego Kapturka. „Co tam masz?” – spytałem. Zajrzała do środka i podniosła na mnie smutne oczy. Koszyk był pusty.

– Podjęłeś już decyzję? – spytała żona pewnego wieczoru.

Opowiedziałem jej sen.

– To tylko sen. Będzie dziewczynka, twoja pomocnica.

„Jaka ona dobra” – pomyślałem. „Urodzę. Z Krysią damy radę”. Przytuliłem ją mocno.

Decyzję przypieczętowała wizyta u przyjaciół. Dom jak marzenie, a gospodyni – piękna jak z okładki. Jedna tragedia: bezdzietna. Gdy Mikołaj i Zosia biegali po salonie, zatrzymała mnie:

– Niech się bawią. Co za szczęście mieć dzieci… Gdybym mogła, urodziłabym tyle, ile Bóg dał.

– Jest przecież in vitro…

– Myślisz, że nie próbowaliśmy? – westchnęła. – Gotowa jestem adoptować, ale mąż jeszcze się waha.

Wtedy postanowiłem: zostawiamy dziecko. I od razu zrobiło mi się lżej.

Teściowa odwiedziła nas w weekend i od progu spytała:

– Usunąłeś w końcu tę ciążę?

– Za późno – odparłem, choć termin jeszcze nie minął.

– Wiedziałam! Dwoje wam mało? A prezerwatywy to co, nie działają? Krzysiek chudnie na twoich oczach, haruje na dwóch etatach. Zlituj się nad nim!

– Państwo mieli tylko jedno, a wyglądają, jakby wychowali drużynę piłkarską – warknąłem.

– Twoja żona mnie obraża, a ty nic?! – wrzasnęła do syna.

– To ty pierwsza ją zaatakowałaś. To nasza decyzja, nasze dzieci.

– Więc rodźcie, ale na mnie nie liczcie! – Trzasnęła drzwiami.

Jakby kiedykolwiek pomagała.

Minęły dni. W piątek poszedłem do przychodni, by załatwić formalności. Lato się kończyło, liście żółkły. Marzyłem, jak wiosną urodzę, a latem wyjedziemy nad jezioro.

Nagle – zza pleców – huk. Elektryczna hulajnoga. Nie zdążyłem krzyknąć. Ocknąłem się w szpitalu.

– Nie udało się uratować dziecka – powiedział lekarz.

– To kara za moje wahania… – szepnąłem do żony, gdy doszedłem do siebie.

– Nie win się. Sprawcę i tak nie znajdą. Może ten przypadek zmieni prawo? – Krzysiek gładził moją dłoń.

Długo nie mogłem sobie wybaczyć. Pamiętałem dziewczynkę z koszykiem – teraz wiedziałem, dlaczego był pusty.

Gdy wyszedłem ze szpitala, jesień byłaOd tamtego dnia, gdy tylko usłyszę warkot elektrycznej hulajnogi, instynktownie przyspieszam kroku, a w sercu zostaje tylko pustka, której nic już nie wypełni.