Z domowymi kryzysami sobie radzimy, ale czy to już czas na pomoc?

**Dziennik Marii**

Od kilku dni czułam ciągłe zmęczenie. Tyle spraw do załatwienia, a ja marzyłam tylko, żeby usiąść i nie ruszać się, a najlepiej położyć i leżeć. Na jedzenie patrzyłam z niechęcią. Zrobiłam test ciążowy, który potwierdził moje przypuszczenia.

Dwa lata temu wróciłam z urlopu macierzyńskiego, ledwo odpoczęłam od pieluch i śpioszków, a teraz znowu… Byłam przygnębiona. Eryk ma już prawie pięć lat, Zosia poszła do drugiej klasy. Dzieci potrzebują mojej opieki i uwagi, a ja będę zajęta niemowlęciem. Czy zrozumieją? Nie będą zazdrosne o nowego braciszka lub siostrzyczkę?

„Owszem, dziecko to Boży dar. Gdzie Bóg dał gębę, tam da i chleb. Co jeszcze mówią w takich sytuacjach? Ale czasy są niepewne, choć kiedy było łatwo? Kobiety rodziły nawet podczas wojny. Jak powiedzieć w pracy? Że znów idę na macierzyński, a potem będę brać zwolnienia?”

„Zresztą, o jakiej pracy może być mowa z trójką dzieci? Rodzina się powiększy, a żyć będziemy tylko z pensji Krzysztofa…” Męczyły mnie wątpliwości i nie spieszyłam się, by „obdarować” męża nowiną. Czas na decyzję jeszcze był.

Niedawno szef pytał, czy ktoś nie planuje macierzyńskiego lub odejścia. Jego obawy były zrozumiałe – w zespole pracują głównie kobiety. Razem z innymi zapewniałam, że mam pełny komplet – chłopca i dziewczynkę, a o kolejnym dziecku nie ma mowy. I proszę.

„Dlaczego wciąż myślę o pracy? Rodzina i dzieci są najważniejsze, praca na pewno…” Czas mijał, a ja wciąż ważyłam argumenty, nie mogąc podjąć decyzji.

— Nie jesteś chora? Jesteś blada i ciągle o czymś myślisz. Trzy razy pytałem, co kupimy Erykowi i Zosi na urodziny, a ty mnie nie słyszysz. Coś się stało? — zapytał Krzysztof pewnego wieczoru po kolacji.

Wtedy wszystko mu wyznałam. Przez chwilę milczał, a potem spytał:

— I co zrobimy?

Nie zapytał: „Co ty zrobisz?”, tylko: „Co zrobimy?”. Właśnie tak, decyzja należała do nas obojga. Razem. I za to tak bardzo go kochałam. Nie zostawiłby mnie samej z wątpliwościami. Zrobiło mi się trochę wstyd, że próbowałam radzić sobie sama. Ulżyło mi, jakby spadł mi z pleców ciężar. Podzieliłam się z mężem obawami.

— Z dwójką dajemy radę, trzecie też ogarniemy — odpowiedział stanowczo.

— Ale pójdę na macierzyński. Będziemy żyć tylko z twojej pensji. Nie wiadomo, kiedy wrócę do pracy, jeśli w ogóle. Choć będą dodatki socjalne… — zaczęłam wątpić.

— Jakoś przeżyjemy. Znajdę dodatkową pracę. Czy chcesz usunąć ciążę? — zapytał wprost.

— Nie wiem — przyznałam szczerze. — Ty będziesz harował całymi dniami, ja będę kręcić się w domu z dziećmi. Tak minie nam życie… Nie wiem — powtórzyłam.

— Z dwójką czy z trójką dzieci życie przeminie tak samo. Dobrze. Mamy czas na przemyślenia?

— Tak, trochę mamy.

— To się nie śpieszmy. Wrócimy do tematu później, choć jestem pewien, że już podjęłaś decyzję. Czy się mylę?

— Jak pomieścimy się wszyscy w dwóch pokojach? — rozejrzałam się po ciasnym mieszkaniu, które odziedziczyliśmy po babci Krzysztofa.

— Porozmawiam z rodzicami. Zaproponuję im zamianę. Mają trzy pokoje dla dwojga. Pewnie się zgodzą. Tata sam to sugerował, gdy czekaliśmy na Zosię.

Spojrzałam na niego z niedowierzaniem, ale milczałam. Jak się spodziewałam, teściowa przyjęła postawę.

— Twoja żona specjalnie zaszła w ciążę, żeby wyłudzić od nas większe mieszkanie. Wykręca cię wokół palca, a ty na wszystko pozwalasz.

— Mamo, to mój pomysł. Maria nie ma z tym nic wspólnego — bronił mnie Krzysztof.

— Więc to ty, synu, chcesz odebrać nam godną starość? Nie spodziewałam się tego. Jesteśmy tu przyzwyczajeni. W nasMaria spojrzała na męża, który mimo wszystko uśmiechał się do niej ciepło, i wtedy zrozumiała, że najważniejsze jest to, co mają razem – a resztę jakoś przetrwają.