„Dlaczego tak na mnie patrzysz? Tak, nie chcę mieć dzieci. Czy nie jest nam dobrze we dwoje?” – zapytała żona męża.

— Czemu tak na mnie patrzysz? No tak, nie chcę dzieci. Chyba nie jest nam tak źle we dwoje? — zapytała Kasia męża.

Pierwszy promień słońca zajrzał do kuchni. Przebijając się przez żaluzje, rozrysował na podłodze, ścianie i blacie pasy światła i cienia. Dotarł w końcu do twarzy Adama i uderzył w jego zaczerwienione od bezsenności oczy.

Adam przymknął powieki, ale nawet przez cienką skórę powiek czuł jaskrawe światło. Odsunął się razem z taboretem w stronę, gdzie słońce nie mogło dosięgnąć jego zmęczonych oczu.

Jakby urażone, słońce nagle schowało się za ścianą bloku naprzeciwko. W kuchni zrobiło się ponuro i smutno. W tej właśnie chwili rozległ się długo wyczekiwany dźwięk otwieranego zamka. Adam drgnął, wstrzymał oddech, nasłuchując ostrożnych szmerów w przedpokoju.

Ciche kroki bosych stóp na chwilę zamarły w pokoju, po czym zaczęły zbliżać się do kuchni.

— Adam? Nie śpisz? — zapytała żona, jak mu się wydawało, zaskoczona i zdezorientowana.

— Gdzie byłaś? — zachrypiał, rozwierając spierzchnięte usta.

Żona nie odpowiedziała od razu. Gdyby zareagowała natychmiast, może by uwierzył. Ale ona przez kilka sekund ważyła słowa.

— W kawiarni z Agnieszką, potem… poszłyśmy do niej. Przepraszam, trochę się napiliśmy, zupełnie straciłam poczucie czasu. Zasnęłam u niej — skłamała.

— Czemu nie zadzwoniłaś?

— Byłam pijana, mówiłam. Nie chciałam ciebie budzić — odparła już spokojniejszym tonem.

— Liczyłaś, że zasnę i nie zauważę twojej nieobecności. — Adam mówił, nie patrząc na żonę.

— Co się w ogóle dzieje? Wyszłyśmy, pogadałyśmy. Nie mogę raz w życiu odpocząć? — podniosła głos, przechodząc do ataku.

— Raz w życiu? — Adam odwrócił się do niej.

Kasia mrugnęła i spuściła wzrok.

— Jestem zmęczona, pogadamy później — powiedziała i już miała wyjść, ale Adam gwałtownie chwycił ją za nadgarstek i przyciągnął do siebie.

— Ała! — Kasia nie utrzymała równowagi i upadła mu na kolana, ale natychmiast poderwała się, próbując wyrwać rękę.

— Puść, boli! — syknęła.

Ale Adam tylko mocniej ścisnął jej nadgarstek.

— Złamiesz mi rękę! Puść! — Kasia patrzyła na męża z pogardą i rozpaczą.

— Byłaś z nim? Mów. — Adam trzymał ją mocno, nie pozwalając się uwolnić.

— Tak! Tak! — krzyknęła mu w twarz. — No i co, lepiej ci? Nienawidzę cię! Mam cię serdecznie dość! — Szarpnęła się gwałtownie, a wtedy Adam puścił jej rękę.

Z zaskoczenia Kasia odskoczyła i uderzyła łokciem w futrynę, krzyknąwszy z bólu.

— Wynoś się — powiedział Adam spokojnie.

— Adam, daj mi chociaż…

— Wynocha! Do niego, do diabła! Po rzeczy przyjdziesz później. — Oparł się plecami o ścianę, odchylił głowę i zamknął oczy, nie chcąc na nią patrzeć.

— No to pójdę. — Kasia wyszła z kuchni, gładząc potłuczony łokieć. — Pożałujesz! Wynoszę się, żebym nie musiała patrzeć na twoją nudną, znudzoną gębę! — wrzasnęła z przedpokoju.

— Spadaj… — Adam chwycił ze stołu kubek i rzucił nim o ścianę.

Rozległ się brzęk tłukącej się porcelany.

Drzwi wejściowe zatrzasnęły się. Adam odwrócił się do stołu, opuścił głowę na złożone ręce i zastygł.

Słońce znów wyjrzało zza bloku naprzeciwko, gdy ożywiając kuchnię pasiastym wzorem od żaluzji. Smugi światła przesunęły się po zgarbionej postaci nieruchomo siedzącego przy stole Adama, jakby go głaszcząc.

Siedział tak długo, w końcu wstał i wyszedł, chrzęszcząc pod butami odłamkami porcelany. Wziął prysznic, ogolił się, zaparzył kawę. Było jeszcze zbyt wcześnie, więc poszedł do pracy pieszo, żeby się przewietrzyć i rozproszyć senność, zostawiając samochód pod blokiem.

Cały dzień czekał na telefon od Kasi. Miał nadzieję, że zadzwoni, powie, że zmusił ją do przyznania się do czegoś, co nie miało miejsca, że naprawdę była u koleżanki i wszystko wróci do normy. Tak, kochał ją i był gotów wybaczyć. Ale nie zadzwoniła.

Kiedy Adam wyszedł z pracy, pożałował, że nie ma samochodu. Niebo zasnuły chmury, w powietrzu unosiła się mżawka, pozostawiając na twarzy nieprzyjemną wilgoć. Szedł do domu z nadzieją, że Kasia wróciła, że na niego czeka… Ale mieszkanie przywitało go pustką i ciszą.

Adam posprzątał odłamki, wyjął z lodówki niedopitą butelkę wódki i jednym haustem wychylił szklankę. Żołądek zareagował skurczem. Poczekał, aż się uspokoi, poszedł do pokoju, rzucił się na kanapę twarzą w dół i zasnął.

***

Pobrali się trzy lata temu. Żywa, pełna energii Kasia urzekła go swoją spontanicznością. Nie była piękna, ale miała w sobie coś, co przyciągało mężczyzn. Na początku wszystko było w porządku. Było mu z nią łatwo. Gdy tylko pojawiła się w organizacji, cały świat zaczynał kręcić się wokół niej.

Gotować nie lubiła. I jemu to nawet odpowiadało. Zaparzenie kawy i zrobienie kanapek na śniadanie to żadna sztuka. Obiady jadał w barze niedaleko pracy. Wieczorami często przychodzili do nich znajomi, przynosząc przekąski lub zamawiając pizzę i sushi.

W weekendy do południa wylegiwali się w łóżku, a potem szli do knajpy albo do znajomych, gdzie obiad płynnie przechodził w kolację. Adama takie życie przez jakiś czas satysfakcjonowało. Ale potem znajomi zaczęli odchodzić, zakładając rodziny. Adam też próbował rozmawiać z Kasią o dziecku. Jaka to rodzina bez dzieci? Kasia tylko machała ręką, przekręcała wszystko w żart, mówiąc, że jeszcze zdążą nacieszyć się pieluchami, nocnikami i krzykami dzieci.

— Czemu tak na mnie patrzysz? No tak, nie chcę dzieci. Na razie. Chyba nie jest nam źle we dwoje? — zapytała Kasia mAdam zrozumiał, że rodzina to nie tylko krew, a miłość nie musi rodzić się od razu – czasem przychodzi niepostrzeżenie, jak pierwszy śnieg, który przykrywa wszystko swoim czystym, nowym blaskiem.