Dlaczego tak na mnie patrzysz? Nie chcę dzieci, czy nie jest nam dobrze we dwójkę?

— Dlaczego tak na mnie patrzysz? No tak, nie chcę dzieci. Czy nam źle we dwoje? — zapytała Zosia męża.

Pierwszy promień słońca zajrzał do kuchni. Prześlizgując się przez żaluzje, narysował na podłodze, ścianie i blacie pasy światła i cienia. Dotarł w końcu do twarzy Krzysztofa i musnął jego zaczerwienione oczy.

Krzysztof przymknął powieki, ale nawet przez cienką skórę powiek czuł jaskrawe światło. Odsunął się razem z krzesłem w stronę, gdzie słońce nie mogło dosięgnąć jego zmęczonych bezsennością oczu.

Jakby urażone, słońce nagle schowało się za ścianę dziewięciopiętrowego bloku naprzeciwko. W kuchni zrobiło się ciemno i przygnębiająco. W tej samej chwili rozległ się długo wyczekiwany dźwięk otwieranego zamka. Krzysztof drgnął, nasłuchiwał nerwowo cichych szmerów w przedpokoju, wstrzymując oddech.

Ciche kroki bosych stóp na moment zamarły w pokoju, potem zaczęły zbliżać się do kuchni.

— Krzysztof? Nie śpisz? — zapytała żona, jak mu się wydawało, zaskoczona i zdezorientowana.

— Gdzie byłaś? — ochryple zapytał, rozdzielając spierzchnięte wargi.
Żona nie odpowiedziała od razu. Gdyby się nie zawahała, może by uwierzył, ale przez kilka sekund myślała nad odpowiedzią.

— Byłyśmy z Magdą w kawiarni, potem… poszłyśmy do niej. Przepraszam, trochę się upiłyśmy, totalnie wypadłam z rzeczywistości. Zasnęłam u niej — skłamała.

— Dlaczego nie zadzwoniłaś?

— Byłam pijana, już ci mówiłam. Nie chciałam cię budzić — odpowiedziała spokojniejszym już głosem.

— Liczyłaś, że będę spał i nie zauważę twojej nieobecności. — Krzysztof mówił, nie patrząc na żonę.

— Co się stało? No wiesz, trochę się napiliśmy, pogadaliśmy. Nie wolno raz na jakiś czas się oderwać? — podniosła głos, przechodząc do ataku.

— Raz na jakiś czas? — Krzysztof odwrócił się do niej.
Zosia mrugnęła i spuściła wzrok.

— Jestem zmęczona, pogadamy później — powiedziała i chciała wyjść, ale Krzysztof gwałtownie złapał ją za nadgarstek i przyciągnął do siebie.
Zosia pisnęła, straciła równowagę i upadła na jego kolana, ale natychmiast zerwała się, próbując wyrwać rękę.

— Puść, mnie boli — syknęła.
Ale Krzysztof ścisnął jeszcze mocniej.

— Złamiesz mi rękę. Puść! — Zosia patrzyła na męża z pogardą i rozpaczą.

— Byłaś z nim? Mów. — Krzysztof trzymał ją mocno, nie pozwalając się uwolnić.

— Tak! Tak! — krzyknęła mu w twarz. — No i co, lepiej ci? Nienawidzę cię! Mam cię dość. — Szarpnęła się gwałtownie, a wtedy Krzysztof puścił jej rękę.

Zaskoczona Zosia odskoczyła i uderzyła łokciem o futrynę, krzyknęła z bólu.

— Wyjdź — powiedział spokojnie Krzysztof.

— Krzysztof, daj mi chociaż…

— Wynoś się! Do niego, do diabła! Po rzeczy przyjdziesz później. — Oparł się plecami o ścianę, odchylił głowę i zamknął oczy, nie chcąc na nią patrzeć.

— No to wyjdę. — Zosia wyszKrzysztof stał w ciemnej kuchni, zdając sobie sprawę, że to koniec, lecz wiedział też, że od tego momentu zaczyna się coś nowego.