Odkrycie przyjaźni

Wojtek

Miał zwyczajną rodzinę. Mama i tata kochali go, tak jak on ich. W weekendy chodzili razem do kina i teatru, na lodowisko, latem jeździli nad morze. Zbierali muszelki, ojciec uczył Wojtka pływać… Potem firma, w której pracował, zbankrutowała. I ojciec zaczął pić. A gdy się upił, wyzywał rząd, prezydenta, prawo. Wszyscy byli winni, że stracił pracę.

Kiedy mama, zmęczona jego pijanymi tyradami, prosiła, żeby poszedł spać, rzucał się na nią. Ostatnio od razu zaczynał się do niej czepiać. Odprawiała Wojtka do jego pokoju, ale on i tak słyszał wszystko, wzdrygał się od krzyków, od dźwięku tłuczonych talerzy. Co mógł zrobić?

Gdy ojciec w końcu zasypiał, wypełniając pokój chrapaniem i kwaśnym zapachem alkoholu, mama przychodziła do Wojtka, często zasypiając z nim na jego wąskim łóżku. Chłopiec zauważał siniaki na jej rękach, nawet na twarzy. Rano ojciec przepraszał i przysięgał, że już nigdy jej nie tknie…

Mama cicho wychodziła. Gdy wytrzeźwiał, odchodził i ojciec, by „szukać pracy”, jak mówił. Wojtek zostawał sam, odrabiał lekcje. Chodził do trzeciej klasy, na drugą zmianę. Sam podgrzewał sobie obiad, jadł i szedł do szkoły.
Wieczorem wszystko zaczynało się od nowa.

— Co, znowu ojciec wczoraj rozpętał burzę? — spytała sąsiadka Bronisława Kowalska, która mieszkała za ścianą.

— Tak — krótko skinął Wojtek.

— Dlaczego matka nie wezwie policji?

— Muszę iść, spóźnię się do szkoły — Wojtek pospieszył dalej.

— No biegnij, biegnij — westchnęła sąsiadka, patrząc mu za plecami.

Gdy wrócił ze szkoły, mama gotowała w kuchni kolację. Ojca nie było, co ucieszyło chłopca. Usiadł do stołu i zaczął opowiadać proste szkolne nowinki. A potem powiedział, że bez ojca jest lepiej i że byłoby dobrze, gdyby nigdy nie wrócił do domu.
Mama spojrzała na niego z dezaprobatą.

— Przechodzi trudny okres, synku. Jak znajdzie pracę, wszystko wróci do normy.

Ale ojciec wrócił, hałaśliwie rozbierając się w przedpokoju, coś upuszczając i stękając. Mama od razu się skuliła, wyjrzała z kuchni.

— Idź do swojego pokoju — szepnęła, popychając go delikatnie.

Siedział w swoim pokoju i nasłuchiwał. Ale dziś było inaczej, ciszej. Nagle mama krótko krzyknęła, coś ciężkiego upadło na podłogę. Wojtek ostrożnie wyszedł i zajrzał do kuchni. Ojciec stał, szeroko rozstawiając nogi, patrząc na mamę leżącą na podłodze. Chłopiec nie wytrzymał, pisnął. Ojciec odwrócił głowę i spojrzał na niego zaczerwienionymi oczami.

— Synku — powiedział.

Wojtek wybiegł z mieszkania i zadzwonił do drzwi sąsiadki. Trząsł się drobnym dreszczem. Bronisława niewiele zrozumiała z jego bełkotu, ale wezwała policję i pogotowie. Przyjechali niemal równocześnie. Ojca zabrali, mamę odwieziono do szpitala. Wojtek nocował u sąsiadki.

Rano pojechali z Bronisławą do mamy. Leżała sama w sali, oplątana przeźroczystymi rurkami. Spała, nie obudziła się, nawet gdy ją wołał i szarpał za rękę. Lekarz wyprowadził sąsiadkę na korytarz, a Wojtek został sam.

Wciąż próbował ją obudzić. Znudził się, sąsiadka nie wracała, więc poszedł jej szukać. Jedne z drzwi były uchylone. Usłyszał, jak lekarz mówił do kogoś, że „jest w śpiączce i raczej się nie obudzi, ale trzeba wierzyć…” Przestraszył się i uciekł ze szpitala.

Bronisława znalazła go na ławce w szpitalnym parku. Całą drogę do domu płakał. Sąsiadka traciła cierpliwość, próbując go uspokoić. W domu spytała, czy mają z mamą jakichś krewnych.

— Babcia jest na wsi — odparł Wojtek.

— Daleko stąd?

— Półtorej godziny autobusem, potem jeszcze trzy kilometry pieszo.

— Pamiętasz drogę?

— Myślisz, że jestem mały? — obraził się.

— Jutro rano zawiozę cię do babci — powiedziała Bronisława.

Ale rano zadzwoniła do niej córka przyjaciółki i poprosiła o pilny przyjazd. Powiedziała, że jej matka umiera. Bronisława straciła głowę.

— Odprowadzę cię na dworzec i wsadzę do autobusu. Przepraszam, że nie pojadę z tobą. Jesteś już dużym chłopcem.

Na dworcu poprosiła kierowcę, żeby miał na niego oko. Tamten obiecał. I Wojtek pojechał sam. Od monotonnego warkotu silnika i przeżytych wydarzeń szybko zasnął. Wydawało mu się, że dopiero zamknął oczy, gdy nagle ktoś szarpnął go za ramię.

— Hej, chłopcze, wstawaj, dojechaliśmy — budziła go kobieta z sąsiedniego siedzenia.
Wojtek wstał i wysiadł.

— Słuchaj, idź z innymi, nie oddalaj się. Nie mogę cię odprowadzić, muszę wracać — powiedział kierowca.

Chłopiec skinął głową i wysiadł. Ludzie szybko się rozeszli, na drodze prowadzącej za wieś został sam. Zrobiło mu się strasznie. Ale świeciło słońce, pod nogami szelesciły znajome opadłe liście. Powiedział sobie, że jest już duży, zna drogę, najważniejsze, żeby nie skręcać, i ruszył przed siebie, nucąc dla odwagi ulubioną piosenkę: „Biały miś szalony, biega po lesie, po lesie…” Kiedyś śpiewali ją razem z mamą.

Najpierw minie jedną małą wioskę, potem większą, ze sklepem, a potem będzie wieś babci. Gdy pierwsza wieś została za nim, ktoś gwizdnął na niego. Wojtek przystanął i obejrzał się. Z boku drogi, na powalonym drzewie siedziało dwóch nastolatków.

— Ty kto? Do kogo przyjechałeś? — spytał wyższy z nich. — Jakiegoś ciebie tu wcześniej nie widziałem.

— Do babci — odparł Wojtek.

— A do szkoły nie chodzisz?

— Chodzę, ale musiałem przyjechać — nie chciał im tłumaczyć.

— Masz może papierosa? — zapytał drugi, cienkim głosem.

— Mama mówiła, że jak się wcześnie zacznie palić, to się nie urośnie — odparł Wojtek.

Chłopcy wybuchnęli śmiechem.

Chociaż życie nie zawsze było łaskawe, Wojtek w końcu znalazł spokój w ramionach mamy, wiedząc, że żadna burza nie jest w stanie zniszczyć miłości, która ich łączy.