Dlaczego tak na mnie patrzysz? Nie, nie chcę dzieci. Czy źle nam razem? – zapytała żona męża.

„Czemu tak na mnie patrzysz? Tak, nie chcę dzieci. Czy jest nam źle we dwoje?” – zapytła męża Wioletta.

Pierwszy promianek słońca zajrzał do kuchennego okna. Przebijając przez żaluzje, narysował na podłodze, stocie i ścianie pasy światła i cienia. Dotarł do twarzy Krzysztofa i musiał w jego zapuchniętych oczach.

Krzysztof przymknął powieki, ale jasność drażniła go nawet przez cienką skórę powiek. Odsunął się wraz z krzyśkiem w stronę, gdzie słońce nie sięgało.

Jakby urażone, słońce nagle schowało się za blokiem naprzeciw. W kuchni zapadły półmrok i przygnębienie. Wtedy rozległ się długo wyczekiwany dźwięk otwieranego zamka. Krzysztof drgnął, wstrzymał oddech.

Ciche kroki bosej stopy w przedpokaju znieruchomiały na chwilę, potem zbliżyły się do kuchni.

– Krzysztof? Nie śpięsz? – Głos Wioletty brzmia, jak się wydawało, zaskoczony i niepewny.

– Gdzie byłaś? – Ochłyp zapytał mąż, rozklejając spieczone wargi.

Żona nie odpowiedział od razu. Gdyby to zrobiła, może by uwierzył. Ale myślała za długo.

– W kawiarni z Kasią, potem… u niej. Przepraszam, upiłam się, nie mogłam wrócić. Zasnęłam tam – skłamała.

– Dlaczego nie dzwoniłaś?

– Byłam pijana, mówiłam. Nie chciałam cię budzić – odparła już spokojniej.

– Liczyłaś, że będę spał i nie zauważę. – Krzysztof nie patrzał na nią.

– O co ci się rozchodzi? Wyszłam, pogadaliśmy. Nie wolno mi raz się oderwać? – podniosła głos, wchodzą w ofensywę.

– Raz? – Odwrócił się w jej stronę.
Wioletta spuściła wzrok.

– Jestem zmęczona, pogadamy później – rzuciła i chciała wyjść, lecz Krzysztof złytoczył za nadwygę i przyciągnął ją do siebie.
Wykrzyknęła, zataczając się, ale natychmiast podniosła się, próbując wyrwać rękę.

– Puść, hurt mnie! – syknęła.
Lecz Krzysztof zacisnął dłoń mocniej.

– Nadwyg zgniotęsz! Puść! – Patrzyła na niego z pogardą i rozpacz.

– Byłaś z nim? Mów. – Trzymał ją mocno, nie pozwalając na ucieczkę.

– Tak! Tak! – krzyknęła mu w twarz. – I co, lepiej? Mam cię dosyć! – Szarpnęła się, a wtedy uwolnił jej rękę.

Odskoczyła do tyłu, uderzając łokciem w futrynę. Krzyknęła z bólu.

– Wynoś się – powiedział spokojnie.

– Krzysztof, daj chociaż…

– Wypierdalaj! Do niego, do diabła! Po rzeczy wrócisz później. – Opadł plecami o ścianę, przymknął oczy.

– No to pójdę. – Wioletta wyszła z kuchni, gładząc posiniaczony łokieć. – Pożałujesz! Nie chcę widzieć twojej nudnej mordy! – ryknęła z przedpokaju.

– Spierdalaj… – Chwycił filiżankę i cisnął w ścianę.
Szkło roztrzaskało się z brzękiem.

Drzwi zatrzasnęły się. Krzysztof opadł na stół, głowę wtulił w ramie i zastygł.

Słońce wyjrzyło zza bloku, znowu malując kuchnię pasmą żaluzji. Światło musnęło zgarbione plecy mężczyzn.

Siedział tak długo, w końcu wstał, omawiając odłamki butelki. Wziął prysznic, ogolił się, wypił kawę. Było jeszcze wcześnie, więc ruszył do pracy piechotą, zostawiając samochód pod blokiem.

Cały dzień czekał na telefon od Wioletty. Mia nadzieję, że zadzwoni, powie, że wymuszał przyznanie się do czegoś, czego nie było. Że naprawdę była u kolegoc. Kochał ją i wybaczyłby. Ale nie zadzwoniła.

Gdy wyszedł z biura, żałował, że nie ma samochodu. Niebo zasnuło się chmurami, mżawka osiadała na twarzy. Szedł do domu z nadzieją, że Wioletta wróciła… Ale witały go pustka i cisza.

Posprzątał szkło, wyjął z lodówki butelkę wódki i wychylił szklankę. Żołądek zaprotestował. Położył się na kanape, twarzą w dół, i zasnął.

***

Póeślubił się trzy lata temu. Wesoła, naturalna Wioletta zauroczyła go swoją energią. Nie była piękna, ale miała to coś. Wszystko było dobrze. Świat kręcił się wokół niej.

Nie lubiła gotować. To mu nawet odpowiadało. Zrobić kanapki – nie trzeba talętu. Obiad jadał w barze. Wieczorami przychodzili przyjaciele, zamówiali jedzenie.

W weekendy wylegiwali się w łóżku, potem szli na obiad do znajomych. Krzysztof nie narzekał. Ale potem znajomi zaczęli mieć dzieci. On też próbował rozmawiać o dziecku. Rodzin bez dzieci nie ma. Wioletta śmiała się: „Jakoś to będzie”.

– Czemu tak patrzysz? Nie chcę dzieci. Na razie. Czy jest nam źle we dwoje? – zapytła męża.

Dzieci nie wchodziły w grę. Pewnego razu, po kłótni, wszedł do kawiarni i zobaczył Wiolettę z młodym mężczyzną. Podeszedł.

– To mój dawny kolega. Spotkaliśmy się przypadkiem – poddała uśmiech.
Kolega podał rękę. Krzysztof się opętał, ale uścisnął. Rozmowa się nie kleiła. Kolega wyszedł.

Wioletta stała się inna. Mniej się śmiała, rzadziej wychodzili. Dwa razy wróciła późno, mówiła, że była z kolegami. Ale większość miała dzieci. A tej nocy nie wróciła wcale.

***

Krzysztof obudził się w środku nocy. Wydawało mu się, że Wioletta wróocila. Spojrzał na telefon. Może się mylił? Może naprawdę była u kolegi? Nie, nie zadzwoni pierwszy. Ma swoją dumę.

W łazience spojrzał w lustro. Zarościęty, z opuchniętymi oczami. Nie mógł się tak rozkładać. Wypił wodę, dokrłtał wódkę i wrócił do łóżka.

Dni płynęły monotonnie. Wieczorami odwiedzał przyjaciół. Ale ich żony patrzyły na niego z rezerwą. Bez Wioletty był nudny. Koledzy współczuli, otwierali mu oczy.

– Czemu wcześniej nic nie mówiliście?

– A uwierzyłbyś?

Przestał ich odwiedPewnego dnia, gdy Krzysztof szedł przez park, zobaczył Wiolettę siedzącą samotnie na ławce, a w jej oczach dostrzegł to samo pustkę, która dręczyła jego serce przez te wszystkie miesiące.